Ky shi i trazuar episodesh

Shi bie në Shqipëri. Një shi i trazuar fundviti mbi shpirtra të trazuar.

A thua këtë herë do të jetë ndryshe? A thua ky do të jetë trazimi i madh, i vërtetë, ai që do të na futë në hullinë e Europës? Sot kemi vetëm episode, të cilat, ndoshta janë copëza në një puzzle që duhet plotësuar. A do të dalë në përfundim një tablo parajse?

Shi i trazuar mbi Shqipëri këtë fundvit .

“Faleminderit dhe….paguani dritat”. C’ishte ky urim i pazakontë në një skenë festivali? Një lapsus? Një lajthitje? Jo, ishte e vërteta e thjeshtë e këtyre dilemave të këtij fundviti. Artisti zbriti në shtëpitë tona dhe tha: le ta fillojmë nga vetja nëse duam të bëhemi një ditë. Le ta fillojmë nga gjërat e thjeshta që ne vetë i kemi në dorë: të mos futim duart në pronën e tjetrit. E thënë ndryshe, të shtrijmë këmbët sa kemi jorganin. Të mos e kesh fare në buxhetin e familjes pagesën e energjisë për vite e vite me rradhë, do të thotë të grabisësh pronën publike dy herë, një herë duke shpenzuar energji pa limit, deri në shpërdorim, si një mall për të cilin vetvendos ta kesh falas dhe, së dyti, duke vrarë ditë për ditë shtetin e të gjithëve. Energjia nuk është pronë e “askujt-it”, është pronë e “të gjithëve”, ndaj secili duhet të barazlargohet me të drejtën e tij ndaj saj. Derisa ky urim mbrriti në një skenë festivali, patjetër që ky episod i përket një puzzle me tablo parajse.

Një leksion i thjeshtë dhe i vjetër? Dakort, po të sqarojmë një herë punët e thjeshta, pastaj të shkojmë tek ato me të ndërlikuarat, si p.sh, tek historitë me tendera rrugësh e reklamash. Le të pastrojmë njëherë katin përdhe, pastaj një nga një do të ngjiten katet e kullës së lartë të drejtësisë. Sepse të bësh drejtësi është të ngjitesh vazhdimisht lart.

Deri te 21 janari. Nuk mund të ndodhë ndryshe. A ëndërrojme parajsën? Parajsa eshte lart, në qiell, jo nëntokë. Drejtësia është purgatori, e nëse ky është labirinthi që duhet përshkruar për të mbërritur parajsën, le të fillojmë rrugëtimin tonë të mundimshëm por të domosdoshëm. Derisa ky urim mbërriti në një skenë festivali, patjetër që ky episod i përket një puzzle me tablo parajse.

Shi i trazuar mbi Shqipëri këtë fundvit.

Shi edhe mbi gërmadhat e ndërtimeve pa leje, si një lotim i dhimbshëm i energjive të shpenzuara kot në një shtet rrumpallë. Si ajo fabula e heroit që ndërton-e shkatërron-e ndërton sërisht. A thua ka ardhur dita që shqiptari të ndërtojë pa patur nevojë të shkatërrojë, e pastaj të ndërtojë, vetëm të ndërtojë sërisht? A thua nuk do të ndodhë më brerja e këmbëve tona si një ritual që përsëritet cdo 40 vjet, apo cdo 20 vjet, apo cdo …vjet? Si rituali me mijëra tonelata beton-bunkerësh, mijëra tonelata beton pallatesh pa leje. Qindra mijëra tonelata punë e pasuri e groposur në dhimbjen e një populli që nuk po gjen dot dritën në fund të tunelit, të atij tuneli që zgjatet nga këto tonelata anarkie. E kush ka parë hajër nga anarkitë që të shohim ne? Të kafshosh pa leje pronën publike, është të kafshosh trupin e fqinjit, të vëllait, të shokut. Sepse publikja është njësoj e tij, sikurse bëhet njësoj i tij shëmtimi që prodhon ky fenomen.

Një leksion i thjeshtë dhe i vjetër? Dakort, por përsëri jam pro fillimit nga punët e thjeshta. Pastaj të shkojmë tek ato me të ndërlikuarat, si p.sh, tek historitë me miliona të paguara për makete kartoni që nuk u materializuan kurrë, për rrugë “kombi” që përfundon në rrugë fshati, apo fasadash të rrjepura piramidash si një gjuhë e nxjerrë ndaj qytetarëve. A ishte ky episod pjesëz e të njëjtës tablo? Besoj që po, përderisa më shumë sy u kthjelluan sesa u trubulluan nga humbja.

