Koha e pakët e zotit Rama!

Në futboll ka një ligj. Nëse pas golit të parë nuk bën të dytin, prit gol në portën tënde. Fitoren e sigurt e garanton vrulli. Kështu
edhe në jetë. Suksesi duhet të ndjekë suksesin. Pritmërija, maskuar me “reforma”, siç ndodh me politikën e maxhorancës të sotme, është një tërheqje e para problemit më kryesor që po e mbyt sot vëndin tonë, stabiliteti politik. Sot, ky stabilitet është më keq se ç’ka qënë këto 20 vite. Sepse nuk ka ndodhur që përfaqësuesit e opozitës, zyrtarisht ta quajnë Kryeministrin dhe qeverinë e tij shtab i krimit, drogës e i grabitjes.

E këtë jo me “më the e të thash”, por me zë e figurë, nga podiumi foltor i Parlamentit. Më keq nuk ka se ku të shkojë! Pas “golit” të 23 qershorit, maxhoranca në vënd të shënonte “golin” e dytë, u tërhoq në mbrojtje. “Fintet”, konkurset e demonstrimet dixhitale, që bën në gjysëm fushën e vet pa dyshim që do çojnë në pësimin e “golit”. Barazim! Më pas fillon rënja drejt humbjes të sigurtë. Këjo, në se krahasimi nuk çalon shumë, quhet korrupsion, korrupsion politik, shkalla më e lartë e kësaj flame, pas të cilës format e tjera janë pasojë, rezultat i shkakut. Këjo “vjedhje” apo shpërdorim i hapur i votës të 23 qershorit, e fut vëndin në qorrsokaket e rendeve “demokratike” me drejtësi feudale, pra në një rend bastard e të falimentuar. Një gjëndje fatale që maxhoranca e di, por nuk ja ka qefi ta shohë. Sepse “qefi ja ka, por b… s’ja mba”

Beter! Në asnjë qoshe bote nuk e besoj se gjëndet ndonjë vënd që një kryeministër e maxhorancë, që jo të jenë, por boll edhe të bashkëjetojnë me epitetin “grup kriminal”. Nuk është çudi që njeriu të mësohet e imitojë nofkën që i ngjisin e ja thonë për ditë. Thënë kjo zyrtarisht nga platformë gjeneratore e krimit e trafikut, shteti ynë i “rilindjes” i ndodhur nën këtë një gjëndje presioni “knock dauni”, e ka të afërt dështimin. E në këtë situatë, nuk do shumë për të kuptuar, se rruga më e lehtë për të kaluar këtë gjëndje, është “këmbët e lehta e faqe e bardhë” : vërdallosja me llafe e lëvizje pa peshë, sepse veprat duan lekë, e ato janë në xhepat e bandave “demokratike” dhe të fajdexhinjëve që edhe kur të japin ndonjë kockë, të marin shpirtin.

Të vjen keq, po keq fare ama, kur sheh që këjo opozitë, e mbushur me mllef e egërsi, për të rifituar parajsën e humbur, ndonjëherë i bije në të. Në datën 2, përfaqësuesit e saj ishin krejt të saktë me thirrjen e tyre se “fshati po digjet, e ajo… mikesha po krihet”. Duhet të jesh fare mëndje shkurtër, që pikërisht në atë moment, kur banorët e jugut po pësonin një tmerr nga cunami i lumenjëve, e gjithë qeverija po “habitej” se si një prej anëtarëve të saj kishte shpikur kompjuterin “antikorrupsion”. Në vënd që me nga një palë çizme, nga i pari e deri te i fundit, të paktën të ishin e të vajtonin ato dhjetra miljarda që përpiu uji, aty në mes të llurbës së bashku me të mbyturit e mjerë.

Duke qënë një vënd shumë i varfër, i lodhur e i pa traditë, me prona ku “qeni s’e njeh të zonë”, me dinamit e kobure nga do, me gjuhë ballistësh e partizanësh, duket sikur vëndi ende vazhdon e vuan pasojat e luftës të dytë botërore. Një popull të përçarë, të
politizuar e të pa organizuar, ndofta forma më e sigurt e asaj që mund ta fuste në linjën e duhur, mund të ishte tamam ai shëmbulli personal. Sepse me frikën, mashtrimin, rrahjen, vjedhjen, burgun e vrasjen është imunizuar. Ajo që shkruan pena e saktë e gazetarit mëndje mprehtë e zotit Bedri Islami, është dika më pak se sa kërkon “zëri i popullit”.

