Në mes të berishizmit dhe putinizmit, fuqia e shërbimeve të fshehta në karrierat politike të vendeve ish-komuniste

Nga Bedri Islami

Botuar në Dita

Në perandorinë e frikshme që sundoi Lindjen në më shumë se pesë dekada, nga cepat e largët të Siberisë, deri në përplasjet shkëmbore të Jonit, shumë rrallë dilnin liderë që kishin në vete diçka më liberale, më të hapur, që ishin ndryshe nga egërsia e pararendësve apo pasuesve.

Në Rusi u shfaq i tillë një figurë që do të kishte shkëlqim të shkurtër, Gorbaçovi, në Shqipëri hija e tij do të ndjehej te Ramiz Alia. Me këtë të fundit mund të bisedoje edhe gjëra të mbyllura që më parë ishin thellësisht heretike.

Një përfaqësues i lartë klerik perëndimor, i cili erdhi në Shqipëri nga Rusia, në takimin me Ramiz Alinë, mes të tjerave, i tregoi edhe bisedën me Gorbaçovin, dakordësinë për lojën që do të ndiqnin dhe e pyeti, nëse ai, Ramizi, mund të luante të njëjtën lojë si edhe lideri rus.

– E luaj edhe më mirë se ai, u përgjigj presidenti shqiptar dhe pas syve i shkëlqeu një dritë e habitshme.

Shumica e liderëve komunistë ishin dogmatikë, si ishte në natyrën e tyre, e ruajtën frymën agresive edhe kur vendet e tyre ndërruan kursin, duke e transferuar mendësinë edhe te pasuesit e tyre. Në Rusi Putini krijoi rrymën e tij politike, putinizmin. Ne shqiptarët nuk e njohim atë në detaje, përmasat e dy vendeve janë krejt të ndryshme, por në Shqipëri, ne kemi njohur një rrymë tejet agresive, e pranishme edhe sot, berishizmin. Ka disa gjëra të përbashkëta mes tyre, Si njëri, ashtu edhe tjetri erdhën nga radhët e komunistëve fanatikë, të devotshëm dhe adhurues të pushtet mbajtësve.

Putini, njeriu i KGB, që u shndërrua në diplomat të fshehur, hyri në politikën ruse në një moment krize, ndoshta më të rëndën në periudhën pas sovjetike, Çeçeninë, dhe e dinte se ky ishte guri i tij i provës dhe rruga e domosdoshme drejt pushtetit. Ai vendosi dhunën si zgjidhje, e praktikoi atë deri në detaje, krijoi qeverinë kukull dhe zgjodhi kuislingët e domosdoshëm si gjymtyrë të pushtetit të tij. Çeçenia ishte prova që ai dha.

Njeriu që u ngjit në Kremlin përmes forcës më të madhe sunduese, KGB-së, ishte besnik i oligarkisë së vjetër politike, por krijoi në të njëjtën kohë edhe oligarkinë financiare rreth tij, që vazhdon ta mbështesë edhe sot.

Krimea ishte më pas, sinjali i tij drejt Perëndimit, prova e forcës në ndeshjen e ardhshme, pikërisht në këtë që po ndodh në Ukrainë.

Berisha ishte po ashtu, një fanatik. Gjeti dhjetorin për të qenë primari i lëvizjes studentore, më shumë i deleguar se sa i vetëdijshëm, lëvizje, të cilën, e përmbyti me dhunë dhe dinakëri në të gjithë strukturat e saj. Ai gjeti që në fillim mbështetjen e grupimeve dhe elementëve që kishin pasur lidhje me një tjetër shërbim të fshehtë, atë serb, që, po ashtu si KGB-ja, ishte një strukturë e fuqishme politike e pushtet mbajtëse, jashtë së cilës nuk mund të bëhej asnjë lëvizje politike apo transformuese.

Fakt është se tani, në arkivat e shtetit shqiptar, të gjitha dosjet e bashkëpunëtorëve të shërbimit të fshehtë serb janë zhdukur, ato nuk ekzistojnë.

Pavarësisht hapësirës gjeografike të ndryshme, këto rrugëtime kalojnë dhe mbeten në përmbajtjen e tyre të njëjta, agresive në formë dhe kaotike në përmbajtje; të papërmbajtura në shpërthimet e tyre delirante, gjithnjë të rrezikshme për masën e gjerë të njerëzve normalë.