Shi i trazuar mbi Shqipëri këtë fundvit.

Shi edhe mbi godinat e zbrazura të universiteteve fantazmë, si një alegori e trishtuar e përpjekjes së strucit për të futur kokën në rërë. Një dëshirë për të dalë pa mundim e punë nga injoranca, një dëshirë për t’u dukur sikur, një dëshirë për t’u shitur sikur…Por mallin kallp nuk mund ta blejnë gjatë. I del shpejt boja dhe flaket tutje me tallje dhe revoltë.

Nuk mund të bëhesh i ditur me gjasme, nuk mund të bëhesh i shkolluar me numra virtualë diplomash. Të ishte kaq e thjeshtë nuk kishte patur bota nevojë për Platon e Ruso, per Newton e Aristotel. Nuk do të kishte patur nevojë të shpenzonte miliona tonelata letër, (shumë më tepër se betoni i shkërmoqur shqiptar), për të lënë pas shekujve male me libra. Dhe librat duhen lexuar, librat nuk injektohen me valë. Vetëm ashtu mund të bëhesh i ditur pa gjoja, e të krenohesh se ke një diplomë si dëshmi jo virtuale e kësaj diturie. Ky episod është patjetër pjesëz e tablosë me parajsë.

Një leksion i thjeshtë dhe i vjetër? Dakort, por ua thashë pak më parë se jam për fillimet e thjeshta. Pastaj le të shkojmë tek ato me të ndërlikuarat, si p.sh, tek historitë e doktoraturave të daullexhinjve, apo histori humori me biznes-karta që mbajnë Ph.D të para në ëndrrat më intelektuale të sharlatanëve politikë.

Shi i trazuar mbi Shqipëri këtë fundvit.

Shi edhe mbi arrat e djerra të jugut, nostalgjike për ditët kur qilimi i jeshiltë i kanabisit ftonte reporterët e huaj për foto të kronikave alla kolumbiane apo video-gallata për argëtime në youtube. Kostum që nuk i shkonte aspak tokës sonë fisnike. Fundi i pashpresuar i mbretërimit të zgjatur të eskobarëve të konvertuar shqiptarë erdhi. Ishte fund i mbretërimit që mbajti nën zgjedhë sa e sa përpjekje për të rihedhur vellon e bardhë të traditës shqiptare, e që kërrusi nën dehjen e hashashtë sa e sa shpina fëmijësh.

Filiza të rinj prej fare tjetër po bulëzojnë nën ato djerrina. Kjo duhet të jetë fara e bereqetit shqiptar. Besoj, edhe kjo një copëz në tablonë e parajsës.

Një leksion i njohur tashmë? Dakort, por disa leksione është mirë t’i përsërisësh për të mos i harruar nga leksioni i rradhës, sic mund të jetë ai i policit që i shkel syrin të fortit në semafor, apo që bujt fëmijën e pafajshëm në rajon. Një nga një, duhen kaluar të gjitha.

Shi i trazuar mbi Shqipëri këtë fundvit.

Shi më pak i trazuar në pragjet e thjeshtë të shtëpive të atyre martirëve që i mbijetuan ferrit komunist. Shpresoj shumë që syri i qeverisë që duket se po mbetet më gjatë mbi ta ( më në fund ), të mos jetë një dritë e shkurtër, por të mundet të mbetet një dritë e fortë vëmendjeje që do u ndrisë atyre ditët e fundit.

Pak vëmendje më shumë është asgjë kundrejt persekucionit që shoqëria jonë, me hir a me pahir, lejoi të ndodhte nën hundën e saj. Ndjesa dhe respekti per ta është një episod i padiskutuar në puzzle-n e parajsës.

Ky është një leksion që nuk kemi mbërritur akoma ta kuptojme. Le të vazhdojmë ta lexojmë sëbashku. Është shumë më i vështirë se sa duket.

Shi i trazuar mbi Shqiperinë e sfilitur të këtij fundviti.

Shi me episode shprese.

A thua të jetë kjo agoni e të keqes? A thua të jetë kjo dhimbja para lindjes së një jete të re?

Uroj dhe shpresoj shumë.

Uroj shumë që ky shi i trazuar fundviti të shplajë të keqen tonë përgjithmonë dhe një buzëqeshje e ndrojtur por e gëzuar të feksi pas ylberit.

Gëzuar, Shqipëri e lodhur por shpresëplotë!

Ditë më të mira sjelltë ky vit për familjet tona!