Nekrofilia si politikë

Ne nuk e dimë pse mendojmë që njeriu i prirë për shkatërrim duhet jetë vetë djalli. Ne jemi të bindur se ai nuk mund të ketë kurrfarë dinjiteti dhe se vula e Kainit që ndodhet në të duhet për këdo të jetë e dukshme dhe e dallueshme. Natyra të tilla diabolike ekzistojnë, megjithëse shumë të rralla. Njerëz të tillë duke përfituar pushtet dhe influencë paraqesin kërcënim real për shoqërinë/Erih Fromm

Erih Fromm, filozof dhe psikolog, në studimin e vet “Anatomia e destruktivitetit njerëzor” thekson: “Kam dashur të pasqyroj gabimin e përhapur, i cili s’na lejon të dallojmë në mjedisin tonë Fyhrerët e mundshëm qyshse ata të na tregojnë fytyrën e tyre të vërtetë”.

Potretizimi psikoanalitik që ai i ka bërë njërës prej figurave më destruktive të shekullit të XX, siç është ajo e Hitlerit, na krijon mundësinë të njihemi me këndvështrimin e Frommit mbi nekrofilinë si shfaqja më direkte e destruktivitetit irracional të shkatërrimit në emër të shkatërrimit. Fromi e shqyrton nekrofilinë si një tipar të rrënjosur në natyrën e njeriut, se ai është një shprehje e programit instiktiv të sjelljes së tij. Sipas tij, nekrofili mendon dhe vepron në emër e në funksion të pasionit të tij për shkatërrim e shfarosje.

Frommi arrin në konkluzionin se njerëzit rrallë zotërojnë prirje kaq të fuqishme shkatërrimtare, të atilla siç i kishte Hitleri, por edhe sikur këta njerëz të tillë të kenë 10%, kjo është plotësisht e mjaftueshme që duke përfituar pushtet dhe influencë ata të paraqesin një kërcënim real për shoqërinë.

Psikologjia sociale thekson se kur një grup apo një masë e tërë njerëzish përfshihen nga gjithfarë ndjenjash shqetësimi, agresiviteti e urrejtjeje, atëherë në krye të tyre ata nxjerrin personat që këto ndjenja i kanë të shprehura më qartë. “Sigurisht – thekson Fromm – jo çfarëdo personi destruktiv mund të bëhet Hitler, në qoftë se ai nuk i ka dhuntitë përkatëse. Por ai mund të bëhet një SS efikas. Nga ana tjetër, Hitleri nuk ishte gjeni dhe aftësitë e tij nuk ishin të mbinatyrshme. Në të vërtetë unikale ishte situata social – politike, në të cilën ai mundi të ngrihet gjer në lartësi të tilla. Nuk mund të përjashtohet, që, midis nesh jetojnë qindra fyhrere potencialë, të cilët do të mund të vijnë në pushtet, në qoftë se do të bjerë ora e tyre historike”-përfundon Erih Fromm.

Dhe kjo profeci e tij u vërtetua në Shqipëri. Ora historike i ra Sali Berishës. Nuk e shohim të domosdoshme të sjellim prova dhe fakte që tregojnë agresivitetin dhe dhunën e ushtruar nga nekrofilët e PD dhe Saliut, ose Sal-Ui, ndaj pronës private dhe publike, grupeve të caktuara sociale dhe kundër kujtdo që nuk ishte dakord me veprimet e tyre. Të gjithë janë dëshmitarë të shkatërrimit të pyjeve, fabrikave, uzinave, çerdheve, kopshteve, shkollave, qendrave shëndetësore e kulturore, spitaleve, kinemave e teatrove, e çdo gjëje tjetër që lidhej me jetën sociale e ekonomike të njerëzve. E i gjithë ky shkatërrim u justifikua në emër të antikomunizmit, duke e gënjyer dhe mashtruar popullin me “Çekun e Bardhë”, me “pamporët amerikanë, të ngarkuar plot e përplot me mall e dollarë për popullin shqiptar”. Po çfarë fitoi në të vërtetë populli? “Terapinë e Shokut” dhe anarkinë totale kudo në institucionet shtetërore e publike  duke i katandisur në atë gjendje siç janë sot, të shkatërruara e të korruptuara.

