Kaq budalla e di popullin brigadieri i vrerosur?

Më në fund sundimtarët e mundur aq keq në zgjedhjet e 23 qershorit, u detyruan të na japin  dhe shfaqjen e tyre të fundit, apo pamjen e 425 të çqeverisë, ku ca të paguar për ministra dëgjojnë në heshtje fjalimin e brigadierit për “rendimentin e lartë të panxharit e të grurit për hektarë”, apo “të orizit për mu e për li” në Kinën Popullore-motër, si në kohën e shkuar të “Shqipërisë fanar i Kuq i Europës”…

Dëgjuam plot 100 minuta fjalim të citosur me 100 gënjeshtra dhe e vetmja gjë që i gëzoi dëgjuesit e atij fjalimi, ku sundimtari i larguar me votë nuk e fshihte dot as mallëngjimin për ndarjen me pushtetin, as mërinë ndaj popullit që e dërrmoi sundimin e tij me votë plebishitare dhe as urrejtjen klasore ndaj kundërshtarit të tij politik. Dëgjuam e ç’nuk dëgjuam në ato 100 minuta të kënditura me 7.000 vendime pushteti në tetë vjet sundim të pakufizuar e po aq të papërgjegjshëm, sa edhe në ditën e fundit të shfaqjes ai biçim pushteti u bë copa që të na mbushte mendjen se po ikën si fitimtar e jo si i munduri më rëndë në dy dekadat e tranzicionit të shpifur shqiptar…

Dëgjuan shqiptarët që patën nge e stomak të fortë për të dëgjuar ligjërimin vetëlëvdues për të 425-tën herë të pushtetit të përzënë me daullen e madhe të një milionë votave kundër, por as tifozët e sëmurë të vetë atij lloj pushteti nuk besoj se e kanë pritur që të dëgjonin një fjalim triumfatori nga pushtetari i bërë përshesh në zgjedhjet e 23 qershorit(!).

Mjaft shqiptarë besoj se kanë pritur që, më në fund, në fjalimin e fundit–gjithnjë përpara gojëkyçurve të paguar si ministra e të punësuar vetëm për të shtuar laçkën e plaçkën vetjake me pasurinë kombëtare dhe me pasuritë e pronarëve të shpronësuar dy herë – të dëgjonin edhe ndonjë fjalë për shkaqet e humbjes së turpshme të atij lloj pushteti. Kanë pritur qytetarët normalë të këtij vendi, që në atë fjalim të fundit, të 425-tin, të dëgjonin edhe ndonjë mosmbajtje premtimi nga të vetëshpallurit si “premtimbajtës”, apo edhe ndonjë gabim të tyre gjatë kohës që qëndruan në pushtet me vota të vjedhura, se, Zot na ruaj, nuk pret njeri që të kujtohet ai lloj pushteti i sëmurë të përmendë ndonjë nga zullumet e tij të shumta, të kryera në dëm të qytetarëve e të pasurisë së tyre, në dëm të lirisë e të pasurisë së tyre dhe në dëm të vetë demokracisë  e të zhvillimit të mbarë të vendit.

Nga ai fjalim përmbyllës i mbytur në vetëlëvdata e aq i rënduar me vetëmburrje, qytetarët e thjeshtë të këtij vendi morën vesh mirë se qëndrimi i moderuar politik dhe maturia e njeriut të përgjegjshëm janë të huaja e të panjohura për këtë skotë të sëmurë për pushtet të pakufizuar. Janë të huaja të e të panjohura maturia dhe qëndrimi i moderuar politik për këtë skotë pushteti, sepse maturia dhe qëndrimi i moderuar janë rrjedhojë e ndjenjës së përgjegjësisë qytetare. Po ku ta gjejë ndjenjën e bukur të përgjegjësinë qytetare, një skotë pushteti gjysmëkomuniste, gjysmënaziste e gjysmë feudale? Ku ta gjejë ndjenjën aq njerëzore të përgjegjësisë qytetare një skotë pushteti me frymë barbare dhe e skllavëruar nga korrupsioni? Më në fund, ku ta gjejë ndjenjën e përgjegjësisë qytetare një pushtet që ikën me moton e kobshme: ”Pas meje, le të bëhet kiameti!”?

