“Miti i rremë u rrëzua! Kush përpiqet ta ngrejë apo ta mbajë me paterica do lodhet më kot, sepse kufoma politike e mitit do ta zërë poshtë vetes”

 

Nga Viktor Malaj

Botuar në DITA

 

Njoftimi i Sekretarit të Shtetit të SHBA-së për shpalljen non grata të ish-Presidentit dhe ish-Kryeministrit të RSH, z.Sali Berisha dhe familjes së tij shkaktoi në shoqërinë shqiptare ndjenja të ndryshme dhe reagime po aq të ndryshme.

Personalisht, një akt të tillë politik e vlerësoj të rëndësishëm me domethënie historike, politike dhe morale. Kjo rëndësi nuk mbështetet në gëzimin e pjesës më të madhe të shqiptarëve të cilët, në mos e urrejnë, nuk e vlerësojnë dhe as respektojnë politikanin Sali Berisha, as në hidhërimin që akti politik amerikan shkaktoi tek ajo pjesë e shqiptarëve që vazhdojnë ende ta vlerësojnë, nderojnë dhe lartësojnë Berishën, dhe gjithashtu as në çudinë që iu solli qëndrimi amerikan atyre shqiptarëve indiferentë ndaj politikës apo të paditur në këtë fushë, ashtu si në të gjitha fushat e tjera të jetës.

Bindja ime është se vendimi i qeverisë amerikane i ka dhënë goditjen përfundimtare politike dhe morale, jo vetëm qytetarit dhe politikanit Sali Berisha, por krejt teorisë, praktikës, sjelljes dhe moralit 30 vjeçar berishist. Rrjedhimisht kjo goditje ka rënë edhe mbi gjithë skotën laramane berishiste, ku bëjnë pjesë mbështetësit e tij të palëkundur që nga viti 1990, avokatët e bëmave dhe krimeve të tij në politikë e media, bashkëluftëtarët e tij të paparimtë e vulgarë, dhe mbi ushtrinë e tij të injorantëve të pashërueshëm dhe pasionantëve kokëboshë që i gjen kudo në Shqipëri, sidomos në zonat fshatare të saj.

Deklarimi amerikan ka rrëzuar mitin e rremë shumëvjeçar të një njeriu që i është shitur popullit të vet si i pakorruptuar moralisht, si personi që “rrëzoi diktaturën komuniste”, vendosi “demokracinë” dhe “shpëtoi Shqipërinë” etj. etj.

Diskutimet dhe shkrimet e pafund rreth kësaj që ngjau sillen kryesisht rreth pyetjeve: Pse e ndërmori shteti amerikan këtë veprim, mbi ç’baza e mori dhe pse pikërisht tani?
Për ata që janë në gjendje të shohin përtej reve, vendimi amerikan as është marrë tani dhe as është marrë vetëm për ato shkaqe e motive që përmban njoftimi amerikan.

Për hir të së vërtetës historike, duhet thënë se Sali Berishën e sollën në pushtet në vitin 1992, kryesisht, amerikanët. Kjo nuk ka të bëjë fare me vlerat apo antivlerat e qytetarit dhe intelektualit Sali Berisha, por me faktin se një investim i tillë perëndimor dhe, kryesisht, amerikan do të bëhej për cilëndo figurë që do t’i printe karvanit laraman antikomunist në vitet ’90.

Një investim i tillë për shpejtimin me çdo mjet të largimit nga pushteti politik të klasës së vjetëruar, të lodhur dhe mëkatare të regjimit të para 1990 kishte si motiv kryesor njëlloj hakmarrjeje të Perëndimit politik ndaj atyre që për 45 vjet iu kishin mbyllur dyert dhe nuk i përfillnin, madje i mallkonin dhe diskreditonin në opinionin publik shqiptar.

