Një manekin për kohë të vështira

 “Ai mban një maskë dhe përpiqet që fytyrën e vet t’ia përshtasë kësaj maske “.

 George Orwell   

 Që PD-ja ndodhet në ditë të vështira, këtë nuk e vë askush në dyshim. Kohët e vështira për të kanë ardhur jo thjesht se ka pësuar humbje në zgjedhjet e vjetshme, por sepse humbja ka qenë katastrofike, historike, e merituar dhe domethënëse. Ka qenë katastrofike sepse ka marrë gati 200 mijë vota më pak nga sa mori në zgjedhjet e vitit 1997, kur i ndodhi “rebelimi komunist”. Ka qenë historike sepse largimi i saj nga pushteti ishte imperativ i kohës dhe kërkesë e progresit dhe moralit. Ka qenë e merituar sepse ishte zhytur aq thellë në batakun e imoralitetit dhe paligjshmërisë saqë votimi i mëtejshëm për të donte të thoshte pajtim i shumicës popullore me të keqen kombëtare. Ka qenë domethënëse sepse dëshmoi se PD dhe Sali Berisha, vetëm një herë në histori, kanë ardhur në pushtet me votë popullore, në vitin 1992. Madje, edhe atëherë, jo për ndonjë meritë, por për shkaqe historike, politike dhe gjeostrategjike që s’vareshin prej tyre. Dhe, jo më vonë se pas katër muajve, e humbi shumicën e përkrahjes popullore dhe, rrjedhimisht, edhe të drejtën morale të sundojë Shqipërinë, pasi PD as ka ditur, as di dhe as ka për ta mësuar se ç’është qeverisja, në qoftë se do vazhdojë të jetë pronë private e Sali Berishës.

Domethënia më e madhe e zgjedhjeve të fundit ishte fakti se ato dëshmuan që Sali Berisha, në kushtet e një zhvillimi normal të proceseve elektorale as do të kishte mundur dhe as do të mundet të fitojë ndonjëherë të drejtën e drejtimit të punëve të Shqipërisë. Pse e ka ditur mirëfilli një gjë të tillë, ky “lider historik” ka përdorur çdo mjet të mundshëm, më shpesh të paligjshëm sesa ligjor, për ta marrë, dhe, sidomos, për ta mbajtur pushtetin.

Në vitin 2005, duke e ditur se ishte figurë tashmë e diskredituar politike për shumicën e shqiptarëve, vendosi të bëjë një truk politik. Ashtu si tregtarët e veshjeve përdorin manekinët për të ekspozuar qoftë dhe mallra të vjetër nëpër vitrinat e dyqaneve e për t’i shitur si  “modë e re”, edhe Sali Berisha mblodhi nja tridhjetë të rinj e të reja, shumica miq të fëmijëve të tij, të shkolluar brenda e jashtë Shqipërisë, por pa kurrfarë meritash të dëshmuara në ndonjë sektor të jetës politike apo shoqërore, dhe ia paraqiti popullit si “gjak i ri” që do të sillte ndryshime rrënjësore, jo vetëm në sjelljen e PD-së por, sidomos, në drejtimin e punëve shtetërore.

Por, çfarë ndodhi në fakt? Duke përjashtuar 5-6 individë me dinjitet që e kuptuan hilenë dhe u vetëlarguan ose u mënjanuan, të tjerët u bënë përçuesit dhe demonstruesit e moralit të vjetër, të atij morali që e kishte çuar vendin një herë në buzë të greminës. Ata qenë dhe vazhdojnë të jenë dakord me sjelljet, moralin, stilin, paligjshmërinë, arrogancën dhe harbutërinë e demonstruar në qeverisje nga garda e vjetër dhe, sidomos, nga “Komandanti i Gardës”.

