Na ruaj o zot nga këta male që “s`bëzajnë”

Sofie Qendro, 87 vjeçe, ditën e djelë, datë 6 tetor 2013, vdiq në stolin përpara Bashkisë së  Durrësit, përballë paaftësisë së shtetit e të shoqërisë për t`a ndihmuar atë në hallin e saj. Kështu pa fjalë, me vdekjen e saj ajo n`a sfidoi, n`a zhvlerësoi,për të mos thënë n`a  “dh..u”  të gjithëve.

Sfidoi Kuvendin e Shqipërisë, i cili miratoi një ligj që e nxirrte atë nga banesa…. Sfidoi Gjykatën Kushtetuese që e legjitimoi një ligj të tillë…. Sfidoi qeverinë, që do t`a “ndihmonte” me banesë sociale e me kredi të “bute”… Sfidoi institucionet e shtetit dhe dhjetra OJQ, që harxhojnë miliona lekë/euro për të “ndihmuar” qytetarët dhe kategoritë sociale në nevojë…. Na sfidoi të gjithëve  si shoqëri, që duhet të ishim solidarë në hallin e saj e t`i gjindeshim pranë…

Gjithësesi ajo iku, iku në përjetësinë e saj, duke lënë në kujtesë, jam i bindur për këtë, “banesën e Sofies”, “lulishten e Sofies”, “stolin e Sofies”, “6 tetorin e Sofies”. Ndërsa ne të tjerët, politikanë, deputetë, qeveritarë, kryebashkiakë, këshilltarë bashkish, OJQ-istë na ka lënë në fëlliqësirën e “kënetës”, që vetë kemi modeluar e i gëzohemi gjatë këtyre viteve.

Na ngelet, ashtu si Migjeni, t`i ankohemi vetes që “…nuk kemi një grusht të fuqishëm për t`i rënë,për të shkundur malin që s`bëzan”. Na ruaj o zot nga këta male që “s`bëzajnë”, që sot janë më të shumtë e më mbytës  se në kohen e Milloshit,i cili, edhe pse i rrezikuar çdo ditë nga sëmundja e pashërueshme, kërkonte t`i godiste e t`i shkatërronte ato. Deri kur malet, që ka parasysh Migjeni, do vazhdojnë të jenë “vuv”, memecë.e të na e marrin frymën? Domosdo, deri sa ne të  mos kemi ende një grusht të fuqishëm për t`i “shkunduar”  ata.