Lajmi i humbjes nuk ka mbërritur ende në selinë e PD-së…

Panorama pas zgjedhore për Partinë Demokratike, është krejt e çuditshme dhe qesharake. Nga bedenat e saj vazhdohet të hidhen pafundësisht shashka tymuese për të krijuar një pështjellim masiv që të gjithë të ndihen të trullosur dhe të mos e kuptojnë nëse janë ende në betejë, apo gjithçka ka mbaruar, nëse janë zgjuar apo në ëndërr. Është një nga ato çaste ku jo vetëm ithtarët e PD-së, por edhe kupola e saj, kanë frikë të zgjohen dhe luten deri në përgjërim:Ëndërr mos më ikë! Me keq akoma, duket se ende “çetat” e saj vazhdojnë të jenë tutje nëpër llogore, skajeve të largëta, në frontin e betejës dhe nuk po gjejnë dot mundësinë të njoftojnë shtabin qendror, nëse beteja ka përfunduar apo vazhdon dhe për ca kohë. Në këtë Shqipëri, ”dixhitale” siç thuhet shpesh me humor, po ndodhë si në betejat e shekujve më parë, ku askush nuk mundet të dërgojë haber se beteja mbaroi si mos më keq, apo edhe nga qendra nuk po mundësohet dërgimi i një fermani, ku të pranohet qartësisht shpartallimi dhe ata “qëndrestarët” e betejës, të grumbullojnë çfarë u ka mbetur e kokulur të kthehen nga “lufta”. Nga ajo që vërehet, nuk kuptohet qartë nëse kemi të bëjmë me një hutim kolektiv, nga ajo që prodhuan zgjedhjet, gjë që do të ishte e gjykueshme, apo këta humbës të mëdhenj kanë flakur tej edhe grimcat e fundit të moralit dhe tani të kthyer në ca prijës të vegjël katundesh, mundohen ta kthejnë humbjen në “fitore”, apo më së paku ta fshehin atë.

Dalja publike ish kryetarit të PD-së, tej mitizimit irracional që po i bënë turma e pafund e ithtarëve, nuk prodhoi asgjë racionale në lidhje me përmbysjen e ndodhur në 23 Qershor 2013. Ata rreken të thonë pa u lodhur se ai iku dhe ky është një veprim madhor i tij, por nuk janë në gjendje të thonë se në këtë situatë, çfarë mund të bënte tjetër ai veç ikjes. Kur dikush bënë të vetmen gjë që i ka mbetur, vërtet ai mundet të shmangë aventurën, por kurrsesi ky nuk mund të quhet akt madhor, por thjesht si i vetmi veprim që diktojnë rrethanat e krijuara.

Nëse për një moment në atë fjalim të gjatë, nuk do të kishim dëgjuar një gjysmë fjalie të tij, ku ai foli për përgjegjësi personale, por do të ndiqnim pjesën tjetër, përshtypja e padiskutueshme që do të krijohej do të ishte se atë fjalim, as më shumë e as më pak, mund ta mbante çdo fitues i zgjedhjeve, por natyrisht jo Edi Rama, sepse siç u pa, ai ka një mënyrë të foluri krejt ndryshe në fitore. Ish kryetari i Partisë Demokratike, nuk duhet t’i jepte atë ton fjalimit të tij, sepse në ato momente nuk duhet të mendonte vetëm atë turmë që qante për të, ku kishte njerëz të thjeshtë e nëpunës, artistë dhe gazetare, (artistë dhe gazetare që qajnë për prijësin, çfarë ironie! Por ndoshta mirë bënë, sepse shumë prej tyre nuk e kanë pasur mundësinë e pjesëmarrjes në një lebetitje të madhe thuajse tridhjetë vite më parë!). Ai duhet të kishte menduar se atë fjalim ishte duke e dëgjuar edhe dikush, që as e ka urryer dhe as e ka pasur ithtarë atë, por duke folur vetëm për fitore, ky fjalim do ta vinte në siklet të madh.

