MOS I SHKRUANI MË LETRA SOVRANIT

Në këtë periudhë pas zgjedhore, ndoshta edhe si rrjedhojë e hutimit të shkaktuar nga përmbysja e shumë raporteve dhe parashikimeve, opinioni i djathtë po reflekton një sjellje të pa parë ndonjëherë. Individë të veçantë, analistë pranë të djathtës, apo pjesë të politikës së saj, marrin guximin që mes medieve vizive, apo asaj të shkruar, t’i drejtojnë sovranit  këshilla, vërejtje, a sugjerime, me zë apo me letra. Me një besim që nuk ua jep askush, ata vihen në rolin e tutorit mbi sovranin në një sjellje tejet fyese. Ky “dërgim letrash”, është një rast vërtet i pa precedentë që tregon, në variantin më objektiv, thjesht një lajthitje. Një dukuri e tillë duhet marrë në konsideratë, jo thjesht se dërguesit e letrave për sovranin po shtohen, por ajo që ka më shumë rëndësi, është fakti se nga “sëndukët” e kujtimeve historike, po nxirren teori të tilla të shekullit të kaluar që kanë të bëjnë “me manipulim të turmave” dhe ato vendosen në kontekstin e vitit 2013. Në vend që PD-ja ta konsiderojë këtë moment si moment disfate, ajo mes përfaqësuesve të saj, rreket të trajtojë teoritë që kanë të bëjnë me rolin që kanë në histori elitat dhe turmat. Është momenti që për shumë arsye, t’i thuhet stop kësaj manovre “me letra” drejt sovranit.

Së pari, nëse ata e konsiderojnë popullin vërtet sovran, duhet të dinë një fakt fare të thjeshtë. Sovranit nuk mund t’i shkruhen letra kur t’u teket atyre. Sovrani nuk flet shpesh, madje edhe nuk i flitet shpesh, ose më saktë, lihet që të flasë ai dhe të tjerët duhet ta dëgjojnë. Ai është sovran dhe ka kohën e tij kur mund të guxohet e t’i shkruhet. Nuk mund të veprohet kështu, rri kujtohu e nisi një letër. Veç kësaj, ata që “guxojnë” e i bëjnë letra, duhet ta dinë se sovrani duke qenë sovran, nuk mund t’i shkruajë letra kushdo. Kush janë që kapardisen nëpër studio televizive dhe faqe gazetash, duke guxuar t’i drejtoheni kaq thjesht, madje me “ti” sovranit!? Guxim i tepruar, apo jo? Nëse ata e trajtojnë sovranin si ta kishin një mik, me të cilin u ka mbetur hatri se ua “drodhi”, duke u treguar mosmirënjohës, ky është problemi i tyre.

Së dyti, nga mënyra si flasin, si i drejtojnë letra sovranit gjatë këtyre ditëve, duket se ata kanë një koncept krejt të gabuar për të, ose më saktë nuk kanë koncept fare për të. Kur flet me dikë, qoftë një njeri i vetëm, apo grumbull njerëzish, duhet së pari të kesh një përfytyrim rreth tyre. Sovrani nuk është një njeri i vetëm, as një grumbull njerëzish, madje ai nuk është thjesht as vetëm një numër i pafund njerëzish fizik. Sovrani është edhe tërësia e njerëzve, por edhe tërësia e ëndrrave, tërësia e njerëzve ekzistues dhe e atyre që nuk janë më, apo dhe e ata që do të vijnë, tërësia halleve dhe shpresave. Sovrani është njeri, është ëndërr, është shpresë. Nuk dihet nëse ata që i flasin, apo që i shkruajnë letra, i mendojnë këto gjëra apo jo. Mund t’i dërgosh letër një njeriu, një grumbulli njerëzish të gjallë, por nuk mundet kurrsesi t’u dërgosh letër atyre që nuk janë më dhe atyre që do të vijnë më pas. Nuk mundet t’u dërgosh letra, halleve, brengave, shpresave e ëndrrave, apo jo? Nëse këta shkrues letrash e mendojnë sovranin si një grumbull njerëzish të ulur në një lëmë katundi, që pret me padurim zërin, apo letrat e tyre, kjo është vetëm qesharake. Se cilin kanë parasysh, apo adresën ku dërgohen letrat, e dinë vetëm ata. Kur i niseshin letra Napolon Bonapartit, në zarf shkruhej:”Merr Napolon Bonaparti. Europë”. Në rastin tonë që kemi të bëjmë me një sovran të pakrahasueshme nga madhështia e tij me asnjë Napolon, sinqerisht do të ishim kurioz të mësonin se çfarë “adrese” vendosin ata në zarfet e letrave të tyre.

