Je suis… indiferent

Dhjetra qytetarë u nisën të gjithë me nga një palë çizme llastiku drejt jugut! Vullnetarë, OJF-istë, Pëdëistë, Freshistë, studentë, këngëtarë e artistë, qytetarë të thjeshtë e nga ata elitarët, në një ditë të ftohtë shkurti u përfshinë nga ndjenja e solidaritetit.

Televizionet e mëdha prodhuan spote solidariteti edhe më të bukura se ato mes telenovelave turke dhe super programeve nën logon: Ndihmoni vëllezërit tuaj! Biletat që u shitën për një këngëtare greke që i është fik ylli me kohë, shkuan për bamirësi. Elvana Gjata, një nga këngëtaret më të suksesshme në vend, shkruante në instagram se të ardhurat e koncertit do shkonin për fshatarët buzë Semanit të përbindshëm. Tuna, një tjetër artiste e famshme që ishte një nga reklamueset më të mëdha në instagramin e saj për librin e gazetarit Blendi Fevziu kushtuar Zogut Ahmet, këtë herë u shqetësua vërtet për zogjtë e ngordhur fshatrave.

Nga ana tjetër, për herë të parë qeveria nuk bëri për herë të parë propagandë, por vuri në dispozicion të shqiptarëve një numër llogarie dhe një adresë ku mund të dërgoheshin ndihmat për jugun e përmbytur….

Kjo në fakt nuk ndodhi. Asnjë rresht nga të mësipërmit nuk ndodhi. Ishte vetëm një ëndërr imja.

Por para disa muajsh ndodhi diku tjetër, jo shumë larg Adriatikut, në Gjenova të Italisë me të tjerë. Ndodhi fiks kështu kur lumenjtë Bisagno dhe Fereggiano përmbytën fatalisht qytetin e bukur bregdetar. Gjenovezët njihen si “gjirokastritët e Italisë” por në raste fatkeqësish natyrore, qytetari mbetet qytetar.

Po, po, italianët, këta vetullhequr e llafazanë në perceptimin shqiptar, dëshmuan se kanë fisnikëri në vena e shpirt në zemër!

Ishte prekëse kur shihje fëmijë, të rinj e të moshuar që veshën çizmet në qytetin italian ku jetojnë edhe jo pak shqiptarë.

Kam një dajë atje dhe fotot e dy vajzave studente dëshmojnë qartë sesi u rilind qyteti, vetëm me vullnetarizëm e shpirt sakrifice.

Artistë e personazhe të jetës publike bënë donacione për ata që u prekën më rëndë. Ndeshja e famshme Shqipëri-Itali vërtet njihet nga ne për emocionet kuqezi, por pak e dinë se të gjitha fitimet e biletave kanë shkuar në ndihmë të familjeve të përmbytyra nga lumi. Ende edhe sot, në Gjenova solidariteti vazhdon.

Në Shqipëri është e vështirë të gjesh një korpus vullnetar. Duken të gjithë të strukur si pula të lagura nën shi. Këngëtarët apo sportistët e famshëm, (dy kategori tepër ndkuese ne shoqërinë tone që të marrin gjak në vetull po I shave idhullin) ndryshe nga kolegët italianë nuk i sheh të prekur nga kjo fatkeqësi. Asnjë foto, asnjë thirrje solidariteti, asnjë gjest për be! Mbase mendojnë se kjo është një fatkeqësi e jugut dhe e Edi Ramës. Opozita në vend të vishte çizmet ka pushtuar ekranet dhe faqet e online me akuza.

Sa bukur do dukej Albana Vokshi me çizme në Vlorë dhe jo duke u zënë me Alfred Pezën tek Eni Vasili. Kohë e çuar dëm zonja depuetete. Ishte një moment i artë PR për opozitën, ku mund ta nxirrte blof Edi Ramën dhe të tijtë duke dalë nga FB e Tëitter e mbi të gjtha duke dal nga studio e llafeve të kota. Nga ana tjetër qeveria krenohet se askush nuk ka vdekur dhe se ka gjithçka nën kontroll. Kjo e fundit mund të denjojë të hapë të paktën një numër llogarie, t’ju bëjë apel shqiptarëve për solidaritet sepse ne si popull e tregojmë këtë sa herë na e kërkon ndonjë kryeministër (sa inat). E kemi bërë për Kosovën dhe kemi 17 vjet që jemi krenar dhe mirë bëjmë.

E bëmë së fundmi me Charli Hebdo dhe u këputëm nga dhimbja duke shkruar të gjithë: Je suis Charlie. Këtë herë kur fatkeqësia ishte e vëllezërve tanë nuk thamë asgjë. Tek-tuk ndonjë mik më ka kërkuar se mos ndoshta ngaqë jam gazetare duhet të jem në dijeni të ndonjë kontakti apo adrese. Vetë kryeredaktori im Adrian Thano më kërkonte një numër para dy ditësh të Shemsi Prençit, të cilit pas 4 numrave mezi ja gjeta aktualin. Merreni me mend sa e pamundur është për dikë që nuk e gjen dot numrin e kontaktit të duhur. Disa pyesin ne Facebook nësa ka një të tillë! Pra edhe po të duash të jesh njerëzor e të ndihësh ata që janë në nevojë sot nuk ke ku drejtohesh.

