Korrupsioni në Q.K.K të çon në rrugën e tradhtisë

Entuziazmi i një qeverie që ecën nën hijen e të vdekurve të çudit. Alegria e tyre shoqërohet me një buzëqeshje të shtirur. Me gjithë se je mes njerëzish ndjehesh i vetmuar. Kjo vetmi të jep një tundim shpirtëror e lodhje mendore. Gjymtyrët lëvizin ashtu pa e kuptuar se ku po shkon në këtë ambient të murrur. Në këtë çerdhe misterioze njerëzit kanë frikë të flasin me vetveten. Ky ndriçim i murrëm ta prish bazën e sistemit demokratik. A duhet të zgjohemi nga iluzionet e etheve të ujit, të lirisë e të jetës për të thënë të vërtetën. Mendoj se po.

Sot çështja kombëtare në Q.K.K është kthyer në ekstremin e varfërisë mendore e artistike dhe janë përfshirë në babëzitjen e këtij pushteti më të korruptuar në Europë. A ekziston kritika a po ndonjë institucion vlerësues i këtyre veprave kinematografike? Drejtuesit e këtyre institucioneve, a reflektojnë dije që të prezantojnë kompetencat në vlerësimin e veprave të përzgjedhura? Përgjigja vjen me një fjalë Jo!…

Kujtimet edhe kur janë të hidhura, ta ndriçojnë mendjen sidomos kur jeta kacafytet me vdekjen. Njeriu që nuk donte njeriun ishte akt politik. Një paradoks ekstrem. Ky formular i padrejtësisë është pa ngjyrë, i mistershëm, është lajmëtari i vuajtjeve dhe zëri i dhimbjes. Është pluhuri i harresës. Komunizmi krijoj magjinë e fatalitetit dhe simbolet e jetës janë fragmente të një stuhie të dhunshme. Por kjo stuhi nuk mund ta shuaj ndjeshmërinë e kombit.

Të diturit ishin legjendarë më një intuitë e sentiment të pa parë. Akoma hezitohet për të vlerësuar gjenialitetin e tyre ne artin e kinematografisë. Kjo qeveri post-komuniste përdor heshtjen që mund të rezistoj gjatë. Por heshtja mund të krijoj ulërima e britma me pasoja fatale. Të gjitha këto vijnë nga reagimi personal i një kryeministri që vuan nga epshi për pushtet dhe fondamentalizmi ekstrem. Mjaftojnë dy rreshta për të ndjerë sentimentin e atyre njerëzve të ditur që vijnë nga thellësia e viteve.

Një nga këta korifej Dom. Lazer Shantoja, ligjëron mbi varrin e Avni Rustemit. “Edhe pikat e lotit që sot ora e maleve derdh mbi trupin tënd është vesë qiellorë që vjen të lagi lulet te varri”. Dëshmia kulturore që kanë lënë këta njerëz është një spektakël në vazhdimin e kulturës botërore. Po si u prezantua kultura dhe historia e Shqipërisë në këtë 100 vjetor të pavarësisë?. Të diturit i lanë në pluhurin e harresës, e harresa është vrasje e dyte. Festivali i 13 i kinematografisë shënoi turpin e radhës të një qeverie të skaduar. Serbët, romunët, maqedonasit dhe grekët na e paskan dhuruar pavarësinë! Luftërat e përgjakura të shqiptarëve për liri e pavarësi kombëtare, kanë mbet në sirtarët e ministrit të Kulturës. Filmi dokumentar “ Himni i Flamurit” u servir në këtë festival si shpëtim i radhës. Një e vërtet historike e shtrembëruar. Atë e solli Hil Mosi. Një pyetje kam: A e meritojmë ne shqiptarët ëe kemi himnin tonë, një muzikë të huazuar nga kabaret te Bukureshtit dhe me një tekst të qepur me mballoma njëqind e ca vjet më parë? A ka ndonjë shtet në botë të mashtruar e të poshtëruar  nga fqinjët, e nga politikanët e vet siç jemi ne?… Nuk e besoj!