Së treti, jo vetëm që ata guxojnë e i nisin letra sovranit, por më keq akoma ata guxojnë dhe i japin mendje atij. Kjo është ulëritëse edhe ta mendosh. Ata thonë pak a shumë se këtë herë sovrani gaboi, prandaj duhet të flasin ata, “elita”!!!. Ata thonë se sovrani këtë herë nuk pati sy të shikojë tunelet, rrugët, e lloj-lloj gjepurash të tilla. Më tej akoma, marrin guximin dhe quajnë mosmirënjohës sovranin, duke e gjykuar atë si një djalë plangprishës. Pa e ekzagjeruar fare, madje duke menduar se po tolerojmë shumë, mund të themi pa frikë se ky është pozicioni më idiot që mund të mbajë një llafazan studiosh, a shkrues letrash. Ky është kulmi i dëshpërimit të një sedre të sëmurë keq nga ethet e pushtetit. Ata harrojnë se sovrani i ka parë edhe tunelet, edhe rrugët, por ai ka parë edhe ca gjëra të tjera. Ai ka parë se edhe i janë vrarë ëndrra pa fund. Ai ka parë se nuk po ecën me ritmet e popujve të tjerë që kanë dalë nga diktuara. Ai ka parë se ata që i rrinë mbi shpatullat e tij, shpesh herë bëjnë ca gjëra që e detyrojnë t’i skuqen faqet. Ai ka parë listat nëpër dyqane, hajdutërinë pa fund, njollat e gjakut në bulevard, lodhjen dhe trishtimin në qeverisje, etj, etj. Ai ka parë më shumë, sepse ka sy më shumë se “shkruesit e letrave”. Por le të mos vazhdojmë më tej duke gjykuar mbi sovranin, sepse as më shumë dhe as më pak, do të do të binim në kurthin e tyre. Po themi fare shkurt se askush nuk ka të drejtë për sovranin që pasi “e bën prift t’i rruaj mjekrën”. Në fund të fundit, me gjithë zellin e tyre për të hedhur baltë, si mund të harrojnë ata që sovrani është sovran, veç të tjerash edhe për faktin se nuk pranon vërejtje!?

Së katërti, ata nuk duhet të harronin se sovrani flet vetëm njëherë në katër vite. Në periudhën midis, këta të kudo ndodhurit nëpër çdo studio, këta shkrues letrash, lëshojnë mbroçkulla pa fund. Kanë të gjithë kohën e mjaftueshme sa të ngjiren, duke i thënë të gjitha. Kjo që po bëjnë tani është fyese dhe e padrejtë, jo vetëm sepse me sovranin nuk mund të flitet si flasin ata me sojin e tyre, por edhe njëherë në katër vite, ata guxojnë e  i marrin kohë nga koha e tij e të folurit. Jo vetëm që ata nuk duhet të kenë grykësinë, për të mos e lënë sovranin të lirë edhe një herë në katër vite, por duhet të jenë edhe më racional e të kujdesshëm në atë që thonë. Tani që sovrani foli, ata duhet të jenë të qartë në ngutjen e tyre. Tej mllefit për humbjen e pushtetit, duhet të qartësojnë se çfarë kërkojnë tani prej sovranit!?

Së pesti, pavarësisht nga sa thamë më lart, pavarësisht nga justifikimet që mund të kenë këta “shkrues letrash” për sovranin, pavarësish nga koncepti që kanë për “turmën dhe elitën”, a për kujdesin që duhet të tregojë elita në drejtim “të orientimit të turmës”, ata duhet të dinë edhe ca gjëra të thjeshta. Ata duhet ta dinë se sovrani nuk e “rruan” shumë nga fjalë studiosh, a letra që tipa të tillë dërgojnë në adresë të tij. Mirë do të ishte që ata të merreshin me diçka tjetër dhe ta lënë të qetë sovranin.