Henri dhe sistemi që e (u)shqeu

Botuesi Henri Çili, pronar i një universiteti privat të njohur, analist dhe publicist u arrestua dje nën akuzën se mori përsipër të ndërhynte për të lehtësuar dënimin e vëllezërve Aliko, të dënuar për vrasjen e efektivit të RENEA-s, Ibrahim Basha në Lazarat gjatë një operacioni masiv të policisë kundër kultivimit të lëndëve narkotike.

Lazarati ishte bastioni i lejuar nga ish-kryeministri i kohës, Berisha, për t’u kthyer në një perandori droge si shpërblim të mbështetjes politike.

Alikot kanë bërë rekurs në Gjykatën e lartë për dënimin me burgim të përjetshëm të Arbion Alikos, më datë 9 tetor 2019, çka përkon me kohën kur janë bërë hetimet, por edhe kur filluan lirimet e papritura nga burgjet e të dënuarëve me burgim të përjetshëm, si L. Berisha, apo heqjen e këtij dënimi, si rasti Dajti.

Pikërisht në këtë kohë futet në lojën përfituese edhe Henri, sipas përgjimeve të Policisë së Shtetit. Gjakun e Ibrahim Bashës, të rënë në krye të detyrës, shumë shpejt mundohen ta konvertojnë në apartamente luksi, të dhuruara nga një biznesmen i njohur për bamirësi.

Henri është një figurë e njohur, jo vetëm në botën e mediave, jo vetëm si analist, por edhe njeri i afërt i politikës, në krah të së cilës është gjendur gjithmonë, por duke ndërruar herë pas here, në një cikël 8-vjeçar, edhe përkrahjen e tij.

Më shumë se gjithçka ai është pjellë e sistemit, të cilin e mbështeste furishëm dhe që u përpoq ta shfrytëzonte për qëllimet e tij. Ai është nga ata që gjenden gjithnjë në krahun e atij që ka pushtetin, duke patur për këtë benifitet, të cilat tashmë janë të dukshme.

I ardhur në botën mediale nga Labinoti ai, vullnetshëm, por pa skrupuj moralë dhe politikë, solli edhe staturën e analistit, i cili vinte në shërbim të politikës së momentit gjithçka që mund të investonte, për të patur më tej përfitimet e tij.

Duke kaluar nga prehëri pushtetor i Nanos apo i Metës, ai do e ndjente veten natyrshëm në prehërin e Berishës, duke qenë njëri ndër dishepujt e tij dhe duke mbrojtur deri vrasjet e 21 janarit, për t’u kthyer pak më vonë në njërin nga dishepujt e shpallur të Ramës dhe duke rritur ndikimin e tij në politikë, e si duket, jo vetëm në politikë.

Shpesh herë, ai ishte vendosës në disa fusha, si në Ligjin për Arsimin e Lartë, përmes të cilit u bë fuqizimi i Universitetit të tij privat, por edhe krijoi rreth vetes një përceptim se media, politika, biznesi dhe politika mund të jenë të dobishme, nëse ata do të dish t’i shfrytëzosh.

Megjithëse bota mediale dhe universitare ishte dhe vazhdon të mbetet nën një qeverisje shpeshherë sunduese dhe mediokre, Çili, edhe pse botues e pronar universiteti njëkohësisht, asnjëherë nuk protestoi, nuk e ngriti zërin, u bë palë me qeverinë dhe  ndërkohë, ndiqte rrjedhën e pushtetit, duke sjellë në vemendjen e njerëzve përfituesin pushtetor dhe jo analistin e botuesin e guximshëm, e për më tepër, jo drejtuesin e një universiteti që po bëhej gjithnjë e më shumë i mbështetur nga qeveria.

Në jetën e tij mediale, kudo që ishte shpesh herë ka mbrojtur krime dhe afera të pambrojtshme dhe si duket, edhe kësaj here ai kërkoi të bënte të njëjtën gjë: të mbronte një krim të shëmtuar, të bënte ndërmjetësin mes të vërtetës, drejtësisë dhe përfituesit.

Goditja ndaj tij, gjithnjë nëse është e mbështetur në prova dhe si duket provat janë, nuk është goditje ndaj botës mediale apo universitare, nuk është kërcënim për botën e letrave, pasi, si gjithë të tjerët, edhe botuesit kanë të njëjtat të drejta e detyrime si çdo qytetar tjetër.

Kushdo që përfiton para, në këmbim të mbështetjes, aq më tepër në mbështetje të kriminelëve, njëri nga të cilët dënuar me burgim të përjetshëm, duhet të përgjigjet, të pastrojë emrin e tij nëse është i pafaj, ose të vuajë si gjithë të fajshmit e tjerë.

Henri Çili ka bërë moral të vazhdueshëm sikur donte një drejtësi të reformuar. Koha i erdhi që të përballet me këtë drejtësi. Nëse ka menduar se një milion i dhuruar vlen më shumë se liria e tij, atëherë do e kuptojë shumë shpejt se kjo nuk ka qenë e vërtetë.

Nëse tani vonë e ka kuptuar se kjo linja “kunetore”, kaq e përhapur në politikë, e ka sjellë në këtë gjendje, nuk do të jetë vonë për katarsin e tij. Veçse do të jetë i vonuar të bëjë moral për ndershmërinë dhe do ketë gjithë kohën e duhur, sado e shkurtër të jetë ajo, që të kuptojë se kjo politikë që e ka mbështetur verbërisht, shumë shpejt do e abandonojë dhe do e mohojë, ashtu si ka bërë edhe ai herë pas here.

Çilin tani, si të thuash, e hëngri sistemi që e mbështeti. Tani sistemi do të provojë veten, nëse është vërtetë ashtu si predikonte Çili, apo ashtu si donte Çili.

Pra, nëse është vërtetë i reformuar, apo, si jo rrallë, është i deformuar.

Dita