Kjo është mrekullia e lirisë

Ai iku. Kishte kohë që kishte ikur. Por i duhej dhënë një licencë popullore. Menaxhoi popullin që la Enver Hoxha dhe në një ambjent krejt tjetër veproi gati si Enver Hoxha, duke treguar se nuk mundi të shkëputej dot nga ambjenti prej të cilit vinte. E përdori të djathtën barbarisht duke dhunuar sidomos ish të dhunuarit prej diktaturës, duke i koruptuar njësoj si diktatori, duke i mbajtur nën trysninë e përçarjes e çuditërisht, edhe pse ata e dinin se kush ishte, prej nga vinte dhe çfarë lidhje kishte me varkën e diktatorit, nuk gjetën shpëtim tjetër përveçse te ai.

E përdori popullin akoma më barbarisht, sidomos popullin “kundërshtar”, duke e lënë pa punë, në mëshirën e përplasjes me anarkinë e një sistemi të hallakatur, në kaosin e aksidenteve të paorientuara rrugore, vrasjeve të pakontrolluara, menaxhimit të pamëshirshëm të fondeve publike të krijuara nga taksat. Habia është se si ky njeri arriti të rikuprerojë prej vitit 1997, kur e çoi vendin në vitin zero, duke shkaktuar një tragjedi kombëtare. S’ka argument tjetër veç papërgjegjshmërisë së Fatos Nanos, të çliruarit nga burgu, që erdhi në pushtet në emër të së majtës, në emër të së cilës qeverisi duke bërë shumë pak për ndërtimin e sistemit demokratik, derisa përfundoi në një klient i përshpirtur i Sali Berishës, në përpjekje për tu ringjitur në krye në shtetit. E bash prej tij në momentin kur Berisha duhej të ikte përfundimisht, më 2005, ai u rikthye për të bërë kërdinë, duke shkatërruar sistemin.

Tani nuk ka habi tjetër, Sali Berisha ka ikur për të mos u kthyer më. Nuk ka as shans, as këllçe, as arsye. Ka ikur duke mos lënë gjë tjetër, përveçse disa rrugë, të kryera me fonde publike. Ka ikur pasi ju mori përkohësisht lirinë qytetarëve të tij, për të cilët mendonte se mund të gënjeheshin me rrugë, me rrena, me premtime, me klientelizëm të pashoq, pasi deformoi bazat e sistemit demokratik të hedhura, edhe ashtu, shumë ngadalë, pasi s’la asgjë pa përdorur kundër kujtdo që e shikonte në anë tjetër, pasi s’la pasuri kombëtare pa e futur në pronën e klinetëve të tij.

Ai iku shumë herë më i korruptuar se Fatos Nano, shumë herë më gënjeshtar, pasi kapi të gjitha institucionet kushtetuese, e po ndryshe nga ai, iku me një mbështetje në rënie katastrofike, iku si humbës i madh, duke lënë pas më shumë errësirë se sa dritë, e duke shpresuar se dikush mund ti bëjë një monument.

Shqiptarët e lirë e ndryshuan historinë edhe pse në një terren shumë të pa sigurtë të përgatitur e mbajtur të tillë nga Sali Berisha vetëm për interes të tij.

Ai iku duke e shitur Partinë Demokratike, një prej aseteve politike shumë të rëndësishme të shoqërisë shqiptare, te klientë që nuk i shtuan vota, por veçse i morën mandate. Ai i hoqi shtyllqën kurrizore PD-së, duke injoruar pjesën substanciale të së djathtës. Ai iku duke mos u bërë qoftë edhe një ditë të vetme demokrat.

Ai, më shumë se çdo gjë tjetër, pati fat. Një fat që i dha të drejtë të spekullojë, me NATO-n, me vizat, sepse kur momenti erdhi, pasi e kishin përgatitur procesin të tjerët, ai u ndodh aty.

Ai iku me votë të lirë. Ky është sistemi demokratik, për fatin e të gjithëve, ku shpesh herë kundërshtari të ndihmon të dalësh aty ku duhet. Demokratët duhet të falenderojnë kundërshtarin që ju dha leksionin e kohës dhe hapësirës.

Sali Berisha duhet tu thtoë demokratëve se përse ai i shiti të klientët e tij, te satelitët e tij politikë, duke rrudhur thellë përfaqësimin e PD-së në parlament. Ai iku me turp si të gjithë diktatorët e përzënë me votë nga populli. Iku duke menduar për statuja për vete, për pasuri për pasardhësit e vet, larg popullit të vet. Partia Demokratike duhet ndërtuar nga e para. Natyrisht pa Sali Berishën.