Ndër individët më të spikatur të këtij grupimi ishte dhe mbetet Lulëzim Basha. Një qenie shoqërore fare mesatare, një figurë politike tërësisht artificiale dhe një personalitet i deformuar dhe pa vlerë, ai ishte më “i mençur” se të tjerët pasi e kuptoi qysh herët se qenia mik i fëmijëve të “Komandantit të Gardës së Vjetër” dhe qëndrimi lepe-peqe përpara tij kishte shumë të ngjarë që ta bënte pasuesin e tij të ardhshëm. Ai u zgjodh, në të vërtetë u emërua, si drejtues i PD-së pa pasur kurrfarë treguesish që e dallonin nga të tjerët për zotësi apo mençuri. Askush nuk mban mend një ide të vlefshme të shprehur prej tij dhe, në çdo dikaster që është vënë si drejtues ka kryer vepra antipopullore e antikombëtare, me pasoja të rënda. Mirëpo, ka mundur që të dalë pa u lagur për shkak të pushtetit të Mentorit Politik dhe për shkak të varfërisë morale që karakterizon shoqërinë e sotme shqiptare.

Qysh kur është vënë në atë post nuk ka pasur as mençurinë dhe as guximin të drejtojë analizën e humbjes së partisë së tij në zgjedhje dhe as të përmendë shkaqet apo fajtorët e keqdrejtimit të vendit gjatë tetë viteve të kaluar. Në vend të asaj çfarë duhej dhe pritej të bënte një kryetar normal partie, ka bërë çfarë nuk duhej, por që pritej prej tij ta bënte. Është përpjekur të imitojë shkaktarin kryesor të disfatës në sjellje, veprime, mendime, fjalor dhe madje edhe në veshje. Duke mos pasur as aftësi dhe as leje të shfaqë ide apo përqafojë kauza të së ardhmes e ka katandisur opozitën në përkrahëse, në të vërtetë në nxitëse, të protestave kundër demontimit të Lëndëve Kimike siriane në Shqipëri, të zemërimit të ligjshkelësve si në rastin e ndërtuesve pa leje, apo të shoferëve të furgonëve që shkelnin ligjet e hartuar nga qeveria e tij, deri edhe në përkrahëse të gjyqtarëve që haptas, në kundërshtim me ligjet dhe provat, lirojnë nga burgjet kriminelë të rrezikshëm, të kërkuar nga drejtësia shqiptare dhe nga ajo evropiane. Madje, pak ditë pasi politikanja më e fuqishme e BE, kancelarja gjermane Anxhela Merkel, tha se integrimi i Shqipërisë në Evropë nuk mund të bëhet me këtë sistem gjyqësor, partia e tij doli haptas kundër kërkesës që qeveria i bënte Kryetarit të Këshillit të Lartë të Drejtësisë për të vënë dorë mbi gjyqtarët e korruptuar. Në një formë apo tjetër, opozita e sotme po shndërrohet në Krahun Politik të Bashkësisë së Ligjshkelësve Shqiptarë.

Lulëzim Basha është vënë në atë post për të luajtur rolin e manekinit. Shkalla e lartë e korruptimit në veprimtari të kundërligjshme dhe antikombëtare nuk po e lejojnë dhe nuk kanë për ta lejuar të veprojë kundër vullnetit të Berishës dhe familjarëve të tij. Ai, thjesht, po përpiqet që maskës berishiste t’i përshtat fytyrën e tij. Lulzim Basha shpreson se mund ta çojë PD në fitore, duke ruajtur mentalitetin, strategjinë, taktikat dhe mjetet e së shkuarës. Duket që e ka të vështirë të kuptojë se lider i PD nuk bëhesh dot duke ndjekur ato rrugë e mjete që asaj i kanë shkaktuar vetëm humbje. Ai është i ri në moshë, por një thes i ri nuk ia heq hidhërimin dhe nuk e  bën të ri miellin e vjetër që mban brenda vetes. Buka që mund të gatuhet prej tij nuk varet nga thesi por nga mielli. Dhe kjo bukë e ka të sigurt refuzimin.

