Shteti dhe Pushteti (Mihali që na ra nga qielli në kohë valdrinësh)

Nga Bedri Islami

Prej disa vitesh, si ka ndodhur rëndom, një qytetar shqiptar, ka ngritur pa leje një restorant dhe hotel dhe, duke qenë me shpatulla të mbrojtura, ka punuar pa e bërë qejfin qeder, si një njeri që gjithçka e konsideron të tij. Edhe ujrat e detit, edhe brigjet e tij, edhe vendin ku mund të pushohet, edhe peisazhin rreth e rrotull, gjithçka.

Pushtetarët shkojnë e vijnë buzë resortit jo edhe aq të vogël, shohin njerëzit që bëjnë pushime, çadrat e ngritura, e dinë se kush është pronari dhe me cilët ka lidhje, ia dinë forcën dhe i kanë shijuar gatimet e tij.

Askush nuk e ka pyetur nëse është ndërtim me leje apo pa leje, nëse ka qenë tokë e tij apo e ka blerë vendin ku janë ngritur disa godina njëra mbi tjetrën; asnjëri, qoftë edhe për kuriozitet nuk e ka pyetur përse ky ndërtim është jo vetëm pa leje, por edhe drejt e mbi det, çka, po ashtu, është e ndaluar.

Pronari quhet Mihal Kokëdhima, një emër i panjohur për shumicën e shqiptarëve, deri sa ia mori mendtë, si i thonë, Zoti, dhe iu vërsul një makine turistësh, të cilët nuk e dinte se nga ishte, por ja që na dolën se ishin spanjollë, për më tepër një familje e pasur dhe që, si në çdo rast të tillë, shoqëroheshin nga dy vendas… njëri si ciceron dhe tjetri si shofer.

Mihali nuk e mendoi se duke ia hipur makinës godinave të tij do ia hipte fandroma e shtetit. Ai me shtetin kishte një marrëveshje të heshtur: mos më nga dhe lemë të mbaj veten e familjen, mbyll sytë dhe unë do të votoj. Kam mik shefin e qeverisë, tha i ngrati, duke menduar se kështu e hedh lumin.
Në fakt, kështu ia hapi vetes lumin dhe ditën e djeshme gjithçka iu përmbys.

Pasi një ministër i dhuroi lule familjes spanjolle, pasi shefi i qeverisë lëshoi bubullimën e tij, pasi video u bë virale në të gjithë botën, do të vinte edhe ndëshkimi: prishja urgjent e resortit të Kokëdhimës, i cili jo vetëm që hipi mbi kofanon e makinës me një thikë në dorë, por bëri edhe pakujdesinë tjetër, përmendi emrin e një miku të tij, që rastësisht kishte qenë kryeministri.

Por le të ndalemi më gjatë: institucioni përkatës, jam i bindur, jo me mendje të vet, sepse mendjen e kishte edhe më herët, dërgoi urgjentisht dy fadroma dhe prishi, po ashtu, urgjent, një resort, i cili ishte në pritje të legalizimit. Vetë drejtoresha e madhe mori mundimin e vajti aty.

E di zonja në fjalë se sa resorte turistike janë pa leje dhe as që kanë marrë mundimin të provojnë legalizimin? Me qindra. Ajo e di këtë dhe shpalli se pas Kokëdhimës, aksioni do të vazhdojë në të gjithë bregdetin. Po, pse të shkretën e nisët nga Kokëdhima, që kishte bërë një hap drejt legalizimit?
Pse të paktën për të shuar bujën, nuk e filluat nga një ndërtim tjetër, sa për të mos na shkuar mendja se një i huaj ka fuqi më të madhe se një i brendshëm; sa për të mos menduar se nuk duhet të guxosh të përmendësh shefin e qeverisë, edhe nëse e ke mik; se atë çfarë nuk ta kanë bërë tatimorët, inspektorët e mjedisit, bashkia, shteti pra, mund të ta bëjë një urdhër i heshtur i pjesës tjetër të pushtetit, që, naivisht, mendon se duke të shembur ty, i kanë dërguar një të luajtur të syrit familjes së pasur spanjolle.

Ndërtesat pa leje, jashtë çdo parametri, duhen prishur, edhe pse nuk duheshin lejuar të ngriheshin.
Në gjashtë vite qeveria ka bërë vetëm një shembje të bujshme: pallatin e vjehrrit të Lulzim Bashës dhe më pas pagoi nja 15 milionë euro. Tani vjen ndërtimi i Kokëdhimës. A do të vijë një ditë dhe të shpërblehet edhe ky? Ku ta dish?

Drejtoresha e madhe njoftoi se aksioni do të vazhdojë. Vërtet?

Shou politik i ditës së djeshme, pas së cilit u marrosën gjysma e televizioneve në Shqipëri, sikur po shembej piramida në mesin e Tiranës, ishte sa budalla, aq edhe i dëmshëm.

Kaq burra u bënë këto njerëz me një njeri të burgosur dhe nuk guxojnë të futen në një zonë në rrethin e Tiranës, ku ndërprerja e rrugës është bërë gangrenë dhe ndaj së cilës shteti buzëqesh duke pritur një natë më të qetë.

Një mik i mirë shkruante sot se:
Ju thoni si të doni, po ai spanjolli e meriton një memorial o bust tek Parku i Liqenit. Pse jo edhe përpara kryeministrisë, në vend të kërpudhës. Vetëm falë tij qeveria mori vesh se Mihali ushtronte aktivitet të paligjshëm në një truall të zaptuar abuzivisht tash njëzetë vite.

Pra ishte e tij merita e suksesit të sotëm të luftës kundër informalitetit. Por edhe Mihali sikur na ra nga qielli. Se na çmendët me valdrinët.

*****

Botuar në Dita. Ndalohet ribotimi i plotë ose i pjesshëm pa lejen me shkrim të redaksisë