Letër grevistëve të urisë nga një i hequr nga puna

Mitingu i djeshëm i PD-së, ishte ndoshta shfaqja dhe përdorimi më qesharak që një forcë politike mund t’ju bëjë përkrahëseve të saj. Herë-herë, i ngjante një grumbulli njerëzish në lëmin e ndonjë katundi të humbur diku, kur i pari i katundit, i rënë nga vakti, thuajse vajtonte kohën kur ishte i pari, pa mundur të ngjallte asnjë shpresë se ai sërish do të bëhej “i parë”. Herë-herë, dukej se e gjitha kjo, nuk ishte gjë tjetër veçse një rit që ata duhet ta bënin, “duhet ta hiqnin qafe”, madje dhe në tonin e zërit të folësit, lihej të nënkuptohej lutja e tij që të grumbulluarit, të mos mërziteshin se dhe pak çaste e kjo bezdi do mbaronte. Herë-herë, e gjitha, kjo, nuk i ngjasonte fare një mitingu, por një grumbulli njerëzish që furgonat, apo autobusët, rastësisht i kishin lënë në një stacion dhe ata prisnin me pa durim të niseshin për të ikur nga kishin ardhur.

Mitingu i djeshëm, i cili do të ishte i denjë të zhvillohej pranë ndonjë katundi me probleme për drogën, ishte shfaqja më e dëshpëruar dhe më me pak shpresëndjellëse që opozita ka dhënë deri më sot. Ky është shqetësimi më i madh, jo vetëm për këtë forcë politike, por dhe për zhvillimet demokratike në vendin tonë. Edhe në imagjinatën më optimiste të ithtarëve të PD-së, ai ishte një zhgënjim total dhe çdo përpjekje për të gjetur ndonjë risi, do të ishte krejt e kotë. Nëse duhet folur për ndonjë “risi”, apo më saktë skuthllëk të këtij mitingu, ishte pikërisht një grevë urie që zhvillohet “jashtë dijenisë” së PD-së, por në kuadrin e parapërgatitjeve të këtij mitingu, nuk ka asnjë dyshim se syri dhe vëmendja e kësaj force politike ka qenë çadra. Në distancë, ajo ka qenë shpresa e vërtetë e tyre, ndërsa hashashi (si hashashi), ishte thjesht tym për të fshehur qëllimin e vërtetë. Pikërisht tek çadra, ishte drejtuar jo vetëm vëmendja e PD-s, por edhe përdhosja, ndaj një grupi njerëzish, të cilët mund t’i kenë hallet e tyre të pa paragjykueshme. Askush nuk mund t’i gjykojë ata, deri në çastin kur janë në të drejtën e tyre për të kërkuar atë që shohim të arsyeshme, por kur ata bëhen pre, jo e bukës, por e etjes për pushtet të një force politike edhe ata, duhen parë politikisht. Ata ja kanë hequr vetes të drejtën e justifikimit me “bukën e gojës” që në çastin kur kjo “bukë goje” u kthye në imazh karrigeje, ku kërkojnë të ulen të ndenjurat e deputetëve që u ka ikur pushteti.

Që nga çasti që ata hynë aty, duken sikur janë kapur në kurth, jo nga buka a gojës e fëmijëve të tyre, por nga karrigia ku do ulen qeveritarë të ardhshëm. Ata e kanë humbur të drejtën e ruajtjes së integritetit të tyre, që në çastin kur tek hyrja e çadrës së tyre, tufa deputetësh, thuajse mallëngjehen, ndërsa shohin këtë “kasaphanë” që është bërë me atë duzinë njerëzish. Që nga çasti që ata, duket sikur janë duke i dhënë llogari një force politike që u troketë në derë, ata nuk janë të lirë në zgjedhjen e tyre, por thjesht e gjitha duket si një detyrim ndaj kësaj force politike. Ata e kanë humbur të drejtën e nëpunësit të pavarur nga politika, që në çastin kur politikanët e ngazëllyer, thuajse ishin në garë që t’i pajisnin me krevate dhe gati ishin në garë me njëri tjetrin që t’u shtronin shtratin, si të ishin duke u thënë se vërtet duhet të flini ca net këtu, por ne do ua shpërblejmë këtë që po bëni.

