Mbi “Funeralin” e z.Blushi

Të them të drejtën, kur pashë titullin e shkrimit, mendova se do të ishte ndonjë lajthitje, nga ato që shpesh, fatkeqësisht, u ndodhin politikanëve në përgjithësi dhe këtyre tanëve veçanërisht.

Por isha gabuar. Shkrimi ishte kryefund lajthitje. E them këtë sepse z.Blushi, duke “mbajtur fjalimin” funebër të Rilindjes, në njëfarë mënyre ka mbajtur edhe fjalimin për veten e tij, sepse nën flamurin e saj bëri fushatë në v. 2013, nën flamurin e saj fitoi bindshëm zgjedhjet, nën çatinë e saj ndodhet i strehuar dhe “në grazhdin” e saj ha.

Shkrimi më revoltoi për disa arsye.

Ndër “argumentet” që sjell ai thotë se: “Rilindja nuk ka frymë, nuk ka organizim, nuk ka motivim, nuk ka mobilizim, nuk ka ide, nuk mbrohet, nuk mendohet, nuk pendohet, por vetëm rrëzohet dhe bie”.

Në qoftë se Blushi ende nuk e ka kuptuar “frymën” e Rilindjes, këtë duhet ta kërkojë më parë tek vetja, pasi është pjesë e asaj fryme, e cila bëri që të ngjallet shpresa tek shqiptarët se shteti mund të rivendoset mbi gërmadhat e antishtetit që la prapa qeverisja e mbrapshtë e Berishës. Pikërisht që të fitonte ajo frymë ai vuri të gjitha forcat e veta për t’u arritur fitorja që u arrit në zgjedhjet e kaluara parlamentare dhe unë, nuk e di se pse, kam bindjen se ai nuk e ka humbur shpresën se fryma e rivendosjes së shtetit, shpejt apo vonë, do të triumfojë. Kurse shpërthimet e tij të kësaj natyre vetëm se e vonojnë vendosjen e asaj fryme, gjë që uroj të mos jetë në qëllimet e tij afatgjata.

Nuk e di se ku e sheh z.Blushi mungesën e organizmit. Natyrisht nuk është gjithçka e përkryer, por nuk duhet harruar se edhe kur kalon nga një shtëpi në një tjetër duhet një kohë e caktuar për të rivendosur rregullin dhe rehatinë e dëshiruar, jo më të përpiqesh ndershmërisht dhe sinqerisht të kthesh një shtet të tërë në shinat e ligjshmërisë, shtet ku secili bënte si i tekej me energjinë elektrike, me ujin, me hapësirat publike, me lojërat e fatit, me bimët narkotike, me arsimin, me financat etj. etj. Nënkuptohet që të punosh për tharjen e një kënete, bretkosat, banore të saj dhe të mësuara në atë llum, do të krakërijnë nga inati. Por Rilindja nuk i dëgjon krakërimat e bretkosave, pasi do “të thajë” kënetën dhe të zhdukë llumin e grumbulluar në vite. Po të mos kishte Rilindja organizim, mobilizim, ide etj. a mund të bëheshin brenda 1,5 viti këto që janë bërë dhe që duken nga kushdo që do t’i shohë. Me kaq sa ka bërë brenda kësaj kohe të shkurtër, Rilindja nuk ka pse të pendohet dhe ca më pak të rrëzohet dhe të bjerë që z. Blushi të kënaqet me “Fjalimin” e tij.

Mendoj se lajthitet kur thotë se: “Rilindja nuk zgjidhet”. Po të mos ishte zgjedhur, si erdhi në pushtet Rilindja? A ka zgjedhje më sublime se ato gjithëpopulloret, të cilat masivisht i dhanë pushtetin Rilindjes? Mos zgjedhjet partiake, pavarësisht nga rëndësia e madhe e tyre në kushte të caktuara, janë më kuptimplota se zgjedhjet gjithëpopullore?

Natyrisht nuk kam ndër mend të merrem me gjithë preçartjet e z. Blushi në “Funeralin” e tij. Por, gjithsesi, nuk më rrihet pa cekur edhe “krenaristët” dhe “kanabistët”, me të cilët z. Blushi bën lojra fjalësh të denja për emisionet satirike. Se nga dhe ku e ka gjetur z. Blushi faktin që ndonjë nga rilindasit është kënaqur dhe është krenuar “se ka bërë gol në portën e vet”, siç shprehet ai, unë nuk e di. Përkundrazi, të gjithë rilindasit po bëjnë gjithçka mund të bëhet në kushtet konkrete që “asnjë nxënës të mos mbesë në klasë”, siç bën ai Kasandrën. Rilindja po bën sa mundet që ekonomia e rraskapitur e vendit të futet në hullinë e zhvillimit evropian, gjë kjo që është shprehur edhe nga partnerët tanë ndërkombëtarë. Natyrisht që ka ende shumë për të bërë, dhe unë kam bindjen se shumë do të bëhen në kohën e vet, pasi, siç besoj e di edhe z. Blushi, përpara se ta hash mollën duhet më parë ta mbjellësh dhe ta rritësh atë deri sa të bëjë frytet.

Megjithëse me keqardhje, më duhet t’i them z. Blushi se, pikërisht ato dy karakterizime që ai do të puqë në një, pra “krenaristët” dhe “kanabistët”, të cilët ai ia atribon Rilindjes, nuk kanë asgjë të përbashkët me njëra-tjetrën. Një nga krenaritë e Rilindjes, dhe do të doja sinqerisht që kjo t’i përkiste edhe z.Blushi si pjesë e saj, është pikërisht fakti se ata, që ai me tallje i quan krenaristë, i kanë shpallur luftën më të ashpër që është bërë ndonjëherë në këtë vend pikërisht kanabisit, prandaj është lajthitje e madhe t’i krahasosh e, le më t’i barazosh, këto dy kategori. Të shikojë se ka gabuar adresë.

Dhe në fund, për të mos u zgjatur, dua t’i kujtoj z. Blushi një thënie popullore që përdoret andej nga anët tona, dhe ai e di se nga ç’anë, se “Kur grinden qentë, fiton ujku”. Për t’u bindur për këtë nuk ka nevojë të shkojmë shumë larg, mjafton të shikojmë se si nuk vonuan asnjë sekondë dhe nuk lanë asnjë megafon pa shfrytëzuar për ta “glorifikuar” atë kundërshtarët politikë të Rilindjes, ata që kjo e fundit “u prishi llumin e kënetës”, ku ata “livadhisnin” si ju donte qejfi. Nuk dua të besoj që z.Blushi “Për inat të vjehrrës kërkon të flerë me mullixhiun”.

Dhe në fund fare një këshillë prej një burri të moshuar që jam dhe që vazhdoj ta respektoj shkrimtarin-politikan: Z. Blushi, “Hanibal ante portas”.