Mirëpo, perandoritë kanë edhe veset e tyre. Ato të përkrahin, ndihmojnë dhe lartësojnë por nuk durojnë shumë vickla dhe mospërfillje provinciale. Ata të ngrenë lart me ashensor por të rrëzojnë me “rënie të lirë”. Sali Berisha dhe regjimet e tij, me sjelljet dhe keqsjelljet e tyre, jo vetëm diskredituan rëndshëm pretendimet morale e politike të Perëndimit për demokraci, liri e drejtësi, por filluan edhe mospërfilljet apo sabotimet e porosive, këshillave dhe, madje, urdhërave “perandorakë”.

Rrjedhimisht, ata që e patën ndihmuar të vinte në pushtet, filluan edhe mbledhjen dhe sistemimin e “provave” të fajësisë politike dhe antiligjore të Sali Berishës, duke përgatitur një dosje fort të trashë të zullumeve të tij, dosje të cilën do ta shndërronin në akuzë politike e morale vetëm atëherë kur ta gjykonin të arsyeshme dhe të nevojshme.

Ato pak gjëra që qeveria amerikane përmend si shkaqe të vendimit të saj, përkatësisht të Departamentit të Shtetit, nuk janë as të panjohura për popullin shqiptar dhe as përbëjnë tërësinë e shkaqeve që i kanë shtyrë në një vendim të tillë. Korrupsioni më i madh dhe më i dëmshëm moral dhe politik i Berishës nuk ka të bëjë me krijimin e kushteve për pasurim të padrejtë familjarëve dhe aleatëve të tij politikë.

Dëmet më të mëdha Sali Berisha i ka shkaktuar duke kompromentuar dhe diskredituar me vepra dhe sjellje thuajse të gjitha parimet e shtetit demokratik, të cilat i propagandonte gojarisht me patos të pashoq, hiqej si bartës dhe luftëtar i tyre, por i shkelte vazhdimisht dhe pa droje në gjithë veprimtarinë e tij politike, në pushtet dhe opozitë.

Përfaqsues i shtetit demokratik dhe “hero” i luftës për vendosjen e tij nuk mundet kurrësesi të jetë një politikan i cili i ka provuar, herë me sukses dhe herë me dështim, marrjen dhe mbajtjen e pushtetit me dhunë; burgosjen, rrahjen dhe vrasjen e kundërshtarëve politikë; rrahjen dhe burgosjen e gazetarëve; falsifikimin dhe trukimin e proceseve zgjedhore; përdorimin e ushtrisë dhe forcave paraushtarake kundër popullsisë civile që protestonte kundër tij; frikësimin, shkarkimin nga detyra dhe ndjekjet penale ndaj atyre pak gjyqatrëve apo prokurorëve që nuk iu bindeshin urdhërave të tij politikë; lejimin dhe, madje, nxitjen e pushtimeve të pronave dhe ndërtimeve pa leje etj. etj.

Një ndër dëmet më të mëdha ndaj vendit dhe popullit shqiptar ka qenë intensiteti dhe egërsia me të cilat Sali Berisha, për 30 vjet, ka mbjell urrejtje, përçarje dhe ndasi brendapërbrenda shoqërisë shqiptare.

Kanë qenë sjelljet dhe veprimet e sipërshënuara që e detyruan shumicën e popullit shqiptar t’i kthente shpinën vetëm katër muaj pas ardhjes në pushtet në vitin 1992 dhe ta braktisnin përjetësisht moralin dhe praktikën e sjelljes së tij. Në këtë mënyrë, vazhdimi dhe ndikimi i tij në politikë, nga jo pak shqiptarë, gjykohej se vinte nga mbështetja ose, të paktën, mosbraktisja e tij nga vendet perëndimore dhe, sidomos, ata që e patën sjellë në pushtet. Së bashku me Sali Berishën po diskreditoheshin edhe sponsorizuesit e tij fillestarë.

