“Edhe pse nuk jam 100% të formës sime më të mirë sa i përket trupit të ri, parapëlqej këtë version të vetes sime: e fortë, e shpenguar, plot me energji. Kurimi nuk ishte i lehtë, por është gjëja më e mirë që kam bërë ndonjëherë. Mëson aq shumë nga vetvetja në procesin e çlirimit”. Kështu e nis historinë e saj, Hannah Koestlet, në kanalin e saj “Instagram Healthy Prosperous Life”.
Postimet e saj kanë tërhequr 120 mijë ndjekës dhe kanë shkaktuar një pafundësi komentesh, sidomos nga ata persona që nuk kanë arritur akoma të dalin nga ‘tuneli’.
Hannah kishte arritur deri aty sa të hante tre ‘crakers’ në ditë. Peshonte 31 kilogramë për një metër e 80. “Anoreksia është një sëmundje që përfshin trupin dhe mendjen, shpresoj që dëshmia ime të bëjë të reflektojë me mijëra vajza që vuajnë siç kam vuajtur edhe unë. Kur shikoj fotot e mia të vjetra, ndërgjegjësohem edhe më shumë për atë që më ka ndodhur. Por tani jam e lumtur dhe dua t’i tregoj gjithçka njerëzve”.
Hannah u diagnostikua me një anoreksi nervore në vitin 2011, kur ishte 17 vjeçe, ndërsa po mbaronte shkollën e mesme. Kishte filluar të reduktonte konsumimin e makaronave dhe të kalorive. Në pak muaj kishte arritur të vishte rroba të destinuara për fëmijët 10 vjeç. Mamaja e saj ishte shumë e shqetësuar pasi në shkollë, gjatë orës së drekës e shoqëronte në mensë dhe qëndronte aty me të për t’u siguruar nëse kishte ngrënë.
Në 2012-ën gjërat shkuan mirë dhe Hannah kishte arritur një raport të peshës mesatare në përputhje me gjatësinë e saj. I kishte bindur prindërit që të shkonte dhe të jetonte e vetme në Austri. Po ky vendim thuajse e vrau: pa asnjë kontroll prindëror, Hannah kishte vendosur të merrte gjatë gjithë ditës 100 kalori. Por jo vetëm: kishte fiksimin për t’u peshuar dhjetë herë në ditë. Deri sa një ditë, prindërit u shqetësuan, sepse nuk kishin lajme nga ajo dhe njoftuan policinë. Kjo e fundit e gjeti në gjendje tepër të rëndë për jetën. Organet e saj jetësore po përkeqësoheshin dhe flokët po i binin. Por pastaj drita. Ishte një klinikë në Austri ajo që e shpëtoi, edhe pse u desh një vit e gjysmë që vajza të rimerrte në dorë jetën e saj dhe të shërohej nga një sëmundje kaq e rrezikshme.
Anoreksia nuk e lejonte të vazhdonte jetën e saj, me shkollën, miqësitë apo gjëra të tjera. “Ka konsumuar çdo pjesë të jetës sime. Është e çuditshme të thuhet dhe ishte e çuditshme të pranohej. Ushqimi ishte ilaçi im, – tregon 22-vjeçarja britanike. – Nuk kishte mënyrë tjetër për t’u shëruar, përveç se për të ngrënë. Pak nga pak, me çdo kilogram që fitoja, e ndieja veten më mirë. Tani jam sërish e lirë, po vazhdoj vitin tim të dytë në universitet. Mund të kujdesem për veten time, mund të flas, të qesh dhe të dal me miqtë”.