Njihni disa nga “mbrojtësit e lirisë së shtypit” që marshuan në Paris

Pse të marrësh pjesë në marshimin e Parisit nëse nuk respekton lirinë e shtypit? Në listën e 44 krerëve të shteteve që marshuan përkrah francezëve të dielën, kishte liderë që nuk mund të konsiderohen kampionë të mbrojtjes së lirisë së shprehjes.

Pikërisht kur televizionet nga e gjithë bota transmetonin manifestimin e jashtëzakonshëm parisien kundër terrorizmit, organizata “Reporterët pa kufij” shprehej “e indinjuar për praninë e liderëve të atyre vendeve ku bloger-at dhe gazetarët përndiqen sistematikisht”.

Mes tyre, vijonte organizata, duhet përmendur Egjipti – që zë vendin e 159 në klasifikimin botëror të lirisë së shtypit, Rusia në vendin e 148 dhe Emiratet e Bashkuara në vendin e 118-të. “Duhet të tregojmë solidaritetin tonë ndaj “Charlie Hebdo” pa harruar të gjithë Charlie-t e tjerë të botës”, tha sekretari i përgjithshëm i “Reporterëve pa kufij”, Christophe Deloire.

Por ai që shpjegon më mirë se çfarë ndodh realisht në vendet ku liria e shtypit nuk respektohet – pra në vendet, përfaqësuesit e të cilëve, ishin të pranishëm në marshimin e Parisit- ka menduar një student, zëvendës/Presidenti i “London School for Economics Middle East Society”.

Me 21 postime në Twitter të shpërndara mijëra herë, David Wickham përgënjeshtroi më mirë se kushdo hipokrizinë e pushtetarëve…

“Ja disa nga mbrojtësit “e patundur” të lirisë së shtypit të pranishëm në manifestimin e Parisit…”

Mbreti Abdullah i Jordanisë, që viti e shkuar dënoi një gazetar palestinez me 15 vjet punë të detyruar në burg

Kryeministri turk Ahmet Davutoglu, që burgos më shumë gazetarë se çdo vend tjetër i botës.

Kryeministri i Izraelit Benjamin Netanyahu, forcat e armatosura të të cilit vranë 7 gazetarë në Gaza vitin e shkuar.

Ministri i Jashtëm i Egjiptit Sameh Shoukry, që së bashku me stafin e “Al Jazeera” mbajti në burg për 500 ditë reporterin Shawkan.

Ministri i Jashtëm i Rusisë, Sergey Lavrov, ku vitin e shkuar një gazetar u burgos pasi “fyeu nj funksionar të qeverisë”

Ministri i Jashtëm i Algjerisë Lamamra, që mbajti në burg gazetarin Abdessami Abdelhai për 15 muaj pa asnjë akuzë”.

Ministri i Jashtëm i Emirateve të Bashkuara Arabe që në vitin 2013-të detyroi një gazetar që të mos kishte kontakte me jashtë për një muaj, sepse dyshohej për lidhje me Vëllezërit Myslimanë.

Kryeministri i Tunizisë Jomma. Në Tunizi së fundmi është arrestuar blogeri Yassine Ayan me akuzën e “shpifjes ndaj ushtrisë”

Kryeministri i Gjeorgjisë dhe Bullgarisë. Të dy në të shkuarën kanë sulmuar dhe rrahur gazetarët.

Ministri i Drejtësisë së Shteteve të Bashkuara, ku policia e Fergusonit së fundmi arrestoi dhe sulmoi gazetarët e Washington Post.

Kryeministri grek Samaras, policia e të cilit plagosi dy gazetarë gjatë një proteste, qershorin e shkuar.

Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, i cili duhet të japë shpjegime për bombardimin e paramenduar, si pasojë e të cilit vdiqën 16 reporterë në vitin 1999.

Keita, Presidenti i Malit ku gazetarët dëbohen nëse shkruajnë për abuzimet me të drejtat e njeriut.

Ministri i Jashtëm i Bahreinit, torturuesi i dytë më i keq i gazetarëve në botë.

Sheiku Mohamed Ben Hamas Ben Khalifa Al Thani i Katarit, ku një burrë ka kaluar 15 vjet në burg pasi shkroi poemën e Jasmine.

Presidenti palestinez Mahmoud Abbas, që në vitin 2013 dërgoi në burg një sërë gazetarësh pasi i akuzoi se e kishin fyer

Kryeministri Cerar i Sllovenisë, që dënoi me 6 muaj burg një bloger me akuzën e shpifjes.

Kryeministri Enda Kenny i Irlandës, ku blasfemia është një krim.

Kryeministrja Kopacz, Poloni, ku u zhvillua një operacion blic pranë një gazete për të sekuestruar regjistrime të sikletshme për partinë në pushtet.

Kryeministri Cameron, Britani e Madhe, ku autoritetet kanë shkatërruar dokumente të marra nga “The Guardian” dhe kërcënuan se do t’i drejtohen gjyqit

Ambasadori saudit në Paris. Sauditët kanë frustruar publikisht blogerin Raif Badawi pasi fyeu Islamin.