Ajo mungesë ulëritëse e përgjegjësisë për humbjen, u pa qartë në fjalën vetëmallëngjyese të mbledhjes së fundit të sundimtarit të mundur me votë. Dhe u pa qartë besoj edhe nga vetë tifozët e tij më të thekur, që duket se po pakësohen përditë. U pa qartë se dhe arsyet për  humbjen e pamasë të 23 qershorit, skota e pushtetarëve tanë të sëmurë për sundim të pakufizuar e të përhershëm  kërkon t’ia veshë popullit fukara, që mezi paskej pritur t’i shporrte nga karriget e pushtetit të tyre prej pushtuesi. Sikurse u pa qartë si e sa u përpoq me këmbë e me duar brigadieri i hakërruar që atë humbje turpëruese t’ia vishte kundërshtarit politik. Dhe aq e qartë doli sëmundja për pushtet personal në atë fjalim të qullur në vetëmburrje e të mbështetur në argumente të squllura nga gënjeshtrat e përsëritura, sa e tërë mëria e brigadierit pushtetar, të shpartalluar me votën plebishitare të 23 qershorit, nuk i turrej shumicës dërrmuese që fitoi zgjedhjet e 23 qershorit, por i tërhuzej e i gërmushej e i bërdyshej e i vërsulej vetëm kryetarit të tanishëm të shumicës fitimtare. Se për atë lloj pushtetari të sëmurë për sundim të përhershëm e të pakufizuar, është i huaj koncepti politik i alternativës kundërshtare. Sepse ky lloj brigadieri i punësuar në politikë nga Partia e Punës, beson vetëm në konceptet që i ka mëkuar ajo parti. Sepse koncepti i tij udhëheqës në politikë është ai i ndeshjes midis dy palëve armike. Koncepti klasor i ndeshjes për jeta a vdekje deri “në fitoren përfundimtare të proletariatit”. Koncepti i luftës politike si ndeshje klasore midis dy “komandantëve” të hordhive të verbuara nga fanatizmi i luftës së klasave. Për të mos përmendur shkarjen e tij shkumëzuese deri në konceptim primitiv të bejlegut për vdekje midis dy bajlozëve të armatosur me kukurat e përrallave të lashta…

Dhe në këtë hulli, gjatë atyre 100 minutave u tha e ç’nuk u tha për  drejtuesin aktual të palës fitimtare të 23 qershorit! Që t’i shmangej sa më shumë përgjegjësisë vetjake për humbjen dërrmuese në zgjedhjet e 23 qershorit, brigadieri humbës i lëshoi fitimtarit të gjitha bateritë sovjetike të 100 gënjeshtrave, që i ka përsëritur aq shumë herë, sa tanimë i beson dhe vetë e jo më vetëm ndoca tifozë të tij të ndërkryer, përherë e më të paktë.

Mirë ata të shkretët tifozë, që i kanë besuar gënjeshtrat nga përsëritja e shpeshtë dhe e zgjatur në kohë dhe kanë të drejtë disi që edhe t’i mbërthejë hipnoza e përsëritjes së gënjeshtrave. Po kësaj here dukej se hipnoza e përsëritjes së gënjeshtrave e kishte kapur dhe vetë autorin e tyre të palodhur.

Ndryshe si mund të gërdufej aq egër ndaj mbarë popullit që e rroposi me votë, sepse “e kishte gënjyer më shumë kundërshtari”? Aq budalla e di popullin ky brigadier i sëmurë për pushtet të përjetshëm e të pakufizuar? Vërtet e di popullin aq budalla ky brigadier i vrerosur nga humbja e pushtetit, sa ta kujtojë një turmë trushkulur, që gënjehet si i vogli me lule?

Mbase vërtet këtë popull, të lodhur nga gjysmë shekulli diktaturë komuniste, e gjeti disi bosh ajo e ashtuquajtura “përmbysje e diktaturës” me vetë veglat e diktaturës në dhjetorin e largët të vitit 1990. Mbase vërtet ajo hipnoza e përsëritjes së gënjeshtrave e mbërtheu dhe këtë popull të uritur, të sëmurë e të trembur nga dhuna shtetërore e Partisë së Punës dhe, për pasojë e mori për të mirëqenë dhe vetëpërmbysjen e diktaturës, sikundër i mori dhe për “themelues të demokracisë” të besuarit e diktaturës. Por sot, pas më shumë se dy dekadave tranzicion të shpifur e të lodhshëm, gjatë të cilit liria relative dhe demokracia në krizë u kthyen në krizë të lirisë e të vetë demokracisë, duket si ca e tepërt të përpiqesh ta mashtrosh këtë popull përsëri me hipnozën e përsëritjes së gënjeshtrave.

