Miza dhe elefanti!

Një elefant dhe një mizë,

anës lumit po qëndronin,

për të kapur anën tjetër,

një urë të gjatë do kalonin!

 

Miza s’qe zhvilluar mirë,

nga kjo lodhej normalisht:

“O mik i tha elefantit,

mbamë dhe mua ndënë bisht!.”

 

Po kot pyet-zonja mizë,

leje mos më kërko kurrë,

i tha ngadalë elefanti,

dhe u çapit përmbi urë!

 

Ura tundej e kërciste,

kur kalonte elefanti,

gati-gati sa s’këputej,

ndënë atë peshë gjigandi!

 

Por dolën në anën tjetër,

urë e vjetër rezistoi,

pa dalë akoma nga bishti,

nisi miza ligjëroi.

 

“Mik i dashur-elefant,

më mbushe plot krenari,

a e pe si tundej ura,

kur kalonim ne të dy!.”

 

Vetëkuptohet që kjo fabul,

është frut i fantazisë,

por më kujtoi rezolutat,

që bëjmë ne kundër Rusisë!

 

Tamam si punë e majmunit,

në shumë gjëra neve jemi,

realisht-kundër Rusisë,

peshën e një mize kemi!

 

Po kulmi i servilizmit,

dhe zerim i dinjitetit,

është falja që i kërkoi Trampit,

Meta-njëshi ynë i shtetit!

 

E sigurt që ky do jetë,

rasti i vetëm në Planet,

kur Kreu i një Vendi,

nxjerr në treg Vendin e vet!

 

Meta i betohej Trampit,

se për pak e i ra pika,

kur në OKB shqiptarët,

s’votuan si Amerika!

 

S’dimë ç’përgjigje ktheu Trampi,

se asgjë s’u bë e ditur,

me siguri ajo letër,

ditën ja ka neveritur!

 

Eh-këta Kollosët tanë,

baltë e bënë Shqipërinë,

se përpara të mëdhenjve,

gjithmonë pa brekë rrinë!

 

A.DUKA