NDAJE MENDJEN, LUL!

Bedri Islami

Lulzim Basha ka hyrë në një përsëritje të fushatës elektorale, por tani krejt i kundërt me atë që ishte në herën e parë. Si duket, shkurtimi i personelit izraelit dhe presioni i radikalëve brenda partisë së tij dhe i paneleve ekstremistë, që nuk e kanë pasur kurrë hallin e tij, ka kthyer portretin e njeriut që ka të njëjtën shkollë politike, si pararendësi i tij.

Askush nuk e di tashmë: do i njohë apo jo zgjedhjet e 25 prillit shefi i opozitës, Basha; as ai vetë dhe as ata që rrinë afër tij. Në diskursin e tij politik, ku kanë zënë vend përsëri termat burgosje dhe masakër zgjedhore, ai ka premtuar se zgjedhjet nuk do të njihen. Në të njëjtën kohë ka premtuar se lufta do të vazhdojë më tej, kudo, në parlament, në rrugë, përmes dosjeve, ankimit ndërkombëtar, protestave.

Nëse nuk i njeh zgjedhjet dhe shkon në parlament , këto e përjashtojnë njëra tjetrën. Nuk mund të shkosh në një vend që nuk e njeh dhe nuk njihesh. Nuk mund të jesh njëkohësisht në dy kuaj; edhe në kalin e markmarkëve, që janë për rrugën radikale, edhe në kuajt e të arsyeshmëve, që duan të jenë pjesë e parlamentit të ri, pasi e dinë se çfarë ndodhi me fajin fatal të Bashës, duke u vetëpërjashtuar nga parlamenti.

Ndaje mendjen, Lul: zgjidh njwrën rrugë. Nëse do të futesh në parlament, dhe shtatori është afër, ruaju nga thirrjet patetike dhe zemërimin e të “të shumëduruarit”, pasi gjithçka mund të kthehet në një farsë politike.

Nëse nuk do të futesh në parlament, duke mos njohur zgjedhjet, kjo nuk do të jetë një rrugë e re, e zbuluar nga ti; kjo është një rrugë e nisur që nga parlamenti i parë pluralist, kur, pas zgjedhjeve të 31 marsit 1991 dhe vrasjeve të katër demonstruesve në Shkodër, me 2 prill të atij viti, PD-ja nuk hyri, bëri vetëm një deklaratë përmes shefit të grupit parlamentar, Ceka dhe shkoi. Ky i fundit, pak ditë më pas shkoi te Ramiz Alia për të shfryrë dufin e tij antiberishist.

Atë botë Luli ka qenë ende i ri, viti 1991 dhe , megjithë “përbetimin e tij si demokrat” që në moshën 8 vjeçare – hajde mbushja mendjen dikujt, dhe ndoshta nuk e di se u ngrit një komision parlamentar, i drejtuar nga një figurë e PD-së, deputeti Musliu, dhe doli me disa konkluzione të rëndësishme, të cilat e shpinin dorasin aty ku vetë PD-ja do e gjente disa vite më vonë.

Mos hyrja në parlament, do të thotë vërtet mos njohje e zgjedhjeve, por edhe do të ishte përjashtimi i dytë i opozitës nga strukturat e jetës politike, kalimi i saj në margjinat e vendimmarrjes, mos-kontrolli i plotë i qeverisjes dhe rreziku që salla të mbushet nga skuadra rezervë, që ende nuk është provuar dhe që lehtësisht mund të joshet nga pushteti.

Kthimi i Bashës në llogoren e vjetër, të përjashtimit, kërcënimit dhe mburramendjes nuk është e papritur. Ka disa shkaqe që ndodh e njëjta gjë dhe përse pas-zgjedhjet e vitit 2021 ngjajnë në disa qëndrime me humbjet e mëhershme.

Basha ka humbur në 5 përballje politike ndaj së majtës. Shenjat janë që, duke mos mësuar nga humbjet, të humbasë edhe shumë herë të tjera. Atëherë përse ai, rishtas i vetëm, po synon të ngrejë gjithë këtë stuhi në një gotë të vetme, që edhe kështu është e mbushur në gjysmë?

Është e vërtetë që në duart e Edi Ramës, pra të shumicës qeverisëse janë mbledhur disa pushtete që nuk ishin menduar të jenë në një dorë dhe kjo krijon autokracinë e pushtetit, më të rrezikshme se në ndarjen e pushteteve.

Por, duhet pranuar se shumë prej pushteteve që janë grumbulluar në duart e shumicës qeverisëse, më shumë janë dhuruar se sa janë grabitur.

Përmes braktisjes së parlamentit, përjashtimit nga të qenurit faktor dhe pjesë e ngritjes së legjislacionit, të kontrollit dhe të ushtrimit të të drejtave, opozita e la gjithë fushën e lirë për të kaluar pushtetet, njëri pas tjetrit, në duart e shumicës. Miratimi i Reformës Zgjedhore, kështu si është dhe mund të qëndrojë kështu erdhi pikërisht nga dhurimi i votave që i bëri opozita e telendisur pushtetit dhe, duhet pranuar, secili pushtet që mendon të fitojë një mandat të tretë, do të kishte dashur të miratonte ligje themeltare sipas dëshirës së vet. Reforma administrative u dhurua, nuk u grabit, dhe kjo nga dritshkurtësia e Bashës, që si lider, ende sot nuk ka dhënë një pamje të qartë përse iu mbush mendja dhe kush ia mbushi mendjen të braktisë parlamentin.