Sepse populli, votuesit, para se të kërkojnë transparencë, do të donin veçanërisht, jo nga zoti Kryeministër, por nga Edi Rama, një jetesë krejt modeste, e mundësisht sa më të “varfër”, në këtë det mjerimi e zhgënjimi ku e ka futur atë politika e bajraktarëve. Ajo ishte “pasaporta” që i dhanë ata këtij individi, që e nisi rrugën e demokracisë si një “hipi” e që thuajse e kurorëzoi vehten si e vetmja shpresë, jo vetëm për votuesit e tij por për të gjithë shqiptarët. A thua nuk e paskemi këtë fat?

Tani është koha… apo më mirë po ju kujtoj diçka. Në Uruguaj nuk luhet bukur vetëm loja e futbollit por edhe ajo e “luftës” për jetë. Ky shtet me 3.4 miljon banorë, ka një President 80 vjeçar që quhet Alberto Mujica  dhe që jeton në periferi të kryeqytetit, në një banesë përdhese me tre dhoma e me çati mbuluar me llamarinë. Shkon në punë me një “volksvagen” të vitit 1987 dhe mer një rrogë prej…780 dollarë në muaj. Quhet presidenti më i varfër në botë. E ka marë postin e Presidentit në vitin 2005, kur vëndi kalonte një gjëndje krejt të rëndë.

Arriti që brënda pak vitesh, rritmin e zhvillimit ekonomik të vëndit, nga një ritëm regresiv, minus, ta çonte në një rritje prej 7% në vitin 2010 e 5% në 2014, ta kthente vëndin në një nga tre vëndet më të pasura të Amerikës Latine, me një PBB për frymë prej 19 mijë, apo 8 mijë dollar më tepër se ne, ta ulë shkallën e papunësisë në 6% nga mbi 25% që e mori, dhe të realizojë  një PBB prej 19 mijë për frymë, apo 8 mijë dollar më tepër se ne. Që të imitosh këtë humanist e personalitet të madh nuk është turp, por thjeshtë e pa mundur, aq e pamundur sa ç’mund të gjesh sot qoftë edhe një politikan në botë që e zbaton në vehten e tij “lirinë, barazinë e vëllazërimin” apo këtu te ne ku praktikohet vetëm “lirija e fukarallëkut, vëllazërija e ujqërve e barazija e xhunglës”.

Edi Rama, ky kryetar maxhorance, ky burrë që është poshtëruar si një njeri rruge, ky djalë që ka dëgjuar ndyrësitë më të fëlliqura për babën e vet të nderuar e fisnik, që ka duruar lotët e mëmës, shkaktuar nga shtazë që nuk e dinë se ç’domethënë nënë, ky babë që ka duruar lotët e fëmijës të vet kur bisha pylli kërkonin t’ja mohonin… ky kryeministër, ky politikan që e mori këtë pozicion me meritë, duhet me doemos që ose sot ose kurrë ti dali për zot detyrës të vet minimumi si pushtetar. Natyrisht, sipas të gjitha rregullave që imponon rregulli dhe ligji : drejtësi. Pas e ndjek i gjithë ky popull, i cili e ka pësuar më keq se vetë ky, është sharë e është përbuzur, është grabitur e është dhunuar, është vrarë e është mbytur. Më tej le të vazhdojë si e ka nisur, të bëjë reforma, ligje, projekte, investime, ashtu fare saktë siç di vetë, bile deri edhe… skica, në ato shkresat që gjen nëpër sirtarët e zyrave, që i përdor në mënyrën më racionale të duhur, riciklim në botën e artit e jo në atë organike.

Nuk i bën përshtypje këto rreshta, le ti hedhi edhe këto atje ku ka lënë atë levën që i theu kokën, atëhere kur shoku Sali përpiqej ti mësonte rrugën për në demon…kracinë e tij. Ёshtë shtetari më i rëndësishëm sot në vënd e prej tij kërkohet të na qeverisë, jo vetëm ashtu siç flet por edhe ashtu siç mendon. Kush ka ideal, kush ka tru, ka gjithçka në dorë. “Pushteti legjislativ është zëmra e shtetit, shkruan Zh.Zh. Ruso, pushteti ekzekutiv truri i tij”. Kurse, si njeri lë të bëj si ta gjykojë vet. Ashtu si edhe ne, sa kemi edhe pak shpresë.

Tani më duhet të mbaroj si e fillova. Kur bëhen zgjedhjet vendore, në 21 qershor? Nuk ka kohë më për “sulm”! Të paktën të kompaktësojmë mbrojtjen e të garantojmë “barazimin”.