Liria…

Sa kohë njeriu është i gjallë,

i lidhur është me zinxhirë,

një re e zezë i nxin në ballë,

dhe asnjëherë nuk është i lirë.

Sa kohë frymë njeriu merr,

rri i hutuar në udhëkryq,

e vjen vërdallë si në një ferr,

çdo çast me veten është në gjyq.

E lodh-e tret paragjykimi,

e telikos mundim’ i jetës,

dhe frikacaku-edhe trimi,

në cep i rrinë të vërtetës.

Në skaj i rrinë të vërtetës,

në daç me hir-a me pahir,

kush ngjyen në pjatën e jetës,

në asnjë çast nuk është i lirë.

Nga mijëra fije mbahet lidhur,

i zhytur si né pus të thellë,

eh-jeta është pelin i hidhur,

ku korret fara që ke mbjellë.

Në paralele-meridianë,

veç himni i lirisë jehon,

të gjithë në buzë atë e kanë,

sepse liria u mungon…

Dhe mbreti më i madh në botë,

s’e ka lirinë e një trumcaku,

të një trumcaku krejt të kotë,

po që lirinë e ka-së paku.

Njeri-mos rri kaq larg varrezës,

ku prehet kurmi i njerëzisë,

e fundit ditë e jetëzezës,

është ditë e parë e lirisë.

A.DUKA