Pushteti i mundur më votë plebishitare më 23 qershor, mbase nuk duhej të mbetej edhe në ditën e fundit të shfaqjes së shëmtuar televizive, aty mes tufës ministrore gojëkyçur, duke mallkuar popullin “e gënjyer nga kundërshtari” dhe duke akuzuar kundërshtarin politik edhe për zullumet e veta. Pas tetë vjetëve të ngarkuar me zullume pushteti, mbase duheshin pranuar dhe ca gabime e ca abuzime me pushtetin, të paktën për hir të asaj tufës së vet gojëkyçur. Të paktën për hir të asaj tufe gjuhëprerë, që ka ndjekur verbërisht urdhërimet dhe tekat e komandantit mërimadh me të gjithë ata që mendojnë ndryshe e ca më keq me ata që dhe guxojnë të flasin ndryshe nga ai vetë. Se me atë shfaqje vetëlëvduese e akuzuese dhe për popullin mbarë, si për kundërshtarin politik, ka rrezik që ai Fronti Demokratik i diktaturës, që i dhanë dikur për ta kthyer në parti politike, mund të katandiset në skrap politik. Në mos e pastë dhe këtë synim të vetin brigadieri i pushtetit, tani që populli u zgjua dhe nuk e la të mbetej pushtetar i përjetshëm. Mbase duheshin përmendur dhe ca zullume të pushtetit të shembur me votë popullore në ato 100 minuta e jo vetëm 100 gënjeshtra. Se duhet kujtuar dhe pushtetarët e sëmurë që populli mund të vonojë të zgjohet, por dikur zgjohet. Dhe zgjimi i tij është fundi i pushteteve të sëmurë. Zgjimi i popullit nuk mund të nxitet kurrë me gënjeshtra, sikurse mund të nxitet hipnoza e përsëritjes së gënjeshtrave. Zgjimi i vërtetë i popullit vjen nga trashja e zullumeve të pushtetit, zullume që në këto tetë vitet e shkuara nuk janë dhe aq të pakta. E nuk janë dhe nga ato që mund të harrohen, e as që mund të falen lehtë.

Sepse, kushdo që të mund të mendojë t’i falë ato zullume të rënda, nuk i fal populli fukara as tragjedinë e Gërdecit e as vjedhjen “patriotike” me qindra milionë euro në rrugën gjysmake Rrëshen-Kalimash. Nuk i fal populli fukara grabitjet e pasurisë kombëtare anë-e-mbanë vendit, nga kromi tek nafta e tek bakri dhe ari. Nuk e fal populli i varfër shitjen e shelfit detar dhe as shitjen e interesave kombëtare për hesape të mbajtjes së pushtetit sa më gjatë nga një skotë e sëmurë. Populli i varfër, sado bujar që është treguar këtë shekull edhe me pushtetarët e tij të sëmurë për sundim, nuk i fal dot atij lloj pushteti vrasjet e protestuesve të pafajshëm në atë 21 janar të përzishëm. Madje populli bujar dhe me pushtetarët e vet të sëmurë, nuk besoj se e fal as kthimin në skrap të Partisë Demokratike, se dhe atë e ka parë gjithnjë si pasuri të tij kombëtare dhe jo një vegël të verbër për të ardhur në pushtet e për të mbajtur pushtetin me çdo çmim e me çdo kusht një skotë antikombëtare e antipopullore. Se populli i thjeshtë, zotërinj pushtetarë të sëmurë për sundim të përjetshëm, e di mirë që qëndrimi i matur është rrjedhojë e ndjenjës së përgjegjësisë, kurse përpjekja për t’i hedhur hi syve me hipnozën e përsëritjes së gënjeshtrave, është dëshmi e papërgjegjshmërisë politike dhe e rendjes nëpër terr për pushtet të paligjshëm e për ta humbur dhe të ardhmen e popullit në terr.