Zhbërja e ligjit që gjykonte gjykatësit

Gjini i Gjykatës së Apelit dhe anëtar i Këshillit të Lartë të Drejtësisë, pa patur aftësi paranormale, bën mrekulli si magjistari Oz; fjala vjen në 8 shtator 2009, personin me inicialet S.D. nga të gjallë e bëri të vdekur, ndonëse e kishte para syve shëndoshë e mirë si kokrrën e mollës. Kjo “magjia” e Gjinit të Gjykatës së Apelit Tiranë është si sëmundje ngjitëse. Kur dosja me të ndjerin S.D., që ishte gjallë, shkoi në Gjykatën e Lartë, “infektoi” edhe 5 anëtarë të kësaj gjykate duke filluar nga relatorja e cështjes zonja e nderuar Evelina Qirjako. Gjykata dha vendimin përsëri në emër të “KORPORATËS” duke e rivdekur të gjallin S.D. Normale dhe Gjykata e Lartë duhej të solidarizohej me gjykatën më të ulët thjesht për nevojat e “KORPORATËS” së drejtësisë.

Duke marrë shkas nga precedenti i mësipërm, që si me një magji mesjetare vdes të gjallët dhe ngjall të vdekurit, normalisht ngremë pyetjen: Ku e ka burimin kjo trimëri e togave të zeza për ta shkelur haptas ligjin madje edhe me vendime të tilla, që bien në kundërshtim flagrant me gjykimin e shëndoshë?!

Burimi i trimërimit të togave të zeza për ta shkelur haptas ligjin pa u frikësuar se mund t’i hyjë ndonjë gjemb në këmbë e ka burimin te vendimi nr. 11, datë 2 prill 2008  i Gjykatës Kushtetuese. Kjo gjykatë më e larta në Shqipëri ka vendosur:

1- Shfuqizimin e nenit 315 të kodit Penal “Dhënie e një vendimi të padrejtë” si të papajtueshëm me kushtetutën.

2- Ky vendim është përfundimtar, i formës së prerë dhe hyn në fuqi ditën e botimit në Fletoren Zyrtare.

Ky vendim i Gjykatës Kushtetuese ndër të tjera mban edhe firmën e z. Xhezair Zoganjori ish-kandidat për President dhe aktualisht Kryetar i Gjykatës Kushtetuese. Sipas këtij vendimi gjykatësi nuk mban asnjë përgjegjësi për vendimet që merr ndonëse këto vendime mund të jenë haptazi në kundërshtim me ligjin apo me vendimet unifikuese.

Fjala vjen një gjyqtar, fizikisht mund të jetë jashtë Shqipërisë në datën X, por në të njëjtën datë ai mund të ketë gjykuar një cështje në gjykatë brenda Shqipërisë (!), pra i bie të ketë gjykuar me Skype ose me videokonferncë ose të ketë qenë në të njëjtën kohë në dy vende të ndryshme. Me shkencë kjo e fundit  është e pa mundur, por në sajë të  vendimit famëkeq Nr. 11 datë 2 prill 2008 gjykatësi nuk mban përgjegjësi as për një “gjykim” të tillë. Vendimi famëkeq i mësipërm është arsyetuar në vendimmarrjen e Gjykatës Kushtetuese duke pasur parasysh  “ Perceptimin e gabuar të popullit shqiptar në dhënien e drejtësisë, që vë në dyshim ndershmërinë e gjykatësve tanë”.

Ky vendim i Gjykatës Kushtetuese, në vend që të sigurojë e mbrojë të drejtat kushtetuese të shtetasve shqiptarë, mbron gjykatësit shqiptarë , nga cdo pasojë, që ata mund të kenë gjatë procesit të pasurimit nëpërmejt shitblerjes së drejtësisë edhe kur me vendimmarrjen e tyre shkelin ligjin në mënyrë flagrante.

Theksojmë se dispozita e Kodit penal, neni 315 i këtij kodi “Dhënie e një vendimi të padrejtë” ishte një dispozitë ligjore, të cilën ligjëvënësi shqipttar e kishte  sanksionuar madje edhe në kohën e diktaturës, kur një sanksionim i tillë ishte më pak i nevojshëm se sot për vetë natyrën e funksionimit të një shteti diktatorial. Një dispozitë e tillë ishte sanksionuar në ligjin Nr. 5591 datë 15 qershor, 1977, ndryshuar me ligjin 6300 datë 27 mars,1981 ( neni 116 i Kodit penal). Në kohën e demokracisë kjo dispozitë, që ndëshkonte vendimet epadrejta të gjykatave ekzistonte në ligjin Nr. 7895 datë 27 janar, 1995 ( neni 315).