Që në çastin kur tek hyrja e çadrës u shfaqën ca politikanë me krevate në duar, ata duhet të kuptojnë se figurativisht, ai “kujdes”, ishte nënshtrimi dhe përdhosja e dinjitetit të tyre. Ata e kanë humbur të drejtën e tyre, për të qenë të besueshëm, që në çastin kur të drejtën e tyre e kërkuan, jo thjesht politikisht, por më tepër tek një forcë politike që ka përdhosur sa e sa fate njerëzish, në formën më të pa drejtë të mundshme dhe asgjë nuk fillon me ta. E duke qenë se ajo duzinë njerëzish në çadër, ndoshta është lodhur ngushtësia e çadrës, po ju tregoj një ndodhi qesharake.

Unë jam i zbuar përdhunësisht nga puna, po nuk është kjo që dua t’ju tregojë. “Sulltani” që kishim në krye, bëri çfarë ishte e mundur që të na gjente cene. Kjo qe një punë e mundimshme për të. Madje për më shumë se një vit, brenda zyrës krijoi dy administrata, po zyra ishte fare e vogël dhe ne, të dyfishuar, mundoheshim të ndanim dhe pllakat e zyrës, ku do të qëndronte njëri e ku tjetri, sepse aq ishte zyra e në fund të fundit edhe ata që rrinin gati për t’u ulur, nuk është se kishin ndonjë faj. Thonë se kjo ishte metoda më e re që aplikohej në katundin tonë të madh, ku dy administrata rrinin përballë njëra-tjetrës, si të donin të na thoshin me ligësi, se e keqja nuk ju vjen prej “sulltanit”, por prej atyre që rrinë në pritje.

Por “sulltani” si sulltan që është, natyrisht nuk do zgjaste shumë dhe firmosi fermanin që ne të zboheshim dhe pikërisht këtu, filloi ana komike që do ma lehtësonte mua, zbimin. Tek karrigia ime, do ulej një tip, natyrisht i pa faj, i cili sa kohë ishim bashkë, asnjëherë nuk më thirri me emrin tim, madje më thërriste me ca emra pa kuptim. Kur e pyeta pse e bënte këtë, ai tipi më tha se ishte “intelektual” një jetë të tërë, por kurrë nuk e kishte dëgjuar një emër, si emri im. Natyrisht kjo ndodhi ma “lumturoi” ikjen. Unë ika si gjithë të tjerët, ika duke pasur dhe diçka më shumë se ata, dhe natyrisht i qetë, se tek ajo karrige do ulej një intelektual, i cili e filloi punën duke mësuar një gjë të re. Tani që gjërat kanë ndryshuar, mos mendoni se unë dua ta shikoj rrugëve, apo tek çadra juaj, në mbrojtje “të bukës së gojës”, atë intelektual. Jo absolutisht, jo!

Ai le të vazhdojë të rrijë tek karrigia ku u ulë, se në fund të fundit, e mësoi një gjë të re, por as nuk dua t’ju them, se ndoshta edhe dikush nga ju, mund ta ketë marrë vendin e punës kështu. Ajo që doja t’ju thosha juve që keni dalë aty “për bukën e gojës,” është fakti se duhet të jeni më dinjitozë. Dhe që të bëheni më të besueshëm, tek tabela në hyrje të çadrës, ku keni shkruar: “Na ktheni në punë”, a nuk do të ishte më mirë të shkruani: “Ne kërkojmë që të vijë në pushtet PD-ja. Rroftë Berisha!” Ky do të ishte një qëndrim shumë dinjitoz nga ana juaj.

Në fund, a nuk do të ishte më mirë që edhe kryetari i PD-sa, ndërsa hodhi shikimin, ashtu si kalimthi, nga çadra juaj, t’ju linte të kuptonit se mitingu mbaroi dhe tani duhet të ikni, ashtu siç beri me pjesëmarrësit në miting!? Ky do të ishte një veprimi sinqertë i tij, i cili do t’ju kthente dinjitetin që duket se jua kanë marrë peng.