Loja me Ministrin e Jashtëm

Nga Bedri Islami

Papritmas, të gjithë e mësuan dhe e shpallën zëlart, se Dit Bushati, në 28 vitet e jetës plurale, paska qenë ministri i Jashtëm më i suksesshëm që ka pasur Shqipëria.

E shpalli publikisht ai që mori vendimin për largimin e tij, shefi i qeverisë, Edi Rama, dhe, dua të besoj se kjo është hera e parë dhe e fundit që një ministër largohet nga detyra pasi ka bërë një punë të shkëlqyer.

E pranoi heshtasi presidenti i vendit, Ilir Meta, duke mos dekretuar largimin e tij nga posti, bashkë me të tjerët, megjithëse në vite, mes njërit dhe tjetrit, ka pasur jo pak përplasje, të cilat, më shumë se gjithçka tjetër, edhe pse visheshin me petka të mëdha, nuk ishin asgjë tjetër, veçse kostumet e një mbrëmje me ballo, ku herë pas here, si në çdo të tillë, personazhet vishnin maskat e tyre.

E pranoi edhe opozita, që, papritur, e mori në mbrojtje njeriun që e kishte anatemuar dhe në opozitën e tashme ka pasur disa ministra të jashtëm, të cilët, më shumë se gjithçka tjetër, janë përdalluar si shërbyes të devotshëm të primarit të tyre, se sa kanë bërë detyrën e tyre.

E pranoi edhe media opozitare, e cila, duke sulmuar personazhin tjetër të dramës ministrore, një djalë të ri nga Kosova, 28 vjeçar, i kanë mveshur atij të gjorit, të cilit posti iu duk si dhuratë qiellore, edhe “mëkatin” e shitjes së Kosovës dhe devijimin e kufirit të saj me shtetin serb, sikur ky djalë, në të vërtetë nga një familje atdhetare të shqiptarëve në Kosovë dhe i arsimuar më tej se bashkëmoshatarët e tij, të ishte i katërti i shitjes së Kosovës. Janë të gatshëm të shkruajnë gjithçka, vetëm që ministri Bushati të shpallet i paprekshëm.

Tani ka mbetur vetëm Berisha të shpallë variantin e tij, pikërisht ai që padenjësisht për një të moshuar dhe prind si ai, e thërriste Bushatin, jo me emrin e tij, por Ditzi, duke i ndjellur mbi kokë fatzezën që ai vetë kishte projektuar mbi këtë vend.

Si shumë të tjerë, edhe unë mendoj se i riu Caka, sado i mësuar dhe lexues i pasionuar të jetë, për vetë moshën, pozitën e tij, përvojën dhe mungesën e lidershipit, që nuk mësohet, por provohet në jetë, është i paduhur në këtë post kaq të rëndësishëm. Pavarësisht kohës që është përpara, mbushur me turbullira, sfida të mëdha dhe pasione të verbëra, ai nuk do të ishte në kohën e duhur dhe, është e mundur që, mbi kokën e fatin e tij, si ndodh jo pak herë në politikë, të hidhen mjegulla dhe fajsime, që ai nuk do të kishte pse t’i mbarte.

Nga ana tjetër, Ditmir Bushati, në pesë vitet e qenies së tij si ministër i jashtëm, ka bërë jo vetëm një përvojë të larmishme dhe ka krijuar lidhjet e tij, politike, miqësore dhe institucionale, por në të gjithë vitet e drejtimit të dikasterit nga ana e tij, nuk ka pasur asnjë nga ato mangësitë e mëdha që kanë shoqëruar pararendësit e tij.

I qetë në bisedimet më të vështira, i përmbajtur dhe elokulent, nga ata funksionarët e lartë enigmatikë, por edhe të hapur, ai ka bërë vendin e tij, jo thjeshtë si ministri i jashtëm më jetëgjatë në pluralizëm, por edhe më i sakti.

Tani, pas emrit të tij dhe njeriut që mendohet se do të jetë ministri i ardhshëm, fillon e tjerret pëlhura e lojës politike, maten forca dhe zhvillohen ujrat e nëndheshëm të një skajimi mes forcave politike, të cilat pak, ose fare pak, kanë të bëjnë me të vërtetën se Bushati ishte ministri ynë i jashtëm më i suksesshëm.

Presidenti Meta nuk e dekretoi largimin e tij nga detyra, megjithëse kjo e drejtë, për të mbajtur në detyrë apo jo një funksionar kaq të lartë, nuk është  në tagrin e tij.

Ai, edhe në mos qoftë i një mendje për emërimin e të riut Caka në këtë detyrë, nuk mund të mbajë në shkallët e qeverisjes një njeri, të cilin, edhe pse shefi i qeverisë e vlerëson maksimalisht, nuk e do në këtë post.

