Fallco

Fallco, fallco, fallco, fallco
Vend i vogël i shqiptarëve,
Që nga patentë e shoferit,
Gjer te gradë e shkencëtarëve.

Fallco, fallco, fallco, fallco,
Vend i vogël i fenerëve,
Që nga klithmë e deputetëve,
Gjer te palla e gomerëve.

Fallco, fallco, fallco, fallco,
Vend i vogël i Orientit,
Nga surrati i kryepleqve,
Tek portreti i presidentit.

Fallco, fallco, fallco, fallco,
Vend i vdekjes së talentit,
Që nga pijetore e fundit,
Gjer tek stallë e Parlamentit.

Fallco, fallco, fallco, fallco,
Vend i vdekjes së poetit,
Që nga ngjyrë e kastravecit,
Gjer tek boja blu e shtetit.

Fallcua ndrin pas çdo fytyre,
Te shqiptarët e shkretë,
Veç urrejtja midis tyre,
Veç ajo është e vërtetë.

Epilog:

Kullë e ndritur e pushtetit,
Se qe fallco, ndaj u shemb,
Vajton shpirti i poetit:
“Shqipëria sa më dhemb!…”

1995-1997

Veç kur të kem vdekur

Me zemër te mardhur,
Nga ethet mbërthyer.
Eca këmbëzbathur,
Mbi xhama të thyer.

I lagur nga shiu,
I djegur nga vapa,
Këmbët m’u gjakosën,
Po s’u ktheva prapa.

Nga dhimbja m’u shuan
Sytë e mi të zinj,
Para kam kuçedra,
Prapa gjarpërinj.

Me zjarr e me hekur,
Djalli mori shpagë,
Veç kur të kem vdekur,
S’do të kem më plagë.

Plumbi më ka prekur,
Në shpirt e në ballë,
Veç kur të kem vdekur,
Do të jem i gjallë…