Islami, Ceka, Imami, etj, etj… Dhe pyetja: Si është e mundur?!

Kujtojmë vitin e zi 1997. Pas vjedhjes së hapur të votave të vitit 1996 dhe skandalit të skemave piramidale, opozita u mundua të protestojë kinse nën një regjim demokratik, duke organizuar demonstratë. Të gjithë e dinë që nuk u lejua as një lëvizje, madje u përdor dhunë ekstreme në këtë drejtim. Kur një ditë u bë përpjekje për nje demonstratë në Sheshin Skënderbej, makinat e policisë kishin zënë të gjitha rrugët  që të çonin atje. Ndërkaq  mblidhnin rrugëve njerëzit e dyshimtë  dhe i çonin në drejtorinë e sotme të policisë, i mbyllnin në një sallë atje. Këtë pësuan edhe ca ish të përndjekur politikë mes të cilëve u ndodha dhe unë. Herë pas here hapej dera e sallës ku ishin grumbulluar afro njëqind veta, e sillnin edhe të tjerë. Njeri ama m’u duk i veçantë kur e futën aty me të shtyra, siç ndodhte kur na fusnin nëpër birucat e burgjeve, në kohë të diktaturës. I porsaardhuri ish i katandisur në atë gjendje sa më kujtoi Koazimodonë në filmin “Shën Maria e Parisit”; kokë e këmbë kullonte gjak; rrobat gjithashtu copë-copë të baltosura. Pyetjes “kush të ka bërë kështu?” iu përgjigj shkurt: – policia!”. Po emri? Kastriot Islami (atëherë në kryesinë e PS-së). Ia qava hallin sinqerisht por qeshë naiv. Një tjetër rast: Në vitin 1997, kur dështoi Berisha, Neritan Ceka, duke qënë në koalicion me PS-në, zuri postin e Ministrit të brendshëm. Një ditë prej ditësh, në verandën e kafenesë te ish  Lidhja e Shkrimtarëve (sot. Min. e Kulturës), zotëria e tij po rrinte në një tavolinë me ca miq. Aty iu afrua  një “trim” dhe i këputi një grusht turinjve; ky u la në gjak. Natyrisht  ne që e pamë u indinjuam; shpejt u muar vesh që agresori  kish qenë një nga “fansat” e Berishës. Një rast tjetër akoma: Të gjithë e njohin Arben Imamin. Në ’97-tën ai ish kundër PD-së. Gjatë zhvillimeve të turbullta të asaj periudhe, u zhduk nga skena dhe dikur seç iu dëgjua “krisma” në Greqi. “U bë gjeneral” atje!” – buçiste  makina propagantistike e PD-së. Por kur doli në skenë  u pa në koalicionin fitimtar të Nanos. Nuk shkoi shumë kohë dhe gjatë punimeve të Parlamentit, duke u grindur me të, Edi Paloka e goditi me grusht e i theu dhëmbët e parë. Ky, ndonëse ish më i madh me trup se agresori, nuk iu kundërvu; nuk di nga kush, viktima u lavdërua për mirësjellje. Skandali u harrua shpejt.

Sigurisht që ka disa raste të tjera, por ne këtu muarëm me tipiket e kështu, shpesh herë pyes veten: Si është e mundur?! Kështu shkuan “delet” politike pas ujkut të pushtetit kur ai ua nguli dhëmbët; por kësaj radhe edhe në qoftë se nuk arriti t’i gëlltisë tërësisht, ata mbetën te ngordhura. E tani, a do të gjendet vallë ndonjë hijenë për të?

Letër e nënshkruar

Islam Spahiu