Idhujt e rremë dhe gishtat e gijotinës

Më pyesin për zgjedhjet…. Unë hyj, ndofta, te “indiferentët e shkolluar” që nuk u besojnë këtyre zgjedhjeve. Se unë shkova deri në prag të tyre dhe e pashë, greminën e hapur ne mënyrë mjeshtërore nga idhujt e rremë. Zgjedhjet i bën populli? Apo idhujt pa krena?

Shkruante Migjeni ynë, i urti njëqindvjeçar: “Idhuj pa krena! Shemtim i natyres! E njerezit qe jetojne ne mes tyne enden si te harlisun. Ata qe kishin lindun para se t`u shembeshin idhujt dhe i pan me syt e vet ne bukurine e tyne ceremoniale ata tash renkojne, psheretijne per kohen e idhujve te vjeter dhe tue vdekun shpresojne se keta idhuj do t`i shpetojne. E ata qe lindin ne kohen e idhujve pa krena s`dine ka t`ia mbajne. Duen t`adhurojn, po c`ka t`adhurojne ?Idhuj pa krena?…”

Të hyjmë drejt e në temën që analizohet kaq shumë nga analistë e teoricienë idhujsh, në tavolina të rrumbullakta të netëve të vona. Zgjedhjet! Zgjedhje apo… Sa për të thënë se dasmën e bëmë? Ndërkaq për nusen që do të dalë në mëngjez  prej gjerdhekut, do të gjykojnë vetëm plakat që do të dalin në lëmë? Ato do të shohin gjerdhet dhe telat  ku janë varur çarçafët e natës së pare? Ju e dini se çfarë komenti keni për të marrë.

Mbase krahasimi është vulgar, por kështu është shtyrë në kohë prej aty nga viti i Mëvetësisë së Shqipërisë së dalë nga nata “osmane”. Domosdo që në sjelljen dhe etnografinë e këtyre zgjedhjeve ka diçka “osmane”, të shpifur, që nuk i ndahet Shqipërisë.

Populli është harruar. Ai nuk përfillet; ai është një turmë dhe i tillë ka mbetur edhe në këto vite të shpresës së madhe e cila pësoi një skifio shqiptare të kësillojshme që rrallë mund ta gjesh në botë.

Dhe kështu, njerëzia “demokratike” nis të adhurojë disa idhuj të rremë që i polli “demokracia”. I keni parë njerëzit e lumtur të Shqipërisë “demokratike” se si i mbajnë lart dy gishtat e fitores në secilin miting nga i vogli tek i madhi nga vajza e shkollës tek Jozefina e odës së parlamentit?  Këta të mjerë as që duan t’ia dinë se ç’janë për të tjerët ata dy gishta…Janë gijotina që i është projektuar Shqipërisë nga Sali Berisha i Sundimit, dhe mendësia e tij e djallit tashmë është mbjellë djathtëmajtas. Shëmbujt e Kaçëve dhe Ndokëve  që kalojnë nga një krahë në krahun tjetër, herë me dy gishat dhe herë me grusht, ç’janë? Si mund t’i himnizosh “dy gishtat e fitores “ kur ne po korrim, tashmë humbjen e madhe?

Populli beson jo në shënjë, por në fjalë. Në gegnishten tonë shkurt i thonë  “Tung”  dhe në toskërisht: “Njatjetë!”. Të dyja: “Tu zgjattë jeta ! “ Mirëpo “idhujve të rremë” nuk mund  t’u thuhet kurrë “Tung” apo “Njatjetë!” Ndër ta, më i madhi ndër të mëdhenjtë është Sali Berisha, i cili në këtë kohë të gjatë ka pjellë kaq shumë të tjerë. Këta e shohin atë në dritë të syrit dhe aty e varin shpresën! Fushat, shetitoret, shitoret, sinoret, sheshet e përsheshet, plazhet dhe vathat e bagëtive në male, presin përditë “idhuj të rremë !”.

Ju e dini, besoj,  një rrëfim biblik të rrallë për Gidonin ?

“Një burrë me emërin Gidon po shinte grurë në një vend të fshehur me qëllim që Midianët të mos ia vidhnin. Papritur ai pa një Engjëll i cili po qëndronte nën një lis. Engjëlli i tha:  Ti je trim Gidon dhe perëndia është me ty. Ti je i fortë dhe guximtar . Shko dhe shpëtoje popullin tënd nga pushteti i Midianasve “

Fabula biblike është e rrallë dhe na shkon për shtat për këtë fushatë zgjedhore të vjedhësve e hajdutëve të Demokracisë. Populli (idhulli i vertetë) po keqpërdoret rëndë. Ai nuk di më as se ku të pijë ujë, në cilën gurrë, se të gjitha i duken të ndotura. Cila gurrë ka ngelur për ta provuar!?  Ndaj largohet. Gati 1. 5 milionë të ikur në këto dhjetë vjet,

të tjerë duan ende të ikin një sahat e më parë. Këtu kanë mbetur: njerëz të pushtetit dhe ata që mbijetojnë si sherbetorë në adminstratën “osmane”, oligarkia e idhujve të rremë e pasuruar në kurriz të popullit. Të tjerët dalin në derë të kasolleve për të parë se sa shkon pazari i një vote… dhe aty të zgjedhin Zgjedhjen e mbrame.

Po në anën tjetër të këtij popullit të Gidonit biblik, janë prapë një adiministratë e rrëzuar tetë vjet më parë që pret për shpagë; milionerë që u ka mbyllur kuçedra burimet. Por edhe një pjesë  idealistësh si puna ime, që e kanë mendjen tek flamuri dhe zhgabonja edhe sikur të jenë në firomë të fundit. E ndërsa unë shkruaj këto radhë për “idhujt e rremë” kreu i Pushtetit të Midianasve, Berisha i lakuriqëve të natës, sulmoi Edi Ramën, përsëri me mjete të  Mitit. Ai nga shpella e Ciklopit thirri Kompleksin e Edipit që populli nuk e di fort mirë se ç’është.

Urrejtja, konflikti, dasia, rivjen si një mallkim i pandalur. “O Zot, si mund ta shpëtoj popullin tim” – thosh Gidoni biblik. “O zot si mund ta shpëtojmë kombin tone ndryshe!”-  themi ne që nuk i besojmë zgjedhjet. Bashkësia ime është e pushtuar nga zgjedhjet: fushatë ripushtimi e idhujve të rremë që kanë pushtuar Shqipërinë.