KOPERTINA: Koha e Albinit ka ardhur! Ai u largua për të riardhur, tani do të vijë në pushtet për të qëndruar (14 shkurti i Kosovës, sfidat dhe një urim)

Nga Bedri Islami

Botuar në DITA

Llogaria e tij doli e saktë. Ai u largua për të riardhur. Tani do të vijë në pushtet për të qëndruar.

Një vit më parë, kur së bashku me Isa Mustafën – për të cilin kishte mbushur sheshet me thirrjen “Isë, Isë, këlyshi i Serbisë” – kishin bërë qeverinë e përbashkët, askush tjetër, veç tij, nuk e dinte se kjo do të ishte e përkohshme.

Largimi i Agim Veliut nga qeveria para mesnatës ishte sinjali që ai jepte se nuk kishte më kuptim të qeverisej me pak më shumë se 30 për qind të votave, ku për çdo gjë do të duhej të shtrinte dorën nga selia e LDK-së, të cilën as e kishte njohur e as nuk e kishte dashur.

Ose do të qeveriste si duhej, ose do të largohej. Do të largohej, për t’u kthyer. Tani do të kthehet për të mos u larguar. Të paktën për disa vite!

Të gjitha shenjat tregojnë se ai do të ketë një shumicë të mjaftueshme për të qeverisur i vetëm, megjithëse në listën e tij janë futur nga të gjitha anët: edhe ish të burgosur politikë, edhe kundërshtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, arrivistë të njohur e ndonjë ekstremist; tani për tani të gjithë i falen atij.

Asnjëherë fushata në Kosovë nuk ka qenë më e ashpër dhe më delikate. Tri parti kryesore do të përpiqen deri në fund të marrin nga fusha e njëra tjetrës. Deri më tani Lëvizja VV ka tërhequr më shumë nga PDK, si forca e luftës që e prishi veten me korrupsionin e krerëve, e tani do të ketë pjesë të tortës edhe LDK-ja, në mos tjetër, kjo do të jetë “paja” që do i sjellin Vjosa Osmani dhe Donika Gërvalla, të dyja nga drejtueset më të larta të LDK-së dhe kundërshtare të njohura të Isa Mustafës, veçse asnjëra për arsye parimi a vizioni.

Donika Gërvalla, bija e njërës ndër figurave më të njohura të rezistencës në Kosovë, Jusuf Gërvalla, që ishte edhe themeluesi i Lëvizjes Popullore të Kosovës, që nga dita e parë e deri në përfundimin e luftës ishte kundërshtare e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, e po ashtu edhe Osmani, që zyrën e presidencës tani e ka seli partiake dhe ku pret të kthehet së shpejti, e plotfuqishme, deri në atë shkallë sa do e lejojë Kurti të jetë.

Partitë e tjera janë në deformimin e tyre, dhe ringritja do të jetë e lodhshme dhe e vështirë. PDK-ja, që ishte forca kryesore deri në zgjedhjet e fundit, me largimin e detyruar të Veselit dhe sidomos të Thaçit, politikani që kishte mundur për herë të parë LDK-në, megjithë vrullin e Enver Hoxhajt, nuk mund të bëjë më shumë se sa të rimarrë veten për një të ardhme të shpejtë, që të mund të jetë përsëri si dikur.

Lidhja Demokratike e Kosovës e sheh veten në rënie dhe sado zë të fortë të mund të ketë Agim Veliu dhe pastaj tij, Lutfi Haziri, asgjë nuk ia “burrëron” zërin Abdulla Hotit, që, megjithëse kryeministër nga halli, mund të ishte një qeveritar i mirë dhe i arsyeshëm.

Kurti ka llogaritur gjithçka, deri në detaje dhe kjo pritje e gjatë, e menduar, ndoshta e lodhshme për të tjerët, i ka mësuar atij se arti i vështirë i qeverisjes kërkon, së pari, kohën e vet dhe, së dyti, aleatin e duhur.

Provën e parë, nëse ishte koha e duhur, ai e bëri në Podujevë. Në fortesën e Agim Veliut, kundërshtarit të tij – skifter, të cilit duhet t’ia hiqte tokën nën këmbë. Shumë vite e kishte qeverisur Podujevën pikërisht Veliu, bastionin e LDK-së, por Kurti e mundi pikërisht aty. Me një raund, në mënyrë plebishitare.

Vetëm pas saj u “zbulua” se një deputet paska qenë i dënuar kur kishte votuar për qeverinë Hoti. Ishte një e fshehtë që dihej, por që nuk mund të kalonte në Gjykatën Kushtetuese, nëse nuk do të kishte sinjalin e duhur se koha kishte ardhur. Podujeva i tregoi se ishte pikërisht koha. Ndoshta edhe e dinte se, duke krijuar këtë precedent mund të rrezikohej kandidimi i tij për deputet, por kjo ndalesë do i shtojë votuesit, do të mbledhë edhe më shumë njerëz rreth tij, pasi ajo që pritet, ndryshimi, është më e fuqishme se ajo që paraqitet si koncepti i ndalesës, klasa e vjetër politike.