Dhe, vjen një ditë që mbushet kupa. Por që kupa të derdhej duheshin edhe veprimet dhe qëndrimet sabotuese të Sali Berishës kundrejt nismave, propozimeve dhe kërkesave amerikane. Kundërshtimi i tij ndaj propozimit amerikan për përsëritjen e zgjedhjeve në 40 zona elektorale në maj 1996, mospranimi i tij për të takuar zëvendëssekretarin e shtetit amerikan pak kohë më vonë, organizimi në prapaskenë i protestave kundër sjelljes dhe demontimit të armëve kimike nga Siria në Shqipëri, sabotimi i Reformës në Drejtësi duke përdorur L. Bashën si vegël qorre, nxitja verbale dhe praktike e opozitës në veprime politike të dhunshme, duke iu kundërvënë hapur vlerësimeve dhe qëndrimeve amerikane, janë vetëm disa nga shkaqet që shkaktuan derdhjen e kupës së mbushur.

Për dreq, amerikanët kanë edhe veshë të mëdhenj dhe, rrjedhimisht, dinë edhe shumë gjëra të tjera që ne të tjerët s’i dimë.

Kur shikoja dikur S. Berishën dhe L. Bashën të ulur në bulevard duke demonstruar kundër sjelljes së armëve kimike në Shqipëri, i përfytyroja zyrtarët amerikanë duke i thënë njëri-tjetrit: I shikon këta që, me pretekstin e mbrojtjes së popullit shqiptar, protestojnë kundër transportimit dhe demontimit të armëve kimike megjithëse iu kemi dhënë garanci teknike? Janë po ata që në mars 1997 patën planifikuar përdorimin e Lëndëve Helmuese Luftarake kundër popullsisë civile që protestonte kundër tyre.

Askush më mirë se amerikanët nuk e di vërtetësinë e pohimit të ish-kryetarit të grupit të mbrojtjes fizike të Berishës, z. Izet Haxhia kêtu në Dita lidhur me porosinë berishiste për t’i hedhur një bombë ambasadës amerikane “sa për të trembur ambasadoren e tyre M. Lino”.

Po të lexohet me kujdes njoftimi amerikan për shpalljen non grata në SHBA të S. Berishës familjarisht, aty mund të kuptohen përmasat e ndihmës që kanë marrë fëmijët e tij për të qenë sot millionerë, por edhe ndihma që iu ka dhënë ai politikanëve të korruptuar, si: F. Mediu, I. Meta, L. Basha, Xh. Mziu etj. etj. për t’i shpëtuar ndëshkimit ligjor. Nga njoftimi në fjalë mund të kuptohet lehtë se Sali Berisha, edhe sot, duke qenë deputet dhe duke pasur ndikim vrastar mbi shumicën e opozitës politike, ka gatishmërinë dhe prirjen të ndikojë ende në proceset e drejtësisë dhe ta përdorë opozitën si mjet mbrojtjeje për veten dhe rrethin e tij dhe si mjet presioni mbi organet e drejtësisë.

Vendimi qeveritar amerikan është njoftuar tani sepse:

1. Sali Berisha vazhdon të jetë aktiv në politikë duke përçuar të njëjtin moral, të njëjtën frymë dhe duke shkaktuar të njëjtat konflikte, siç ka bërë qysh nga fillimi i daljes në skenë.

2. Pavarësisht deklaratave dhe përrallave për publikun, Berisha ka mbetur de facto kryetar i PD-së dhe, si i tillë, orientues dhe nxitës i sjelljeve të saj antidemokratike.

3. Perëndimit në përgjithësi dhe Amerikës në veçanti, iu intereson një klimë demokratike në vend dhe një PD e larguar nga berishizmi, një PD moderne që të sillet njëlloj si shoqet e saj në perëndim dhe të mos i sjellë vendit kaos dhe destabilizim duke mos pranuar ato zgjedhje ku nuk fiton vetë, apo duke braktisur Parlamentin dhe proceset zgjedhore.

4. Vetëm tani janë të krijuara shumica e organeve të reja të drejtësisë dhe vendimi amerikan, duke goditur kokën e “çekiçit” që shtrembëronte drejtësinë në Shqipëri, iu thotë organeve të drejtësisë të punojnë me guxim ndaj kujtdo që shkel ligjin dhe ka bërë ose bën korrupsion, duke filluar me “kapon”, ligjshkelësin më të madh të këtyre 30 viteve.

