ENDEMI

Kam nevojë për ty –

më janë rritur krahë me këtë rrëfim.

Ndoshta ty nuk ta ka mësuar kush

çfarë të duhet;

 

Endesh në livadhet me asfodil,

ferrit nuk i hidhesh, as nuk mbërrin dot në qiell.

Kur dorën unë zgjas, kaltërsi – përkulur,

zbulohet ajo që ty t’ka vra,

nuk e sheh dot në sy, vazhdon heshtur

nëpër livadhet me asfodil.

 

Ndalesh në një lule, merr erë, frymon thellë

por një, të paktën një tënden, dot nuk e mbjell.

Një çast mendon që kaptove në botën tjetër,

Tjetrin çast mendon që i ike asaj lojës së vjetër.

Por aromat zhduken, këtë natyrë kanë,

më shumë se ndonjë tjetër.

 

Mendon që edhe unë lule isha?

Hije jam,

si ti,

nganjëherë ndalem,

marr erë, marr frymë thellë,

kujtohem kush kam qenë

para se ndodhi – jeta –

po bëhem – shpirt – po bëhëm.

Endem në kërkim

 

Një çast mendoj që kalova në atë botën tjetër;

zgjohem nga kjo ëndërr e vjetër,

dhe shoh atë që mua më ka vra

fshehur në sytë e tu të errët –

vazhdojmë t’endemi

nepër livadhet me asfodil

 

Po unë kam nevojë për ty,

për shpëtimin nga këto lule

me aromë ngushëllimi,

më janë rritur krahë nëpërmes këtij rrëfimi.

 

Kam nevojë për një endje të vërtetë

ku e mira preket,

se prekemi ne,

dhe iu ikim,

livadheve me asfodil.

 

*****

Jetë Zhitia është një shkrimtare e re shqiptar0-gjermane. 

Livadhet me asfodil janë një nga tri pjesët e nëntokës në mitologjinë greke. Aty enden hijet, të vdekurit që nuk kanë mundur të ikin në një nga dy pjesët e tjera, të cilat janë Elysion (aty ku shkojnë të bekuarit) dhe Tartaros, ferri, erresira e pafund.