Kur isha i vogël,
dy pëllëmbë e pak,
im atë një gështenjë,
preu me merak.
Nga gjith’ trungu mori,
ç’i duhej për vete,
aq sa mund të bënte,
për mua një djepe.
Kur e bëri gati,
për të tundur djepin,
te koka i gdhendi,
Naimit portretin.
Nëna ime zogë,
kur më jepte gji,
ç’kishte bërë për mua,
një ninullë flori.
Eh-ç’qe ajo ninullë,
që këndonte zoga:
“M’u rriç bir i nënës,
me flori tek koka!..”
Shpejt kaluan vitet,
si një fllad i lehtë,
pak nga pak fillova,
të këndoja vetë.
Atë nina-nana,
që më thoshte nëna,
desha ta kuptoja,
si ma donte zëmra.
Floriri i rrallë,
te jastëku im,
s’mund të ishte veç,
i madhi Naim.
Prapë kaluan vitet,
si një fllad i lehtë,
nisa ndonjë këngë,
të thurrja dhe vetë.
U mundova shumë,
sa që unë e di,
t’i vidhja Naimit,
sado pak flori.
Naim zemërmadhi,
thesarin ç’ma hapi,
m’i hodhi në dorë,
gjithë florinjtë që pati.
Eh-moj nënë shpirti,
Naimi ç’më bëri,
nga ai u vesha,
me flori i tëri!
1986
Botuar në Dita, 21 Maj 2017