Në Bankë apo në Burg?!

Bedri Islami

Shefi i qeverisë, Edi Rama, megjithëse vetëm një herë paskësh folur me Ridvan Boden, e propozoi atë për anëtar të Këshillit Mbikëqyrës të Bankës së Shqipërisë.

Shumëkujt, deri para pak ditësh, mund t’i dukej e pabesueshme, por fakti mbetet: numri 2 i PD-së në kohën e qeverisjes Berisha, i anatemuari i madh dhe kandidati për burg, po nga njeriu që e propozon tani, bëhet pjesë e një liste të zgjedhur, që në shtatë vitet e ardhshme do të jetë njëri ndër gardianët e Bankës së Shtetit, ndër më të besuarit e parasë shqiptare, garant për të ndërtuar një politikë monetare stabile, i pathyer ndaj luhatjeve të monedhave dhe, mbi të gjitha, njeriu i besuar i qeverisë për të mbajtur godinën e së ardhmes së parasë sonë, rreth së cilës sillet e gjithë qeveria.

Do të ishte e pamundur të besohej se, duke qenë në “hall” kaq të madh shefi i qeverisë, nuk paska gjetur asnjë tjetër për një post kaq të rëndësishëm, qoftë nga opozita e qoftë nga shumica, por i paska mbetur në mendje pikërisht ish-ministri i Financave të qeverive pëdëiste, i cili, kur ishte ministër herën e parë lejoi katastrofën e piramidave dhe, kur ishte ministër i financave në tetë vitet e fundit të qeverisjes Berisha krijoi humnerën e madhe financiare, aq të thellë dhe rraskapitëse, sa që ishte shpresa e tij dhe e shefit të tij për përmbysjen e qeverisë Rama, sipas një skenari grek, duke rrënuar shtetin.

Askush, në pamje të parë, nuk  di pse Edi Rama rehabiliton një figurë, i cili, në të mirë e në të keq, ishte krahu i djathtë politik i Berishës, Sekretari i saj i Përgjithshëm, i cili, kudo që vuri këmbën e shpalli Ramën si armikun e shqiptarëve, si njeriun që do e merrte në qafë Shqipërinë.

Rama merr pranë  vetes një staturë të prishur politike, i cili, kur Rama e kërcënonte me ndëshkimin që meritonte, e përqeshte, duke i thënë, “eja, më arresto, këtu jam”, dhe përtallej me breshëritë që lëshonte shefi i qeverisë. Tani, si duke u tallur më tej, njeriu i punëve të errëta financiare, kthehet fitimtar dhe i thotë Ramës, por edhe të tjerëve: “Deshët pushtet, e morët. Na kërcënuat, por , jo vetëm na morët të keqen, por edhe u kthyet drejt nesh, si e vetmja alternativë që keni”.

Si njeriu i dytë i politikës berishiste, Bode bëri çka mundi e si mundi për të rrëzuar qeverinë Rama dhe, po të ishte ende sot në majat e partisë së tij, nga e cila e dëbuan ai do të ishte përsëri i njëjti, kundërshtari i Ramës, që do të përpiqej të denigronte figurën e shefit të Qeverisë, dhe, jo në Këshillin Mbikëqyrës të Bankës, por në demonstrimet e Astirit do të ishte. Duke e kërcënuar përsëri Ramën, si ndodhi më 21 janar.

Rama, para zgjedhjeve të vitit 2013, një ndër gjërat e para që bëri, do të ishte pikërisht premtimi i ndëshkimit të së keqes, përvetësime masive, ndëshkimin e një klase të re, specifike në këtë vend, oligarkinë politike financiare, hibrid i së keqes.

Ridvan Boden, njeriun që sot e shpall të besuar, me një arsye qesharake, se atë e ka shpallur armik partia e tij, ai vetë e ka akuzuar se do ta çojë para drejtësisë.

E ka akuzuar se rriti borxhin publik në mënyrë marramendëse, një borxh që sa ishte thellë i ditur, po aq thellë ishte edhe i fshehtë, e ka akuzuar se prishi marrëdhëniet me Fondin Monetar Ndërkombëtar. Rritja e borxhit publik ishte njëri ndër vetëvrasjet e politikës sonë ekonomike.