Kreshendoja e veprimeve të tij destruktive dhe të dhunshme, duke filluar me 2 prillin e ‘91, të ngjashme me atë të djegies së Raishtagut gjerman, përndjekja e diskriminimi i ish komunisteve me ligjin e famshëm 24/1, identik me nenin 55, urrejtja dhe masakrimi i socialistëve më 28 maj ‘96, i ngjashëm me atë të çifutëve të inspiruar nga Hitleri, veshja me të zeza e 3000 nënave shqiptare nga absurdi i piramidave i bekuar prej tij dhe urdhëri për bombardimin e Jugut më ‘97, kryengritja e armatosur më 14 shtator të ‘98, së bashku me skandalin e xhenazesë së A.Hajdarit të harruar në mes të sheshit, nga padurimi për të rrëzuar qeverinë, Gërdeci me 26 të vrarë e qindra të plagosur e dhjetëra shtëpi e biznese të shkatërruara e tokë të minuar, vetëm e vetëm që Familja të fitonte disa miliona dollarë më tepër e inspiruar nga vetë Sal-Ui-ja dhe e zbatuar nga Fatmir ministri dhe larot e tij, të shpëtuar nga drejtësia, 21 janari, 2011 me 4 baballarë të vrarë në mes të ditës dhe në mes të bulevardit dhe qindra të plagosur të tjerë, ende i pandëshkuar, pa zënë në gojë dhjetra vrasje e zhdukje njerëzish, kundërshtarë apo dëshmitarë të këtij mareshali nekrofil, apo vjedhje, shitje e koncesione të paprecedentë, vetëm për të fituar e për të zgjatur pushtetin e tij, e së fundmi me thirrjen nekrofilike në Parlament për armatosje të popullit e revolucion për të përmbysur Edi Ramen, thirrja e fundit kundër ndërkombëtarëve për Reformën në Drejtësi, – e gjithë kjo do të shërbente për vërtetimin e diagnozës karakterologjike, e bëre mbi bazën e këtyre ngjarjeve.

Nga ana tjetër, sikur ne te mos dinim asgjë rreth jetës së tij deri në vitet ‘90, shumë detaje të karakterit të tij, që dalin më pas, nëpërmjet sjelljeve të tij dhe dëshmive të njerëzve më të afërt të tij, na shtyjnë në mendimin mbi formën e rëndë të nekrofilisë që janë shkaku i vërtetë i veprimeve dhe thirrjeve për destabilizimin e vendit. Me të drejtë, i madhi Arben Duka shkruan se “çfarë i ka bëre Shqipërisë /nuk ia ka bëre asnjë armik /ndaj në çdo fletë të historisë /ti je Mallkimi më Biblik”.

Kudo që të hedhësh sytë do të gjesh gjurmët e fatkeqësive të tij. Armik i miqve të vet më të mirë, i frikshëm për të afërmit, shpërfillës i ligjeve, me përjashtim të atyre që bëjnë dëm, i shqetësuar edhe nga era më e lehtë, armiqësor dhe agresiv ndaj fjalëve dhe punëve të mira, gjithmonë i gatshëm të godasë e të veprojë vetëm me dhunë.

Socialistët dhe të gjithë ata që nuk ishin dakord me veprimet e tij, nuk ishin objekti i vetëm, mbi të cilët kishte drejtuar pasionin e tij për destruktivitet. Nuk do të mëkatonim kundër së vërtetës, në qoftë se do të thoshim se ai njëkohësisht urren edhe Shqipërinë edhe shqiptarët. Ai i urren të gjithë, përpos Familjes së tij. Se nuk ka si shpjegohet gjithë kjo gjëmë biblike, që i është bërë Shqipërisë, gjatë qeverisjeve të PD.

