Pak njerëz e dinë se ka ende vende në Tokë, në të cilat njerëzit nuk kanë shkuar ende për t’u vendosur aty.
Shumica prej tyre janë pothuajse të paarritshme dhe do të merrnin shumë kohë dhe aftësi për t’i arritur.
Dhe e gjitha çfarë kanë mundur të bëjnë disa njerëz është t’i shikonin këto vende nga ajri, dhe të mahniteshin nga pamjet e tyre.
Ndoshta gjëja më e mirë për këto vende është se nuk janë prekur ende nga dora e njeriut.
Uji
Nga lartesit e maleve te pa shkelura,
Deri te thellesit ku toka vlone,
Sa bukuri natyra na fsheh,
Sa mrekulli detrat mbulojne.
Mengjezeve vesa u jep shkelqim,
Shirat bien kudo anembane neper Toke,
Liqenet I grumbullojne ujrat, kete pasuri,
Lumenjet gjarperues drejt detrave I cojne
Uji ndodhet kudo, I lengshem e I ngrire,
Jeten ne toke e garanton,
Gjallesat ne uje nuke njohin kufi,
Derdhjet e lumenjeve ato preferojne.
Era me suferin, stuhin paralajmerone,
Vendi fillone e nzine, shikimin e degjimin kufizone,
Dimri lumenjet e liqenet I ngrine,
Dielli dhe hena thua segzistojne.
Orteket nga gjumi na zgjojne,
Rrugetimi I tyre ne lugina perfundon,
Prilli bie shirat, bute bute gjithcka gjalleron,
Blerimi heth qylimin,gjelberimi token mbulone.
Vendlindje uji ka syte e kalter,
Rrjedhja ne natyre e fuqizone,
Ne ujvara rreshket me ritem,
Me kataraktet, egersin vendeve ua zbukuron.
Uji reflekton e me letesi devijohet,
Dhe e cone atje ku jeta e kerkone,
Uji qe rrodhi me vete I mori,
C’dogje qe e treti dhe ne detra I coje
***
Prane zemres se tokes jame dhe zjarrin ja shuaj,
Perhere une ngri , por dhe avulloje,
Historin e kame ruajtu te pa cenuar,
Vendi I cudirave qenkerka ne toke
Une cdo sy e prek dhe e lotoje,
Ne cdo zemer hy e dhimbjet I letesoj,
Per mua lindja dhe perendimi jane njelloi,
Une nuke njohe kufije me uje token e rrethoj.
Ju doni te me perlyeni, pore une vetem pastroje,
Varreza anijesh me beni e une muzeume I shendrroj,
Kanale hapni, une distancat I shkurtoj
Prova me mua beni, une jame I gjere e duroje.
Per ju une perplasem me vetveten,
Vetetimat jane prova e gjalle ne Qiell e ne Toke,
Drejtesin e vendos duke u perflakur,
Me shiun I shuaj etjet ne Glob.
Kure nje hemisfere I jape ngrotesi,
Tjetren me dimer e mbuloje,
Asnjehere sbie ne qetesi
Furtuna ne dete e toke krijoje.
Percarje krijojne dhe vendosin hegjemoni,
Mure ngrene dhe I quajne Mrekulli,
Me gjake njerezor etjen e shuajne,
Diktatoret, keta perbindesha te zinje.
Ju vrisni njeri tjetrin per te zgjeruar kufi,
Burgosni njeri tjetrin per ideologji,
Vidhni njeri tjetrin vece per pasuri,
Shani njeri tjetrin dhe beni politik
Me ylberin boten e mahnis,
Piktoreve fantazin ua ngacmoje,
“Liria” te krijone c’do mundesi,
E kuqja me extaze ne mavi kalone.
Nga lartesit e drejtesis te kulluar,
Deri te thellesit ku llumi vlone,
Sa poshtersi njerezit fshehin,
Sa padrejtesi Toka mbulone.
O syte e venitur nga perdet e hekurta,
O mendje te stresuara dhe te lodhura nga hipokrizit,
O shpirtra te trazuar qe nuke gjeni qetsi
Thellesit e mija kane vece dashuri,
Pishat ne majat e maleve une I prura,
Me delfinet atje cova dhe njerine,
Anembane tokes haloret ajrin pastrojne,
Delfinet brigjeve qendrojne kure une te jape kushtrim.
Njerez qe qeshin shikoj pake,
Te djallezuarit parti krijojne,
Besimtaret e mi po shtohen dalngadal,
Brigjet e mija I frymezojne
Mengjezet e bukura natyrshem na vine,
Perendimet me horizontin e perflakur shkojne,
Netet me vete bien qetesine,
Ky cikel I mahnitshem njerezimin lumturone
Ne emer te jetes frymezohuni,
E mose kini frike se ju denojne,
Bashkudhetar u kame ju diellin dhe henen,
Uji jame une dhe prane ju qendroj
Arben Dulaj Tetor 2013