Berishizmi, megjithë maskën në fytyrën e Bashës, spikati para pak ditësh. Basha u shfaq në Shkodër, në përkujtimin që partia e tij i bën ngjarjes së 2 prillit 1991. Duke ecur në gjurmët e mentorit të tij politik, ai u përpoq të tallet me historinë, ta shtrembërojë atë si tërësi faktesh dhe ta keqinterpretojë atë me qëllim manipulimin e popullit. Përveç gafave të paraqitjes së viktimave sikur të gjithë ishin njëzet vjeçarë dhe studentë, ai deklaroi: “Përtej verdiktit që ka dhënë drejtësia vrasjet dhe plagosjet e 2 prillit rëndojnë për jetë në koshiencën dhe kujtimin e atyre që urdhëruan të qëllohet me armë zjarri”. Kur ka ndodhur ajo ngjarje, Basha ka qenë një adoleshent i zakonshëm dhe trajtimi e interpretimi që i bën ai sot ngjarjes është një mësim i marrë nga pjesa më pa moral e partisë së tij, që janë edhe sajues të ngjarjes edhe keqpërdorues të saj.

Edhe po të ishte se ngjarja e 2 prillit ishte ashtu siç e ka paraqitur dhe e paraqet PD-ja, i emëruari Lulëzim Basha dhe emëruesi i tij janë njerëzit që s’kanë kurrfarë të drejte morale, politike, juridike dhe as qytetare që ta përmendin dhe kujtojnë atë. Nuk i kanë këto të drejta sepse ai konfrontim erdhi pas një proteste ndaj zgjedhjeve të pranuara nga opozita dhe të cilësuara të lira e të drejta nga vëzhguesit ndërkombëtarë, ndërsa konfrontimi tragjik i 21 janarit 2011, ku Basha dhe mentori i tij politik ishin përkatësisht Ministër i Brendshëm dhe Kryeministër, erdhi pas zgjedhjeve politike të kontestuara e manipuluara, kur pushteti refuzonte hapjen e kutive të votimit për të verifikuar vërtetësinë e rezultatit zyrtar dhe ambasada amerikane në Tiranë njoftonte Departamentin e Shtetit se “…Kreu i trukimit të zgjedhjeve është kryeministri i Shqipërisë”.

Të kesh vrarë njerëz të pafajshëm njëzet vjet pas 2 prillit, të kesh shpërblyer vartësit që i kryen ato dhe të kesh kërcënuar se do të vrasësh shumë më tepër protestues që i afrohen zyrave të tua dhe, nga ana tjetër të anatemosh kundërshtarët për një ngjarje për të cilën s’ke asnjë provë të vetme, do të thotë se detyrën e politikanit do që ta ushtrosh si bandit.

Të sillesh në këtë mënyrë dhe ta trajtosh historinë dhe të vërtetën me një paturpësi të tillë, kjo kërkon mungesë tërësore skrupujsh moralë, gjë që e ka ofruar dhe e ofron me bollëk berishizmi. Manipulimi dhe keqpërdorimi i historisë për nevoja politike është si përdorimi i parave false për qëllime biznesi. Mund të sjellë fitime përkohësisht por do të të diskreditojë në perspektivë, do të kthehet në bumerang.

Ne do të jemi këtu dhe do të shohim e dëgjojmë kur manekini Basha me zë të çjerrë do të kërkojë protesta kundër korrupsionit megjithëse personalisht i ka shkaktuar 230 milion euro dëm buxhetit të shtetit (xhepit të përbashkët të shqiptarëve) dhe ka shpëtuar pa u ndëshkuar “me procedura”. Do të shohim se personi që i ka shpëtuar drejtësisë nëpërmjet pushtetit partiak dhe ka mundur të bëhet kryetar i bashkisë së kryeqytetit nëpërmjet manipulimeve zgjedhore të luajtura haptas, do të mbajë leksione dhe kërkojë llogari për shtetin ligjor. Ne do të jemi dëshmitarë kur firmosësi i Marrëveshjes Antikombëtare të Detit me Greqinë do të na bëjë moral mbi atdhetarizmin dhe kombëtarizimin. Ne do të dëgjojmë me qindra herë se si milioneri pa asnjë lloj biznesi do iu qajë hallin të papunëve dhe të varfërve të Shqipërisë.

