Mjaftojnë veç vrasjet që u bënë në shesh

 

(Pjesa e parë)

 

Veç për ty o Popull,

Unë përgjërohem,

Ty po të të duhem,

Dhe nga varri çohem!

 

Po të vdes s’më lënë,

Nderi dhe detyra,

Se vendi ka rënë,

Në duar të ndyra!

 

Ato që ia nxinë,

Faqen Shqipërisë,

Duart më të zeza,

Të gjithë historisë!

 

Të gjithë kombet ecin,

Në një rrugë të mbarë,

Ne mbahemi peng,

Nga ca mesjetarë!

 

Ne mbahemi peng,

Nga ca mesjetarë,

Janë në çdo hap,

Antikombëtarë!

 

Nuk shkruaj kështu,

Të bëj propagandë,

S’e shihni këtu,

Dhe ju këtë bandë?

 

A s’është për të vënë,

Të gjithë ulërimën,

Se kjo injorancë,

Na e mori frymën!

 

E kam thënë shpesh herë,

Dhe është e vërtetë,

Vret veç injoranca,

Popullin e vet!

 

Kur terri i mëndjes,

Takon babëzinë,

Mendo kush e shkruan,

Tani historinë!

 

Nuk ka bota kafshë,

Më të babëzitur,

Sesa ky pushtet,

Që këtu është ngritur!

 

Ata na tregojnë,

Ç’surrat kanë barbarët,

Që për mbijetesë,

Vrasin qytetarët!

 

Akuza për ta,

Do një mal me letër,

Por kur kan’ vrarë njerëz,

S’të duhet gjë tjetër!

 

S’të duhet gjë tjetër,

Hic për të vërtetën,

Që këta në burg,

T’i mbyllësh gjithë jetën!

 

Burgu i përjetshëm,

Është pak për barbarin,

Ndaj s’di pse e hoqën,

Plumbin dhe litarin!

 

Për ta dhjetëra krime,

Numërojmë mes nesh,

Por mjaftojnë veç vrasjet,

Që u bënë në shesh!

 

Mjaftojnë vetëm vrasjet,

O popull shqiptar,

Që këta t’i zhdukësh,

Me rrënjë e me far’!