HIJE

Në netët

me hije frikërash që marshojnë heshtur,

si rresht ushtarësh gatitur,

me bajonetat ngrehur

mbi të ardhmen e të dashuruarve

 

Në netët

me hije që kërcejnë drejt të ngjashmes

që kërleshen në zemrën e përbashkët,

të kapura duarsh mbi flakën e sapondezur

 

Në netët

me zëra që jehojnë

nga buzë të qeshura qëndisur në pëlhurë vetmie,

shkëputur nga kujtimet,

zmadhuar nga përqeshja e më të keqit kritikues

 

Në ato netë pra,

ai,

gisht-lart-ngrehësi i vetes,

zëri që gënjen

që heshtur i minon themelet e mendjes

gjëmon:

“Ai, ajo… Nuk të do“

 

Në ato netë pra,

jehona gazmore e një dasme të zhgënjimit ndaj vetes,

përhapet pamëshirë,

mbush dhomën ku të dashuruarit rrinë palëvizur

në erresirën e ëndrrave të paguxuara,

shpëtohen aty-këtu,

të mbledhur grusht nën çarçafë pasioni,

por boshllëkut të brendshëm nuk i ikin,

ai është aty edhe kur i mbyllin sytë.

 

Me mendjen lufton çdonjëri prej’dyve

por hija-hijen tash e ka gjet’

dhe hidhen,

dridhen mbi prushin e ngrohtë,

në errësirë buzëqeshur kërcejnë

 

E ftohën bre,

e sfilitën atë zemër të vogël

deri sa guximin për t’u ndezur,

ta rigjejnë

 

****

Jetë Zhitia