Ne do t’i shohim dhe dëgjojmë të gjitha këto sepse ky është morali i vjetër me të cilin është pajisur manekini dhe sepse ai dhe mentori i tij janë në hall. Ata janë mësuar me pushtet, madje me pushtet të paligjshëm dhe fitimprurës dhe nuk rrinë dot pa të. Duke e ditur se nuk kanë kurrfarë kredencialesh morale dhe se, edhe zgjedhjet e ardhshme lokale i kanë të humbura, kanë shpallur si shpëtimtare protestat “që s’janë parë asnjëherë në Evropën Lindore”. Të vetmet “protesta” që s’janë parë kurrë në Evropën Lindore janë ato  të tipit “14 shtator 1998” që PD e bëri “me sukses”. Ata janë të gatshëm ta bëjnë sërish, mirëpo iu duhen disa gjëra “të vockla” që të dalin “faqebardhë”. Iu duhet një vrasje si e Hajdarit, por, këtë radhë, jo nga bodigardët e Saliut; iu duhet një kryeministër si fatos Nano që të ikë me vrap sapo të ulërijë Berisha; iu duhet që populli shqiptar, në shumicë, t’ua besojë sërish gënjeshtrat dhe trillimet; iu duhet, më e rëndësishmja, përkrahja ndërkombëtare, që s’e patën para 16 vitesh. Asnjëra prej këtyre “vogëlsirave” nuk ekziston dhe as ka gjasa të ekzistojë. Nëse do të synojnë ta improvizojnë do të jetë një bumerang fatal për ta dhe s’do të vonojnë ta shohin veten pas hekurave. Këtë herë ia dhanë altoparlantin një ish-ministri torollak për të shprehur publikisht synimet e tyre antikushtetuese, por, në të ardhmen do të dëgjojmë shumë anëtarë të Bandës së të Dëshpëruarve të mos përmbahen pa e nxjerrë jashtë marrëzinë donkishoteske.

Protestat janë mjete demokratike që shërbejnë për të demonstruar mospajtimin me një veprim apo politikë të caktuar dhe kanë si synim, jo rrëzimin e qeverisë, por presionin ndaj saj për të ndryshuar politikat. Edhe sikur në protesta të mbledhësh gjithë elektoratin tënd, në këtë rast mbi 400 mijë votuesit e saj, opozita nuk mund të rrëzojë një qeveri që ka marrë mbi dyfishin e votave të saj. Në të kundërt, nuk do të kishte nevojë për zgjedhje politike çdo katër vjet. Nuk jemi më në vitin 1992.

Kupolës së PD-së i duhen protestat për të justifikuar humbjen, për të shmangur përgjegjësitë e fajtorëve, për t’iu shmangur ndëshkimeve ligjore për krimet e kryera, për të bërë me vepra atë që s’guxon ta shpreh me gojë, të pengojë anëtarësimin në BE. Protestat i duhen për shumë qëllime.

Fatkeqësisht, Lulëzim Basha po na jep prova se edhe në të ardhmen PD do të shfaqë moralin e së shkuarës. Mirëpo koha nuk i ofron kurrfarë shansesh. Koha ka ndryshuar aq shumë sa edhe një miku im shkodran, që edhe para një viti më shkruante: “Vazhdoj të votoj për PD-në sepse kam interesat ekonomike të lidhura me të se, po të ishte për moralin e saj, po ta kisha nënë, do më vinte turp të dilja në pazar”, nuk voton më për të.

Gënjeshtrat e Saliut nuk rrëzëllejnë më. Basha edhe mund ta kuptojë realitetin e ri, por nuk ka fuqi të veprojë ndryshe. Është aq i kapur sa nuk i mbetet gjë tjetër veçse fytyrën e tij t’ia përshtat maskës berishiste.