Për çudinë e radhës ky dokumentar mori çmimin e parë nga një komision me mendim të orientuar. Për të mos humbur kahjen e trashëgimisë kulturore e historike, politika shqiptare duhet të gjej kodin për të lexuar madhështinë e artit dhe pastaj të hap dritaren për të parë e studiuar mendimet më të rëndësishme të ndriçimeve të mëdha. Mendimi më i rëndësishëm i popullit shqiptarë është historia, me data e shprehje preçize.  Fqinjët e Ballkanit e kane përgjakur vazhdimisht Shqipërinë. Për ne krijuan misterin e vdekjes dhe mpakën mrekullinë e lindjes. Kjo s’duhet harruar. Ata që ke vendosur në këto institucione zoti Sali, si Beci apo Delibeci, Ferri a Ferroviçi, Minarolli apo Mehoholli, kanë prezantuar dy gjëra të çuditshme, servilizmin dhe parandalesën mendore. Parandalesa mendore kthehet në një akt politik ose në tradhti kombëtare. Ata që drejtojnë duhet ta dinë se e vërteta mbi artin të jep mundësi që të kombinoj dijet me urtësinë, të krijojë dhuntitë njerëzore për të komunikuar me dashurinë. Por dashuria me armikun tonë shekullor serbin që prezantohet në filmat tanë, është thikë mbas shpine dhe këllëfi i kësaj thike është qeveria jonë e dashur.

Serbët dhe grekët kanë bërë shume filma kundër nesh, e në ecim në rrugën e tyre me poshtërsinë tonë. Nuk mund të imagjinohet që në barkun e vajzave tona të rriten pjella serbe apo të prezantohet tregtia e mishit të bardhë në trotuaret e Europës. Kjo është e patolerueshme. Këto janë filmat e ardhshëm të financuar nga Q.K.K në vazhdimësinë e shtrembërimit të historisë. Si është e mundur z. Sali që ia hap portat |Serbisë që në fillimet e tua. Për shqiptarët lëvizja jote politike ishte një dritë misterioze, në një vegim shtrëngate. Goran Paskaleviç u fut për të xhiruar film me parat e taksa paguesve shqiptar (një palo film) me lejen e Sali Berishës thotë Xhevdet Ferri edhe filmi gjerman që u xhirua po me këto pare kishte të njëjtën përmbatje, përmirësimin e miqësisë shqiptaro-serbe.

Shpesh herë në mediat e shkruara dhe vizive është denoncuar fakti skandaloz që janë dhënë 250.000 $ Fatmir Koçës dhe Xhevdet Ferrit për një skenar të pa shkruar. Të gjithë heshtin. Fatmir Koçja e Xhevdet Ferri morën para të tjera për të bërë film me tregëtinë e mishit të bardhë. Po 250.000 $ ku janë? Si kane dalë nga fondi i shtetit dhe kush dha urdhër? Unë si qytetar dhe kino-regjisor me dhimbje i drejtohem kontrollit të shtetit, i cili menjëherë duhet të kontrolloj  Q.K.K  për këtë rrugë të gjatë korrupsioni dhe anti-kombëtare. Edhe prokuroria duhet të lëvizi për këtë denoncim të hapur. Z.Sali ironia është një formë komunikimi që ka kultivuar në qeverinë tënde ekstremin tragjik të paparë ndonjëherë. Edhe në kohët e lashta shënohej simulimi ironik i tragjedisë. Por në Shqipëri ky lloj komunikimi ka krijuar katastrofa të menjëhershme. Kjo ka ardhur nga rruga e mashtrimit që krijoj simbolin e së keqes. Pra personi  që ka krijuar defekte të mëdha në popullin e vet nuk mund të bekohet nga Papa i Romës. Një delirant duhet të largohet bashke me tespitë e Tosum Baçit dhe të marrë me vete zerzevulet. Biseda do vazhdoj.

*Autori eshte Kino-regjisor