Lavdi atyre që do vijnë! (Baladë shprese dhe besimi )

Me plot shkëlqim-si yll i ndritur,
në zemër vargu po më ndrin,
këndoj me shpirt të përtëritur:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Male urrejtjesh do të shembin,
për të skalitur dashurinë,
ndaj kënga ime tund gjithë vendin:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Dy mijë vjet kemi shpresuar,
të sillte Krishti mbretërinë,
gjëmoj si det’ i kreshpëruar:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Nuk erdhi Biri dhe as Ati,
s’e mori shpirti shenjtërinë,
s’dihet kur do trokasë fati:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Ata-të lartë porsi lisa,
do të lodrojnë me stuhinë,
ndaj dhe kam thënë që kur e nisa:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Ata kufijtë do t’i prishin,
do mbjellin në çdo skaj Lirinë,
ndaj mijëra zëra sot më grishin:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Në paralele-meridianë,
si grurë do mbjellin mirësinë,
rreh zemra ime si kambanë:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

I gjithë mundimi njerëzor,
do të mbështillet në qefin,
ndaj më gjëmon në kraharor:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Do zhdukin skamjen edhe shtresat,
vampirët dhe makutërinë,
gjëmojnë zëmrat si fortesat:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Do vijë Botë e ëndërruar,
nga ne që pak prekëm lirinë,
gjëmojnë zërat e bashkuar:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Do ketë Bota në fytyrë,
si tatuazh-fisnikërinë,
në zërin tim ndihet çdo ngjyrë:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Nuk do të ketë zvarranikë,
po veç zgalemë me sokëllimë,
ndaj fjala sot buron muzikë:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Se shkuan miliona breza,
e dot njeri s’e bëmë njerinë,
ndaj zëri vjen që nga gjeneza:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Dhe përmbi dhe ndënë dhe,
me miliarda shekujt grinë,
ndaj dhe lavdia s’qe për ne,
po për ata që do të vijnë.

Do jetë veç krisma e fundit,
për shpesën-paqen-dashurinë,
ndaj zërat tanë malet tundin:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Dhe dita do të vijë patjetër,
kur do ta shembin tiraninë,
e tok me të-botën e vjetër,
lavdi atyre që do vijnë!

Lumenjtë e gjakut që s’po treten,
me mijëra vjet në Palestinë,
si ca legjenda do të mbeten,
lavdi atyre që do vijnë!

Do ikim ne-kokëmënjanë,
se s’ndamë dot ujkun me njerinë,
ndaj prapë gjëmoj-si një kambanë:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Dhe kur të shkruhet historia,
për ne s’do ketë shkrim të magjishëm,
do thonë: “Nuk ikën nga Liria,
po nuk u bënë dot të lavdishëm.

Po nuk ndaluan asnjëherë,
ta bënin Botën më të mirë,
atë e zhytën ca të tjerë,
në më të thellën errësirë!”