Liria…(Baladë jo vetëm për vete)

Sa kohë njeriu është i gjallë,

i lidhur është me zinxhirë,

një vetëtimë i nxin në ballë,

dhe asnjëherë nuk është i lirë.

 

Sa kohë frymë njeriu merr,

rri i hutuar në udhëkryq,

e vjen vërdallë-si në një ferr,

çdo çast me veten është në gjyq.

 

E lodh-e tret paragjykimi,

e telikos mundim’ i jetës,

dhe frikacaku-edhe trimi,

në cep i rrinë të vërtetës.

 

Në skaj i rrinë të vërtetës,

me hir-në daç-a me pahir,

kush ngjyen në pjatën e jetës,

në asnjë çast nuk është i lirë…

 

Nga mijëra fije mbahet lidhur,

i zhytur në një pus të thellë,

eh-jeta është pelin i hidhur,

ku korret fara që ke mbjellë.

 

Në paralele-meridianë,

veç himni i lirisë jehon,

të gjithë në buzë ata e kanë,

sepse liria u mungon.

 

Dhe mbreti më i madh nê botë,

s’e ka lirinë e një trumcaku,

të një trumcaku krejt të kotë,

por që lirinë e ka-së paku…

 

Njeri-mos rri kaq larg varrezës,

ku prehet kurm’ i njerëzisë,

e fundit ditë e jetëzezës,

është ditë e parë e lirisë….

 

Kur shuhen yjet dhe poetët

 

Me mijëra vargje shkruaj pa mundim,

ata në tru më mbijnë me të tepër,

ndaj më mjafton të ulem-miku im,

dhe ato mijëra thjesht t’i hedh në letër.

 

Sikur t’i biesh anembanë planetit,

nuk mund të gjesh të tillë psikopat,

por gjer tani-ofiqin e poetit,

ende e kam për shpresë dhe për fat.

 

Po në qofsha makinë poezie,

e di-atë ofiq to ta humbas,

dhe-në një çast të hidhur prej mërzie,

për të shpëtuar-veten do ta vras…

 

Për të shpëtuar nderin-poezinë,

veten do ta vras me të vërtetë,

që të mos thonë:”U prish një makinë…”,

po të thonë:” U shua një poet!..”

 

Po të thonë:”U shua një poet,

që këndoi për zogjtë edhe pyjet..”,

në këtë botë-është e vërtetë,

shuhen veç poetët edhe yjet.

 

Arben Duka