E ka akuzuar se nuk pagoi bizneset për punët e bëra dhe arka e shtetit ishte në një gjendje të boshtë, bile edhe më tej se kaq, ishte e zhytur në borxhe të thella.

Ministri i parë i Financave të qeverisë se parë Rama, Shkëlqim Cani, njëri ndër ekonomistët më të shquar të Shqipërisë, e dërgoi për ndjekje penale ish-ministrin e Financave, por, befas, si ndodh zakonisht me dosjet e nxehta, ajo u mbyll, por e vërteta mbetet. Kolapsi i viteve 2013 dhe më tej, të cilin e reklamoi aq shumë qeveria Rama dhe të cilin e denoncoi se shkaku themelor i investimeve të pjesshme, kishte vetëm një emër, Bode.

Tani, nëse ndodh ky rehabilitim, kaq i thjeshtë dhe në duart e një njeriu të vetëm, ose Bode nuk paska bërë faje të thella financiare, çka e akuzonte dikur shefi i qeverisë; ose Rama e ka përdorur këtë alibi për të shkuar radhën dhe për këtë duhet të ketë një shpjegim shumë më tepër se sa vetëm një frazë të thatë, enigmë, se Bode, tani, qenka shpallur armik nga partia e tij.

Askush nuk e ka shpallur armik deri tani Boden në shqupistët. E kanë mënjanuar sepse nuk e ka dashur Basha një klan partiak, të mësuar me pushtet, të korruptuar, dhe, që, në një mënyrë ose në një tjetër, i ngatërroheshin nëpër këmbët e tij të shtrembëta politike.

Sipas logjikës që, armiku i armikut tim, është miku im, atëherë duhet të presim që, pas pak, edhe të tjerët, “armiqtë” e Bashës, do të jenë në strukturat e larta të shtetit e të qeverisë.

Shumë lehtë, një ditë, Rama mund të vendosë që Argita Malltezi të jetë ministre e Drejtësisë, pasi të  gjithë ministrat e drejtësisë të qeverisë së babit të saj ishin gjetjet e Argitës.

Shumë lehtë, një ditë. Rama,  mund të vendosë që Shkëlzen Berisha të jetë ministër i Mbrojtjes, aq më tepër se ai, i vogli i Berishës, ka pasur dikur aty një zyrë dhe që aty ka ngritur Gërdecin, një masakër vdekje.

Nëse ai niset se të larguarit nga PD-ja janë miqtë e tij, atëherë do të krijojë një forcë të re, pranë vetes, sikur nuk kishte asnjë tjetër në forcën politike që ai drejton, sikur në të gjithë strukturën e madhe të intelektuale të pavarur, të mençur e të ndershëm, nuk kishte të tjerë dhe se banka duhet të politizohet deri në fund, për më tepër kur atje delegohen edhe të tjerë të qarqeve parlamentare, si gruaja e Tavos, deputetit që ngashërohej tek arkmorti i ekstremistit grek; Mimës, deputeti aktual, ndoshta më i gjeturi mes shqupasve, por figurë politike.

Pyetja e zakonshme është: Përse e bën Rama këtë?

Nuk kishte askënd tjetër, qoftë edhe tek radhët e opozitës, që të jetë më kontribuues drejt së mirës, më larg politikës dhe më afër botës së financave?

Nëse një financier si Bode është i domosdoshëm dhe i shquar, kur, si thonte dikur shefi i qeverisë, krijoi një katastrofë financiare, atëherë si janë të tjerët? Ku është metri masë që përdor shefi i qeverisë.

Dy rrugë ka: ose në mendjen e tij shteti është vërtet një lojë shahu, gurët e të cilit ai i luan si do vetë, pa asnjë moral politik, bindje dhe saktësi, ose… Bode dhe të tijtë duhet të dinë diçka më shumë se ne të tjerët.

Të dyja më dhëmbin. E dyta, shumë fort.