5. Vendimi ndaj Berishës është edhe një këmbanë alarmi për të gjithë zyrtarët shtetërorë, duke nisur me këta që janë në pushtet, dhe të tjerë që ishin dhe duan të rikthehen në pushtet, për të kuptuar se “burri ka kohë me u korit”, por edhe për t’u ndëshkuar.

Në reagimet e veta kundrejt vendimit në fjalë, z. Berisha u përpoq t’ia faturonte vlerësimin amerikan një miliarderi me emrin Xhorxh Soros, si dhe “lobimeve” të Kryeministrit Rama. E vërteta s’ka të bëjë me asnjërin prej tyre, sepse përndryshe do të na duhej të besonim se qeveria amerikane qenka një kukull në duart e një amerikani të pasur i cili nuk ka asnjë post politik dhe, aq më keq, kjo qeveri qenka vegël dhe viktimë e kryeministrit të një vendi pa kurrfarë peshe politike si Shqipëria.

Në të vërtetë, ai vendim është pjekur për një kohë të gjatë dhe është përpiluar nga administrata amerikane “aleate” e PD-së dhe Berishës shumë kohë më parë.

Në përpjekjet e tij për të zvogëluar efektet e vendimit amerikan, Berisha rrëmbeu kauzën e atdhetarit duke pretenduar se ishte bërë pengesë për realizimin e planeve të Xh. Soros, Serbisë dhe Ramës për ndarjen e Kosovës dhe prandaj, sipas tij, ata lobuan në Uashington për ta diskredituar. Po kështu, Berisha pohoi (në të vërtetë mashtroi) në një konferencë shtypi se kishte qenë disident i regjimit komunist, se e kishte kundërshtuar atë me shkrime për 12 vjet rresht, siç kishin bërë gjithë disidentët e Lindjes etj.etj.

Jo vetëm këtij mashtruesi profesionist, por edhe disa deputetëve të narkotizuar me berishizmin, të cilët pohojnë se “Sali Berisha… do të mbahet mend përjetësisht për… meritën e tij në përmbysjen e diktaturës komuniste, (si) themelues i PD-së, partia e parë opozitare, vendosi pluralizmin në Shqipëri, Sali Berisha është burrë shteti” (L. Baçi); “Berisha është simbol i lirisë dhe pluralizmit për shqiptarët. Sali Berisha i priu një revolucioni demokratik në Shqipëri. Rrufeja bije mbi lisat e gjatë…” (A. Gjekmarkaj) apo “Dr. Berisha është padyshim udhëheqësi shqiptar që ka dhënë kontributin më të çmuar për zhvillimin e vendit dhe forcimin e demokracisë…” (L. Basha), për ta mbyllur me marrëzinë e Presidentit Meta, i cili tha se “Z. Sali Berisha, Presidenti i parë demokratik i vendit…” etj. u duhet kujtuar se:

1. Nuk shkojnë bashkë Saliu disident dhe “regjimi komunist” diktaturë. Në qoftë se Saliu ka qenë disident, atëherë nuk ka jetuar nën diktaturë, sepse një diktaturë disidentët, domethënë kundërshtuesit, i dërgon në burg dhe kurrësesi nuk do ta pranonte në radhët e saj, ta gradonte sekretar partie, ta merrte mjek të udhëheqjes dhe, aq më pak, ta pranonte në shtëpinë e E. Hoxhës në netët e gjata të dimrit apo si vozitës të fëmijëve të Hoxhës në Liqenin e Pogradecit gjatë ditëve të gjata të verës, siç provohet dhe nuk mohohet as nga vetë Saliu.

2. Në dhjetor 1990 në Shqipëri nuk ka pasur kurrfarë “revolucioni demokratik”, por thjesht dhe me të drejtë ka pasur protesta studentore kundër kushteve ekonomike dhe një pjese të madhe të udhëheqjes politike.