Megjithë rezervat e arsyeshme për të mos dekretuar një djalë të ri 28 vjeçar, ai nuk e ka pushtetin të mbajë Bushatin, megjithëse personalisht, do të kishte dashur ta kishte. Jo për të rritur kompetencat presidenciale, por për të patur një ministër si duhet dhe në kohën e duhur.

Opozita, e cila, në të vërtetë, nuk e do fare, ama, fare, Ditmir Bushatin, bën tani lojën e gjoja rrënimit të qeverisë përmes një figure të politikës, pa patur asnjë mundësi dhe forcë për të bërë më shumë se kaq. Ajo vetë, kur ka qenë në qeverisje, ka mbajtur në postet më të rëndësishme figura tejet të panjohura, me dyshime serioze në të shkuarën e afërt, që lidhej me praktikat dhe funksionimin e një lobi serb në Kosovë dhe në shtetin tonë; i ka hapur atyre dyert vetëm nga njohjet vetjake me bijën kryeministrore dhe, përmes tyre, si rrallë herë, ka bërë faje të mëdha politike, deri në shitjen e interesave kombëtare apo në bërjen pjesë të institucioneve të larta të sigurisë,çka nuk mendohej, të figurave kontraverse dhe me lidhje të larta në shërbimin e sigurimit serb. Basha është një shembull, Bumçi një shembull tjetër, Alibeaj, po ashtu, për të mos hyrë në të gjithë zinxhirin komandues që zbarkoi nga Kosova në politikën e së djathtës të tashme opozitare.

Bushati i duhet opozitës si një lloj shantazhi, i duhet presidencës për një tatim të ri pulsi politik, i duhet medias opozitare, se mendon se bën përmes saj një lojë të pakuptueshme, i duhet kundërshtarëve të Ramës në qeveri dhe në parti, pasi e dinë se secili prej tyre mund të flaket apo largohet, edhe pse është i shkëlqyeshëm.

Bushati, në ndërlidhjen me qeverisjen e tashme, ka qenë njeriu që ka pasur forcën të kundërshtojë, brenda kupolës, disa qëndrime politike të qeverisjes, sidomos ato që lidhen me Kosovën dhe me shtetin grek, ku, në të dy anët, bëhet fjalë për çështje kufijsh.

Presidenti i vendit, në fakt, njeriu më praktik i politikës shqiptare, që, me shumë qetësi e dashuri, e di se çfarë do të bëjë edhe pas një muaji, ka kapur rastin që edhe një herë, si ka ndodhur në rastin Lleshi, Rama, shefi i qeverisë, të shkojë tek ai, si një pendim fillestari, i cili, edhe kur e di se bën gabime, duhet të jetë i pranishëm, pa e pranuar gabimin e tij.

I riu, shqiptar nga Kosova, Caka, është tani goditja e radhës në shahun e politikës. Përmes tij do të lëvizin e zhvendosen marrëveshje të tjera; ai, edhe po të dojë, nuk mund të shesë asnjë metër katror të Kosovës, megjithëse jam i bindur, nga tradita familjare e tij, se nuk do e pranonte këtë, por është thirrur si një shenjë interesimi e qeverisë dhe si një domen i pashpallur i Ramës në vendlindjen e tij.

Në Kosovë, jo tani, por që nga viti 1998, ka qenë e vazhdon të jetë një dualizëm, shpesh herë shpërthyes, mes Thaçit dhe Haradinajt. Herë pas here ka pasur pika takimi e më shpesh caqe largimi. Forcimi i njërit mendohet në Shqipëri se është domosdoshmërisht edhe dobësimi i tjetrit. Duke qenë ky mendim, ndoshta jo i saktë aq sa e mendojnë në Titanë, ky dualizëm zbret në Tiranë, duke e menduar Kosovën si një pashallëk, njëjtë si e mendonte dikur Berisha.

Pas shpinës së Bushatit, i cili mban aq sa e di se nuk dëmtohet asgjë, dhe kur mendon se është bërë shumë, e hedh poshtë, ka filluar e njëjta lojë shahu, që bëhet edhe më e rëndë nga vetë mungesa e Gjykatës Kushtetuese, e cila do i kishte dhënë fund, qoftë spekulimeve me emërimet e qoftë atyre me dekretimet.

Është një gjë e sigurtë: nëse në rastin Lleshi, në postin e ministrit të brendshëm, socialistët e zakonshëm mbështesnin liderin e tyre, Ramën, tani, në rastin Bushati – Caka, ata mbështetin ministrin e vjetër, pa e shpallur haptas solidaritetin e tyre, thjeshtë për luajitet politik.

Meta e di këtë dhe ka hedhur në fushën e shahut ushtarët e tij.