Të gjitha sondazhet të çojnë drejt fitores së Kurtit. Pak a shumë si ndodhi në Shqipëri në 22 mars 1992. Ndoshta nuk do të jetë aq e thellë, si ndodhi me opozitën e vitit 1991, por do të jetë e mjaftueshme për të qeverisur sipas vizionit, bindjeve dhe ideve të tij.

Do e ketë të vështirë, por jo të pamundur. Këtë javë ai bëri dy prova; të parën në Mitrovicën e Veriut, ku shkoi sëbashku me Vjosa Osmanin, në një përpjekje më shumë motivuese për votuesit , se sa fillesë zgjidhje. Pastaj shkoi në qendrën e Drenicës, në Skenderaj, bastioni i njohur i PDK-së, i shoqëruar nga forca speciale, dhe u ndesh me reagimin e kundërshtarëve të njohur të tij.

Por, ai e di më mirë se ata që i brohorisnin “Thaçi, Thaçi”, apo “ UÇK, UÇK”, se thirrjet janë të përkohshme, për më tepër shumë lehtë mund të njësoheshin me thirrjet që kishte dëgjuar nga serbët në veriun e Mitrovicës.

Koha e qeverisjes do të nisë zyrtarisht me 15 shkurt, ndërsa në fakt ajo ka filluar. Iluzionet se Gjykata Kushtetuese do të mund të mos e pranojë atë në postin e kryeministrit janë të kota. Nëse ndodh kjo, Kosova do të përballohet me një stuhi politike, nga e cila pak gjëra do të mund të shpëtonin.

Në qeverisjen e tij ai do të ketë kohën e duhur për të bërë atë që ka ëndërruar të bëjë, ose, më saktë, që i ka bërë njerëzit të ëndërrojnë se do të mund të bëjë. Do të ketë përballjen e rëndë me gjendjen ekonomike të Kosovës, që nuk ndreqet me shkop magjik dhe që në shumicë të saj varet nga faktorët ndërkombëtarë, të cilët duhet t’i dëgjojë edhe kur ata janë në të kundërtën e mendimit të tij politik.

Shpresa e madhe e njerëzve nuk do të jetë në sinkron me kohën; zakonisht të dëshpëruarit, kur marrin një dozë të madhe shprese dhe të japin besim të pastaj, duan edhe ndryshimin e shpejtë. Premtimet e tanishme do të kenë përballë financa të lodhura, të cilat nuk ndreqen dot duke shpallur të këqijat e viteve të shkuara dhe mohuar ata që kanë ndodhur pozitivisht.

Problemet me bisedimet e tejzagjtura me shtetin serb, vendosja e reciproritetit, ndalimi i shumë vendimeve të mëhershme, e ardhmja e Kosovës në këto vite, loja e madhe diplomatike, ku është Kosova, të gjitha do të jenë enigmat e mëdha, të cilat nuk zgjidhen, por fillojnë me 15 shkurt.

Askush tjetër nuk do të mund t’i bëjë hije, edhe ata që i janë mveshur nga pak për të marrë pakëz dritë. Në cilindo post qofshin. Qoftë edhe zonja Osmani, e cila, po aq lehtësisht sa iku nga forca politike që e ngriti, LDK, po aq lehtësisht mund të ikë edhe nga aleanca me Lëvizjen VV, me të cilin, dikur, në parlamentin e Kosovës ishte përbetuar se nuk do të ngjitej kurrë.

Qeverisja e re në Kosovë do të duhet të shkrijë akullin edhe me drejtuesit e shtetit shqiptar. Si duken punët, edhe në katër vitet e ardhshme, Edi Rama dhe Rilindja do të jenë qeveritarët e saj, por, edhe nëse jo, do të jenë opozita e rëndësishme.

Kurti ka qenë ithtar i bashkimit kombëtar, Osmani asnjëherë – Kurti do të ketë pjesët e tij në zgjedhjet e 25 prillit në Shqipëri, Osmani me zor futi 12 vetë në listën e Kurtit, ndërsa në Shqipëri ka vetëm hijen e saj; çfarë do të ndodhë nëse mes dy qeverive do të jetë kjo hapësirë ndarëse?

Koha e Kurtit ka ardhur! Sa do të vazhdojë, askush nuk e di. Nëse me 14 shkurt ai do të jetë më i qetë se asnjëherë tjetër, para vetes ka provën e madhe të besimit qytetar, zgjedhjet komunale. Dhe shumë të tjera.

Të gjitha janë të ndryshme nga koha e opozitës. U bëftë më e mira për Kosovën!

—–

©Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016.