Ata kanë tani një armik të përbashkët, Shtetet e Bashkuara;

Putini është njeri i rrezikshëm edhe për shkak të arsenalit që ka në dorën e tij, agresivitetit deri në çmendje, si ndodh aktualisht në Ukrainë; ai është i gatshëm të ndezë të gjithë butonat e luftës për hir të pushtetit dhe ringritjes së ish-shtetit sovjetik, të krijojë me patjetër Gulagun e tij, çka i risjell kohët e dikurshme të pushtetit të hapur të KGB-së. E ka të pamundur të shkëputet nga kjo mendësi.

Putini drejton Rusinë përmes tri instrumenteve: oligarkisë ushtarake, asaj financiare dhe bandave mafioze. Rusia është bërë prej kohe shteti i sundimit të një njeriu, duke kaluar nga periudha e Jelcinit, një “vodkë” politike e përzier me ujë, në kopjen pa mustaqe të Stalinit, që sot kërcënon të zhdukë njerëzimin.

Saliu nuk ka hapësira të tilla, por krijoi menjëherë modelin e presidentit autokrat, duke shkuar drejt vendosjes së një neodiktature politike, që kulmoi në majin e vitit 1996, si grusht brenda shtetit të së drejtës, i cili as sot nuk e e ka marrë ende veten.

Ashtu si Putini që thërret në ndihmë vasalët e tij nga Çeçenia, thuajse njëjtë, për të shtypur një revoltë lirie, Berisha mobilizoi shumë nga besnikët e tij veriorë, për të sulmuar jugun dhe vendi shkoi drejt luftës civile. Më shumë se 4 mijë të vrarë janë dëshmia e marrëzisë së ethes pushtetore.

Ballkani i vogël nuk është Rusia, por ka pasur gjithnjë epshin e diktatorëve të rrezikshëm, të ashpër dhe agresivë; nga kjo ethe nuk shpëtoi as Shqipëria, pikërisht kur duhej të merrte frymë më lirisht se asnjëherë tjetër.

Berisha ka edhe ai luftën e tij, vitin 1997, ashtu si ka edhe humbjen e tij: ishte presidenti i parë në pluralizëm , i cili u detyrua të largohej nga selia presidenciale nga revolta masive e njerëzve.

Si kryeministër, sidomos në pjesën e dytë të mandatit të tij, ai lejoi fuqizimin e oligarkisë financiare, duke shkuar drejt tragjedive, si ajo e Gërdecit, në të cilën familja e tij ishte e përfshirë në detaje. Pasurimi i fëmijëve, sidomos në këtë periudhë të kujton pasurimin e fēmijëve të pushtetarëve në Rusi e Kazakistan. Fëmijët e tij u pasurua identik si vajzat e Putinit, duke shfrytëzuar firmën e babait. Familja Berisha aq i kishte hapësirat, aq bëri, por ngushtuan lirinë dhe qeverisjen, duke e kërkuar pushtetin të përjetshëm dhe kjo solli 21 janarin. Kjo histori gjaku nuk mbaron së treguari.

Sot “sovranistët” tanë pushtetarë janë kopjet e këqija të “sovranistit” të Kremlinit. Pasuesit medialë më të zëshëm të Berishës në veçanti, dhe të berishizmit në përgjithësi janë në të njëjtën kohë,  antiamerikanë dhe përkrahës të luftës së Putinit.

Ende pa filluar lufta në Ukrainë, ata ishin përçues të këtij mendimi autokrat dhe agresiv. Në portalet e berishizmit të krijuara prej kohësh në Shqipëri, pezmi dhe mllefi është aq i zi dhe i dendur, sa ka kaluar edhe kohën kur vetë Berisha sulmonte Perëndimin bashkë me “etërit dhe gjyshërit” me të cilët mbush nofullat edhe sot pas 30 vjetësh.

Është e kuptueshme, por edhe fat që berishizmi në Shqipëri, nuk ka as forcën dhe as arsenalin e sivëllait të tij politik rus. Por fryma është; ajo gjallon në selinë presidenciale dhe në foltoret e politikës. Është pikërisht kjo përshfaqje e padurueshme që na bën të na duket ende e durueshme qeveria e tanishme.

—–

©️Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016