Engjëjt e Shtëpisë Qendrore dhe djajtë e Partisë Socialiste

Zoti kish një thes me engjëj,
të ndritur e me brerore,
dhe një ditë të gjithë i zbrazi,
mu tek Shtëpia Qendrore!

Aty paqja mbretëron,
por aspak nuk është çudi,
më të mirët e të mirëve,
Zoti i hodhi aty!

Natë e ditë aty dëgjojmë,
një këngë që shëron njeriun,
janë engjëjt që këndojnë,
me krye engjëll Saliun!

Jeta rrjedh rreth trëndafilave,
e ëmbël dhe paqësore,
më të mirët e të mirëve,
janë në Shtëpinë Qendrore!

Këndojnë engjëjt në kor,
ndënë avujt e temjanit,
zëri i Zotit madhështor,
ja zuri frymën shejtanit!

Jeton një shtëpi në paqe,
me magjitë e muzikës,
ç’farë janë brenda atij gardhi,
as emrin s’ia dinë të ligës!

Ajo dritë e ajo paqe,
nuk është ndonjë surprizë,
se engjëjt që hodhi Zoti,
nuk ngacmojnë asnjë mizë!

Ç’dashuri që ka atje,
do ta shihje po të vije,
ndaj shpërndan nëpër Atdhe,
veç mesazhe dashurie!

Zoti kish një tjetër thes,
plot me ajkën e banditëve,
zbrazi djaj e të pabesë,
tek oborri i socialistëve!

Aty nisën ulërimat,
nëpër copat e shkëmbinjve,
e mbushi sheshin dhe vrimat,
koloni e gjarpërinjve!

U drodhën dyer e xhama,
asgjë nuk mbeti në këmbë,
kur doli kryedjall Rama,
me thikë shtrënguar në dhëmbë!

Kur doli kryebanditi,
nisën funebrat mortore,
Shqipërinë-ai thërriti,
do ta kthejmë në thertore!

Krye djalli dha kushtrimin,
me ulërima mortore,
banditët nisën marshimin,
të djegin Shtëpinë Qendrore!

Villnin tym e zjarr nga goja,
nisën rrugën si të marrë,
më i miri i banditëve,
njëqind njerëz kishte vrarë!

Ata vrasës-ata bisha,
gjëmonin sa tundnin dheun,
u nisën me zjarr e pisha,
për të djegur gjithë Atdheun!

Ulërisnin: “Duam gjak,
bomba-dyfeqe do zbrazim!”,
njerëz andej mos kaloni,
se banditët do t’ju vrasin!