Asnjë gjë tjetër nuk të ngjall neveri se sa pamja e dhunshme e fytyrës së tij: E zbehtë kur i ikën gjaku, e kuqe dhe e përgjakur kur vërshon hakmarrja; dhëmbët që kërcasin, fjalët e paqarta, që ndërpriten nga klithma, buzët që herë dridhen e herë shtrëngohen.

Gjithmonë, sipas From-it, demagogjia është një tipar tjetër karakterial i nekrofilit. Po t’i analizoni me vëmendje fjalimet e tij, do të konstatoni se ato nuk janë të ngarkuara me hollësi gjykimesh intelektuale apo morale, si ato të Nanos apo Ramës apo të tjerëve. Ato janë vepra të një demagogjie të rrugës, por jo të një njeriu të fisnikëruar, humanist e qytetar. Ai grumbullon e stis fakte, që vërtetojnë tezat e tij, i plazmon ato njëra me tjetrën me hamendje dhe nxjerr tekstin plotësisht bindës për njerëzit që nuk priren nga arsyeja, por nga emocionet dhe instiktet. Dhe shpeshherë deputetët e tij “gëbelsiane”, e duartrokasin dhe e lajkatojnë. Për këto lloj speciesh humane, Ajnshtajni, kaq shumë i neveriste sa që i revoltuar deklaronte: “Trurin e kanë të tepërt, shtylla kurrizore u mjafton. Kjo njollë murtaje e civilizimit duhet hequr menjëherë”.

Ky njeri është i dashuruar me veten dhe qytetarin digjital, në mënyrë tragjike. Aktrimi është një karakteristikë tjetër e një nekrofili. Besoj se e keni vënë re mënyrën e komunikimit të tij: tjetër me të tijtë, tjetër me ambasadorët, një tjetër me parlamentarët evropianë e tjetër me kongresmenët amerikanë. E kështu i mashtron të gjithë, deri në atë shkallë sa që kur vret njerëz e quajnë “burrë shteti”, nuk do të votojë reformën duke nxjerrë arsye të mosarsyes, e pavarësisht se deputet i thjeshtë, përsëri i puthin dorën e luten.

Si një aktor i vërtetë, me këtë rol ai fsheh pasionin për shkatërrim e destruktivitet. Ky rol, lidhet me origjinën e kushtet në të cilat është rritur. Ambicioz e egoist për t’iu larguar asaj, me marifete të ndryshme synoi përfshirjen në shtresat më të sigurta të shoqërisë komuniste. Prandaj u bë anëtar partie, iu vardis fëmijëve të Enverit, Hysniut e të afërmve të tij, pastaj pas vdekjes Simonit, Ramizit etj. Admirimi që i shkaktonte kjo shtresë, është një fenomen i njohur psikoanalitik. Për t’u ingranuar aty, pa pikë mëshire dhe keqardhje, vullkan që vlon nga nxitjet primitive, u tregua besnik i rreptë i partisë (kujto shoshorët e të tjerë). Dhe kur papritmas këto ambicie u bashkuan me realitetin social-politik të rënies së komunizmit, Sal-Ui filloi të luajë me jetën e shqiptarëve.

Nuk më ngelet gjë tjetër, veçse ta përfundoj këtë shënim me fjalët e Senekës: “Ty, që shpirti të është bërë i pashërueshëm dhe jeta një varg krimesh, ty, që nuk kërkon arsyet që nuk i mungojnë njeriut të keq, ty, që e keqja ta përligj çdo të keqe që bën, ty që ke gëlltitur aq shumë padrejtësi, sa ato kanë hedhur rrënjë në zorrët e barkut tënd dhe nuk mund të shkulen prej andej përpos bashkë me to; ty, pra, që vuan prej kohësh nga kjo çmenduri që është fatkeqësia jote dhe e të tjerëve, njëkohësisht. Ah, more fatkeq: kur do të ndjesh pendesë? Që të mos pësosh fatin e merituar të Kserksit, i cili i mundur, i shpartalluar, duke parë kudo shkatërrimin e pasurisë së tij, mundi të shpëtonte vetë, duke u futur në mes të kufomave të ushtrisë së tij”.