Një dispozitë e tillë gjyqësore mjaft jetëgjatë synonte të ndëshkonte gjyqtarët për dhënien e një vendimi gjyqësor përfundimtar të paligjshëm dhe të pa bazuar. Një dispozitë e tillë shërbente si “qen roje” për të mbrojtur ligjshmërinë dhe për të paralajmëruar gjyqtarët, që shkeljet e ligjshmërisë ndëshkohen me ligj. Kjo dispozitë siguronte barazinë e shtetasve shqiptarë para ligjit d.m.th edhe gjyqtarët janë të barabartë para ligjit me shtetasit e tjerë. Në rast shkelje ligji edhe mbi ta do rëndonte penalizimi si për çdo shtetas tjetër shkelës ligji.

Vendimi famëkeq i Gjykatës Kushtetuese çuditërisht u inicua nga një segment i KORPORATËS së drejtësisë përktësisht nga Gjykata e Rrethit Gjyqësor Durrës. Dispozita, dhënia e një vendimi të padrejtë ishte një dispozitë tipike “qen roje”, që shërbente për të parandaluar gjykatësit me forcën frikësuese të ligjit, që të shkelnin ligjin duke dhënë vendime haptas në kundërshtim me ligjin. Normalisht një dispozitë e tillë e ka bezdisur “KORPORATËN” e drejtësisë dhe ajo me anë të segmentit të saj durrsak vuri në lëvizje Gjykatën Kushtetuese, për ta zhbërë këtë dispozitë. Nëse do i referohemi parimit të barazisë së shtetasve para ligjit, atëhere njëlloj si gjykatësit grupe të tjera shtetasish mund të kërkojnë heqjen e dispozitave të tjera ligjore të tipit “qen roje”, që mund t’i pengojnë këta shtetas në veprimtarinë e tyre. Imagjinoni psh. sikur nëpunësit e Durrësit t’i drejtohen Gjykatës Kushtetuese me kërkesën për heqjen nga Kodi penal të dispozitave, që penalizojnë shpërdoruesit e detyrës.

Kjo dispozitë e shpërdorimit të detyrës është po aq e vjetër në kodet penale shqiptare sa ajo e dhënies së një vendimi gjyqsor haptas të kundërligjshëm. Le ta shtyjmë pak më tej fantazinë tonë të mbështetur mbi kërkesën e gjykatës durrsake drejtuar Gjykatës Kushtetuese.Le të imagjinojmë sikur një OJQ, që mbron të drejtat e hajdutëve durrsakë, t’i kërkojë kushtetueses heqjen nga Kodi penal të neneve, që godasin veprën penale të vjedhjes. Me siguri publiku shqiptar do të hidhej përpjetë nga paturpësia e hajdutëve, por i njëjti publik nuk hidhet përpjetë nga paturpësia e gjykatësve, që nuk duan të ndëshkohen për krimin e zhbërjes së drejtësisë duke dhënies së vendime në kundërshtim të hapur me ligjn apo me vendimet unifikuese të Gjykatës së Lartë.

Gjykata Kushtetuese duke e zhbërë këtë dispozitë të Kodit penal zhbëri njëkohësisht disa nga parimet e Kushtetutës si psh. parimin e shtetit të së drejtës, të barazisë së shtetasve para ligjit apo të ndarjes dhe balancimit të pushteteve. Në këtë mënyrë pas këtij vendimi pushtetin gjyqsor e kontrollon dhe e balancon vetvetja.

Kushtetuesja e argumentoi vendimin e saj me pallavra sofistësh të tipit: çdo kush mund të pretendojë se vendimi gjyqsor është i padrejtë dhe të bëj kallzim penal kundër gjyqtarëve, të cilët do të viheshin nën presionin e kallzimit penal dhe të ndjekjes penale e për rrjedhojë kjo situatë mund të cënojë rëndë pavarësinë, paanësinë dhe meditimin e brendshëm të gjyqtarëve të cdo niveli.