Lavdi atyre që do vijnë!

Me plot shkëlqim-si yj të ndritur,
në zemër vargjet po më ndrijnë,
këndoj me shpirt të përtëritur:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Male urrejtjesh do të shëmbin,
për të skalitur dashurinë,
ndaj kënga ime tund gjithë vendin:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Dymijë vjet kemi shpresuar,
të sillte Krishti mbretërinë,
gjëmoj si det i kreshpëruar:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Nuk erdhi Biri dhe as Ati,
s’e mori shpirti shënjtërinë,
s’dihet kur do trokasë fati:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Ata-të lartë porsi lisa,
do të lodrojnë me stuhinë,
ndaj dhe kam thënë që kur e nisa:
“Lavdi atyre që do vijnë!.”

Ata kufijtë do t’i prishin,
do mbjellin në çdo skaj lirinë,
ndaj mijëra zëra sot më grishin:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Në paralele-meridianë,
si grurë do mbjellin mirësinë,
rreh zemra ime si kambanë:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

I gjithë mundimi njerëzor,
do të mbështillet në qefin,
ndaj më gjëmon në kraharor:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Do zhdukin skamjen edhe shtresaj,
vampirët dhe makutërinë,
gjëmojnë zemrat si fortesat:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Do vijë Botë e ëndërruar,
nga ne që pak prekëm lirinë,
gjëmojnë zërat e bashkuar:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Do ketë Bota në fytyrë,
si tatuazh fisnikërinë,
në zërin tim ndihet çdo ngjyrë:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Nuk do të ketë më zvarranikë,
por veç zgalemë me sokëllimë,
dhe fjala sot buron muzikë:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Se shkuan miliona breza,
e dot njeri s’e bëmë njerinë,
ndaj zëri vjen që nga gjeneza:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Dhe përmbi dhe e ndënë dhe,
me miliarda shekujt grinë,
ndaj dhe lavdia s’qe për ne,
po për ata që do të vijnë!

Do jetë veç krisma e fundit,
për shpresën-paqen-dashurinë,
ndaj zërat tanë malet tundin:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Dhe dita do të vijë patjetër,
kur do ta shëmbim tiraninë,
e tok me të Botën e Vjetër:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Lumenjtë e gjakut që s’po treten,
me mijëra vjet në Palestinë,
si ca legjenda do të mbeten:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Do ikim ne-kokëmënjanë,
se s’ndamë dot ujkun me njerhnë,
ndaj prapë gjëmoj si një kambanë:
“Lavdi atyre që do vijnë!”

Dhe kur të shkruhet historia,
për ne s’do ketë shkrim të magjishëm,
do thonë:”Nuk ikën nga Liria,
po nuk u bënë dot të lavdishëm!”

Arben Duka