3. Historia e njerëzimit nuk njeh asnjë rast që një revolucion i cili “Ishte menduar si një epope e përgjakur për ndryshime ka zgjatur katër ditë dhe është kurorëzuar pa asnjë viktimë” (Preç Zogaj).

4. PD nuk vendosi pluralizmin politik në Shqipëri. Ajo thjesht ishte bijë e pluralizmit, u krijua pas lejimit të pluralizmit politik dhe pas këshillës së Ramiz Alisë dhënë studentëve protestues se “Për të mirën e Shqipërisë dhe të demokracisë duhet të krijoni një parti politike”.

5. Nga halli apo me dëshirë, ishte udhëheqja e Partisë Komuniste Shqiptare (KQ i saj) e cila votoi në masën 98% për lejimin e pluralizmit politik përpara se të krijohej PD-ja.

6. Diktatura nuk u përmbys as nga PD dhe as nga S. Berisha. Ajo pësoi vdekje natyrale, dhe këtë vdekje klinike nuk e pësoi në vitin 1992, siç pohon mendjelehti Lulzim Basha, por në dhjetor 1990.

7. Sali Berisha nuk i priu kurrfarë revolucioni demokratik por, si askush tjetër për nga vrazhdësia dhe dëmet e sjella, iu priu “betejave” për pushtet vetjak dhe partiak.

8. Vetë PD, kur ishte në pushtet, miratoi Ligjin Nr. 10242, datë 25.02.2010, në të cilin (neni 3/a) thuhet se “Periudha e komunizmit është periudha e historisë së Shqipërisë nga 29.11.1944 deri në 8 dhjetor 1990”. Deri në këtë datë të fundit Sali Berisha ishte anëtar dhe sekretar i PPSH, ndërsa PD nuk ishte krijuar ende.

9. Burrave të shtetit nuk iu shkërmoqet shteti siç ndodhi tek ne në 1997, nuk iu kundërvihet shumica dërmuese e popullit të tyre, nuk ia lejojnë vetes të përdorin kundër popullit ushtrinë, LHL, aviacionin dhe artilerinë. Burrat e shtetit mbjellin paqe, harmoni dhe respekt dhe jo përçarje dhe urrejtje.

10. Ndihmuesit e forcimit të demokracisë respektohen dhe votohen nga shumica e popullit të vet dhe nuk mund të shpallen nga Perëndimi si “minues të demokracisë”.

11. Presidenti i parë i Shqipërisë, i zgjedhur në kushtet e pluralizmit politik dhe në mënyrë demokratike, ka qenë Ramiz Alia dhe jo S. Berisha.
Në prononcimet e tij pas shpalljes non grata në SHBA, Sali Berisha foli shumë dhe me patetizëm për dinjitetin, duke pohuar se “Çështja e dinjitetit është çështja më thelbësore e njeriut. Në qoftë se i prek tjetrit nderin dhe dinjitetin, ti e zhvlerëson atë për veten e tij, familjen e tij, miqtë e tij dhe komunitetin ku jeton”.

Këtu unë pajtohem plotësisht me të. Po shqiptarët e dinë shumë mirë se ai është qytetari dhe politikani shqiptar që ka cenuar më shpesh dhe më rëndë nderin dhe dinjitetin e kundërshtarëve politikë, duke u marrë me familjet e tyre, me gratë, nënat dhe fëmijët e tyre, duke i fyer, shpifur e nëpërkëmbur ata.

Ndoshta kjo është arësyeja që ambasadorja amerikane znj. Kim tha se “Kur të gjithë janë të barabartë përpara ligjit, të gjithë kanë dinjitet”. Sali Berisha e “dënoi” shpifjen publikisht si një nga gjërat më të këqija, por Sali Berisha dhe rrethi i tij më i ngushtë politik kanë qenë uzinë e prodhimit non-stop të rrenave, fyerjeve e shpifjeve për 30 vjet dhe, madje edhe janë dënuar nga gjykatat shqiptare disa herë, ndonëse jo aq herë sa e meritonin.