Ku janë biznesmenët, këta yje të pafikshëm që mesa duket nuk kanë para për fatkeqësi? Nuk kanë edhe shumë faj ,është kohë e vështirë, po pregatiten për fushatën për të blerë kokat e radhës. Paratë nuk janë për ata të shkretë fshatar në jug! Ku ishte këto ditë Kreshnik Spahiu që tundi Flamurin Kuq e Zi dhe gjithë të tjerët që thonë se të parin kanë Atdheun. Asnjë solidaritet as nga sportitët e famshëm, as nga këngëtarët, as nga gazetarët, as nga aktorët që ju ka rënë perdja e pezmit prej kohësh.

Ku janë edhe vëllezërit Kosovar që në jug udhëtojnë çdo verë tashmë falë autostradës së kombit? E kam fjalën për qytetarët jo për ndonjë deklaratë politike. Apo jemi vëllezër vetëm për pushime?! Shumë pak po e bëjnë diferencën. Madje edhe ata fshatarët e përmbytur nuk duhet të kenë kohë të dalin e të ankohen nëpër mikrofonë por t’i shtrohen punës bashkë me fqinjët e tjerë të cilët po përpiqen me mund të madh.

Një gjë është të ankohesh tërë ditën dhe tjetër të përpiqesh për të bërë diçka për hallin që të ka sjellë sa natyra, aq edhe vetvetja. Zv Kryeministri Peleshi para ca ditësh thoshte se shpreson në një fond nga BE. E pse? Fondin mund ta krijojmë, siç e gjetëm për pritjen e Papës, për këngëtaren britanike Xhejsi Xhei, e për shumë punë të tjera të lavdërueshme. Qeveria nuk ka pse i bie as nga Kina e as nga Brukseli. Të mos lodhet shumë, boll të ulë kokën e të kërkojë ndihmë e ta pranojë kur ajo i ofrohet nga qytetarët e saj. Aq më mirë pastaj, nëse i shfrytëzon burimet, bashkë me BE-në.

Edhe televizionet mund të kishin bërë një spot siç e bëjnë për çdo sallam, djathë, dhe gratë e dhunuara, meqë janë projekte të mira këto gratë që rrihen! Vetëm një apel, një numër llogarie, një përpjekje shpirti qytetar dhe fatkeqësitë përfundojnë si gur të lehtë në fund të Vjosës, Semanit, Drinos. Fatkeqësitë janë edhe moment bashkimi, është njëlloj feste e përbashkimit që vërtet vjen nga një kujë por mbart në vevtvete një çast ngadhnjimi i cili të bën më të fortë e të pastron jetën nga mërzitë e kota. E keni parasysh ku përcillet një njeri për në banesën e fundit; Ka një çast drite kur të gjithë shkëputen nga hallet e tyre.

Është për të hipur në majë të Dajtit dhe të ulërish me sa të mban shpirti, që nuk e kemi fuqinë të dalim mbi ujë. Një ditë, druaj se do mbytemi nga vetja jonë.

Sot takova dikë që e quaj shpesh, me pak humor bujk.  Në fakt është një dashnor i tokës, një rritës bagëtish, prodhues bulmeti, një njeri i fiksuar pas ullirit, kafshëve dhe fermave. Quhet Artur Dojaka shumë e njohin edhe si drejtues të partisë Aleanca Popullore.

E pyeta dje nëse kishte një ide për atë çka po ndodhte.

Dojaka tregon për DITA-n sesi mund të menaxhohen bagëtitë e shpëtuara; si mund të zhvendosen ato të ngordhura.

“Kush ka shpëtuar, duhet trajtuar në mënyrë emergjente. Me koncentrat i cili u jep energjinë që u duhet;  proteinat për ato që janë ende me qumësht, si edhe ushqim të balancuar për ato që janë para pjelljes. Momenti është delikat, sepse kjo është një fazë ku delet dhe sidomos dhitë janë në fazë pjellore” – thotë ai

Dojaka shton se pas viteve ‘90 është bërë masakër. Lumenjtë janë zbathur komplet nga materiali i tyre guror në tërë këto vite. U janë ndërruar e gërryer shtretërit.

Ai i bashkohet idesë së vullnetarizmit dhe solidaritetit në situatën e krijuar.

Z.Dojaka, si mund të ndërhyhet?

Sigurisht me vullnetarizëm. Mbi të gjitha. Nga qytetari i parë e deri tek fshatari i fundit. Nisur nga ajo që kam parë, për çdo fshat të përmbytur do mjaftonin nga 20 vullnetarë që ta përballojnë gjendjen.

Ju do shkonit?

E kam bërë dhe jam gati ta bëj përsëri. Duhet edhe organizim sigurisht.

Ka munguar krejtësisht mendoni?

Jo. Vënia e hidrovorëve në punë përshembull ishte veprimi i duhur nga Ministria e Bujqësisë. Po të mos ishin vënë në punë hidrovorët, situata do ishte më keq se kaq.

Po çfarë duhet bërë që mos gjendemi kaq të papërgatitur?

Është koha për studime të mirëfillta. Duhet të thirren dhe të merren në konsideratë specialistët e vjetër. Disa prej tyre janë ende gjallë.  Dikur ata kanë bërë që Shqipëria të mos përmbytej. Dhe e dinë më mirë se të gjithë ku duhet ndërhyrë në mënyrë emergjente. Duhet t’i rikthemi databazës së vjetër që për hir të së vërtetës, është e vetmja që kemi patur në rregull. Katrahura e pas ’90-s nuk mund të gjejë justifikim te antikomunizmi.  Në raste të tilla u jap të drejtë atyre që thonë: për disa gjëra rroftë diktatura. Dhe sistemi që disiplinonte rregjimin ujor para 90-s është padyshim një prej këtyre. Shkatërrimi i tij është një krim pa ndëshkim që na ka çuar në situatën e rëndë që po përjetojmë sot.