Nëse dikush ka menduar se pushteti qendror nuk do të dëshronte të kishte për vete 60 bashki, nga 61 që ka i gjithë vendi, ai është sylesh në politikë. Sikur secili kryetar bashkie të siguronte vetëm një deputet në bashkinë e tij, kjo do të thotë se Edi Rama hyri në zgjedhje me asin nën mëngë. Dhe këtë “as” ia dhuruan në mënyrën m marroqe të mundshme shefat e opozitës.

Basha kërkon sot që një organ shqyrtues, gjykues të ia sigurojë provat për “ masakrën zgjedhore”. Është  në vete apo bën sikur nuk është? E kush nuk e ka ditur se shumica nuk do të përfitojë nga qënia e saj në pushtet?  Kjo nuk ndodh vetëm në Shqipëri, ndodh kudo. Berisha bënte përurime veprash, priste shirita tunelesh, edhe një ditë para zgjedhjeve, sepse thonte, ne jemi qeveria dhe qeveria punon. Nëse Basha ka menduar se Edi Rama nuk do të mburrej me vaksinimin – punë e qeverisë, nuk do të shpërndante tapi për shtëpitë e reja pas tërmetit, etj, atëherë ai u kërkon të tjerëve të mos bëjnë atë që ka bërë vetë. Është një kabllogram i ambasadës amerikane për veprimet e bashës, si ministër i brendshëm, që në prag të zgjedhjeve lironte të burgosur të rrezikshëm, për të siguruar votat në qarkun e Elbasanit.

Atëherë, përse e bën këtë:

Tri janë arsyet themelore:

1. Ai ka humbur, kur priste të fitonte dhe për këtë u gëzua në natën e 25 prillit. Humbja e tanishme kërkon një kurban. Kjo është gjëja më normale në një çdo vend normal. Shefi i një partie humbëse, për më tepër, pesë herë humbëse, duhet të shkojë në shtëpinë e tij, të merret me hallet e problemet e tij. Dhe shefi është ai. Fitorja do të ishte e tij, humbja është e tij. Nëse pranon humbjen, kjo do të thotë të marrë plaçkat dhe të shkojë në Holandë, ku do të bëjë një jetë luksoze, pasi është milioner i njohur.

Të heqësh dorë nga pushteti, qoftë edhe i opozitës, nuk është e lehtë për një njeri, që, nga i panjohur u bë ministri në dikasteret ku kishte më shumë financime dhe tenderë, ku kishte më shumë pushtet dhune dhe ku mund të buzëqeshte marrëzisht me Bakojanis, ndërsa bënte një marrëveshje antikushtetuese.

Në opozitë ai u bë pronari i katër vilave. Të mos jetë shef i opozitës nuk ka mundësi të shantazhojë askënd dhe nuk mund të njohë rritje pasuria e tij.

Njohja e humbjes është largimi i tij.

Mos njohja është mundësia për të qëndruar.

Njohja do të thotë heqje dorë nga shumë miliona të tjerë.

Mosnjohja mund të sjellë vila të tjera.

2. Pas pak javësh në PD normalisht do të bëhen zgjedhjet për drejtuesit e saj. Edhe për shefin e partisë. Konkurrentët përballë tij do të jenë të leçitur nëse ai nuk i pranon zgjedhjet. Por do të jenë fitues nëse ai i pranon.

Shansi për të qenë i rizgjedhur është dominues. Berisha ka heshtur dhe heshtja e tij, edhe pse ka deleguar në kampin kundërshtar disa të devotshëm, si Nishani apo Imami, është pranimi i Bashës si kryetar.

Deri në përfundimin e riemërimit të tij si shef i opozitës Basha do të jetë në llogoren e vjetër, të para 25 prillit, pra do të jetë agresiv, kundërshtues, paralajmërues, kërcënues. Kundër kujtdo. Sidomos do të jetë paralajmërimi për ata që janë brenda grupimit të tij.

Pas korrikut do të vijnë pushimet, relaksi do të jetë më i fortë, siguria më e qëndrueshme, takimet me ndërkombëtarët më të vazhdueshme dhe, në fund, do të jetë ulja në parlament.

3. Njohja e zgjedhjeve dhe heqja dorë nga shefi i opozitës ka në vete edhe një rrezik tjetër: hapjen e dosjeve të vjetra, ku ai ka lënë gjurmët e tij dhe nga të cilat ka shpëtuar nga proçedurë.

Njeriu nuk mund të jetë “ i sëmurë” gjithë jetën, si ishte kur ndodhi akuza e Rrugës së Kombit. Nuk mund të gjejë alibi gjithnjë, si në rastin e 21 janarit, apo të shfajësohet për vendime dhe nënshkrime në akte antikushtetuese.

Kohët e fundit SPAK ka hapur grykën e thesit për peshqit e mëdhenj. Mendohet se nuk është vetëm, por pranë tij janë edhe institucione të rëndësishme ndërkombëtare, të cilat monitorojnë vendin tonë. Nga informacione jo zyrtare, institucione të tilla po ngulmojnë që lufta kundër korrupsionit të mos jetë vetëm ndaj një elite gjyqtarësh e prokurorësh, por të fillojë edhe në sferat e larta të politikës.

Kjo i tremb të gjithë ata që e dinë se çfarë kanë bërë.

Duke qenë shef i opozitës çdo ndërmarrje kundër tij do të trajtohej si goditje politike dhe kjo do të ishte alibia e tij.

Duke mos qenë shef i opozitës ai do të ishte njëri nga të zakonshmit dhe kush e di se cili dimër vjen prapa.

Shtatori do të saktësojë nëse bubullimat e tanishme të Bashës janë të vërteta apo stuhi në gotën gjysëm të mbushur.