Për ne si popull nuk është dinjitoze dhe as ka vend për t’u lumturuar që ish-Presidenti dhe ish-Kryeministri ynë shpallet nga SHBA si person politik i korruptuar dhe minues i demokracisë në Shqipëri. Jo pse këto përcaktime nuk janë të vërteta, por sepse kjo e vërtetë është lejuar prej nesh për tre dhjetëvjeçarë, është përshëndetur e përkrahur nga partia e tij dhe militantët e saj po kaq gjatë dhe, rrjedhimisht, është njëri nga shkaqet që ne nuk kemi ecur sa duhet përpara.

Vetë Sali Berisha, ushtarët e tij në media, bashkëluftëtarët e tij për pushtet dhe aleatët e tij, duke përfshirë edhe z. Ilir Meta që shpalljen e Departamentit të Shtetit e quajti “Fletërrufe të porositur nga regjimi i kleptokracisë në Tiranë” dhe u solidarizua me Berishën, nëse kanë sadopak burrëri dhe skrupuj moralë, të dalin hapur dhe me guxim t’i kundërvihen qeverisë amerikane, si autore e “fletërrufesë” dhe të mos spërdridhen duke ia atribuar atë Sorosit pa pushtet në SHBA apo Ramës me pushtet vetëm brenda territorit shqiptar.

Këta avokatë pasionesh por, disa prej tyre pjesë e “Dhomës së Avokatisë të krimeve të Sali Berishës” prej tridhjetë vitesh, përfitues të aferave të qeverisjeve të tij, do të bënin mirë të na shpjegonin përse tre gjyqtarë të Durrësit, të cilëve një biznesmen iu pagoi rreth 2 mijë euro shpenzime për të parë një ndeshje futbolli në Spanjë, duheshin shkarkuar dhe ndjekur penalisht për korrupsion, ndërsa politikani Sali Berisha, të cilit një biznesmen “i ndershëm” i dhuroi në mes të Tiranës një studio me vlerë rreth 200 mijë euro, u dashka konsideruar si “njeri i pakorruptueshëm” që i kanë rënë në qafë.

Sali Berisha deklaroi se e ka paditur Sekretarin Amerikan të Shtetit në Francë për shpifje dhe kjo e bën akoma më qesharak në opinionin e brendshëm dhe atë ndërkombëtar. Jo vetëm pse asnjë gjykatë franceze nuk mund të zgjidhë një konflikt të ndodhur jashtë teritorit të saj dhe midis dy individëve pa shtetësi franceze, por sepse përcaktimet amerikane nuk përbëjnë as çerekun e atyre që shqiptarët vetë dhe kancelaritë perëndimore dinë për politikanin S. Berisha. Kësaj i thonë “më ka çuar nëna me la gojën”.

Sali Berisha erdhi si shpëtimtar dhe po largohet si kusar, erdhi si hero dhe po ikën si i dështuar, erdhi si ” gjeneral ” i luftës për demokraci dhe po ikën si minues i saj, erdhi si shpresë dhe përfundoi si zhgënjim, u shfaq dhe u shit si model humanizmi e morali dhe ra si shembull dhunuesi dhe pengmarrës i vendit të vet.

Prandaj, atë nuk e shpëton dot as padia në Francë, as vazhdimi si deputet në Parlamentin shqiptar dhe as ” agjencia dixhitale ” që drejton nga studio e falur.

Përfundimisht, duhet thënë se njoftimi amerikan, ndonëse i vonuar, është një e keqe e mirë për vendin dhe popullin shqiptar, është një paralajmërim për pjesën e korruptuar të politikës shqiptare në pushtet dhe opozitë dhe, më e rëndësishmja, është rrëzim përfundimtar i një miti të rremë, të krijuar prej nesh dhe të ushqyer kaq gjatë nga një pjesë e shoqërisë shqiptare.

Miti ka rënë. Kush përpiqet ta ngrejë apo mbajë me paterica do të lodhet më kot sepse kufoma politike e mitit do ta zërë poshtë vetes.

 

——-

©Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016