Nëse ai kishte votuar kundër tij, ndoshta natyrshëm do t’i thoshte, mos ik! Pse duhet të ikësh me kaq shumë suksese!? Veç sa më lart, nëse vërtet do të ishim para një humbje dhe një ikje, nëpër analizat që bëhen, qëllimisht shpesh harrohet edhe një fakt tjetër. Ai do të jetë aty, sepse “ka merak” sa të zgjidhet lideri i ri i PD-së. Nga ky veprim nuk kuptohet pse kjo parti, e cila do të synojë fitoren në vijim, duhet të vazhdojë të jetë peng i një humbësi. Dihet se mënyra si e drejtoi ai, e çoi Partinë Demokratike në humbje, edhe mënyra si do zgjedhë ai udhëheqjen e saj, do ta çojë padyshim në humbje, por me këtë “merak” për të qëndruar, nuk kuptohet nëse ia e ka marrë vesh apo jo që është humbësi më i madh. Ai duhet ta ndajë mendjen, ose duhet të iki si një shembull “perëndimor”, siç u pëlqen ta quajnë ithtarët e tij, ose të mos iki, duke bërë sikur ikën, ose të thotë se ende nuk e ka kuptuar se ka humbur.

Kjo nuk ishte vetëm humbja ish kryetarit të PD-së, por edhe e të tjerëve që vijnë pas tij. Përjetimi, apo reflektimi që po manifestojnë ata në ditët pas zgjedhjeve, shkon tej kufijve të qesharakes. Të turpëruar si ata në të gjitha zonat e tyre pa asnjë përjashtim, herë publikisht e herë nga skutat e rrjeteve virtuale, askush prej tyre nuk flet për humbje, sikur ajo të mos ketë ndodhur. Askush prej tyre nuk ndjen aspak përgjegjësi që të shpjegojë minimalisht, ku i humbi radhët e pafund me demokratë.

Madje më keq akoma, askush prej tyre nuk jep shenjën më minimale se e ka kuptuar që ka humbur. U dëgjua si një zë i vetmuar në shkretëtirë, zoti Mustafaj që tha se kapardisja e ministrave pas katastrofës elektorale është fyese, por zotit Mustafaj nuk ia pati ngenë askush që ta dëgjojë. Ndoshta ata edhe e dinë se çfarë kanë pësuar, ndoshta për arsyet e tyre, mundohen që ta fshehin, ndoshta edhe nuk e kanë marrë vesh ende, por ata nuk thonë asgjë nga këto.

E vetmja gjë që thonë është shprehja se do të jenë për jetë jetëve me “prijësin”, duke harruar se ata nuk janë atje ku janë për këtë besnikëri, por për tjetër gjë. Është momenti që ta kuptojnë se kanë ndodhur shumë ndryshime për pak ditë dhe ta pranojnë sa e thellë është humbja, duke reflektuar rreth saj. Është momenti që ta kuptojnë se “prijësi” ka ikur dhe e vetmja “besnikëri” që do të duhet të mbajnë ndaj tij në vijim, është thjesht njerëzore, ose dhe mund të vazhdojnë të jenë me të, duke ikur bashkë me të. Është momenti të mos bëjnë “strucin”, por ta shohin në sy atë që ka ndodhur, duke thënë pa ekuivok: U mundëm! Ky nuk është fundi i botës.

Më tej akoma, segmente të caktuara brenda PD-së, të udhëzuar nuk dihet se nga kush, të gjithë asaj që ndodhi i japin një drejtim thellësisht banal. Duke e lexuar makiavelisht mbrapsht votën e popullit, ata thonë se ky popull që mori nga partia demokratike, rrugë, tunele, shkolla, hyrjen në NATO-në, etj, nuk u tregua aspak dinjitoz, i zgjuar dhe i besës në këto votime! Ta trajtosh popullin kështu, do të thotë se ende je nën mentalitetin e dikurshëm dhe se për këtë popull partitë apo partia, janë dielli, ajri dhe uji. Ta trajtosh popullin tënd kështu, është një arsye më shumë për të humbur.

Si përfundim, mund të themi se vërtet Partia Demokratike tani nuk ka çfarë i bën humbjes, por ajo ka në dorë dinjitetin e pas humbjes dhe që ta manifestojë këtë dinjitet, duhet të pranojë dhe të thotë hapur se humbi. Nëse edhe pas kësaj, manifestohen shenja se humbja shihet si gjysmë humbje, si gjysmë fitore, apo lihet në harresë, tek kjo parti duhet të dalë dikush e të lëshojë klithmën se në këto zgjedhje Partia Demokratike “theu qafën” vërtet! Vetëm kështu kjo parti do të ulet me këmbë në tokë.