Retë janë një hije në lëvizje dhe ato “tregojnë gjithmonë një histori të vërtetë”, sikurse ka thënë dhe teorologu skocez Ralph Abercromby në vitin 1887.
Apeli i reve është tejet i qartë: nuk janë kurrë të njëjta, dhe nuk qëndrojnë për shumë kohë në qiell.
Një re mund të jetë e bukur, e frikshme, por edhe të dyja bashkë- një mishërim sublim.
Studimet ndër shekuj na kanë mësuar se retë nuk janë dukuri mbinatyrore; përkundrazi, të përziera dhe gjithëpërfshirëse, ata përfaqësojnë gjithçka që është e natyrshme, dhe ne qëndrojmë poshtë tyre thjesht si qenie njerëzore që jemi.
Në vitin 1803, Luke Howard, një farmacist britanik propozoi një skemë klasifikimi, ku paraqiti katër lloje resh: cirrus, stratus, cumulus dhe nimbus (fjalët latine për re, shtresë, masë, shi), si dhe një sërë nënkategorish që demonstronin se një lloj reje mund të ndryshonte shumë thjesht.
Kohët e fundit, meteorologët kanë konstatuar disa lloje të reja resh, dhe disa prej tyre duket se krijohen prej nesh: Cumulus homogenitus është emëruesi i formimit të reve të prodhuar nga tymi dhe bimët kur avullojnë, ndërsa Cirrus homomutatus janë shtigjet e kondesimit të prodhuar nga aeroplanët.
Mesa duket ne po ndryshojmë “fytyrën” e qiellit, si dhe gjendjen e tij. Shkencëtarët hezitojnë t’i lidhin stuhitë specifike me ngrohjen globale, por është e qartë se, në tërësi, ndryshimet klimatike po shkaktojnë ekstremitetin në mot.
“The New Yorker” ka përzgjedhur fotografin Camille Seaman dhe punët e tij për të ilustruar në një farë mënyre, përmes procesit ndryshues të reve, portretin e njerëzimit: i fuqishëm e sfidues.
s.a/dita