Një president i sinqertë

Tepër i sinqertë madje. Aq sa nuk le rast pa humbur, për të treguar se di t’i ruajë me fanatizëm “sinoret”, edhe atëherë kur logjika e ligji nuk janë në anën e atyre që mbron. Në intervistën e fundit për emisionin e Ballës, Nishani u shfaq luftarak dhe koherent në refuzimin e tij për shumëçka i është vënë në tryezë nga qeveria aktuale. Refuzon ndryshimin e ambasadorëve, megjithëse këta të fundit mund të kenë qenë negociatorë faljesh të copave të territorit tonë shtetëror, apo edhe militantë fushatash, refuzon çdo lloj tendence për të prekur një sistem drejtësie të korruptuar deri në palcë. Nishani refuzon gjithashtu të negociojë për kandidatët e rinj për nivelet e larta të gjyqësorit, rezufon të shkarkojë një shef shërbimesh, i cili nuk e ka më “besimin e kryeministrit”, siç shprehej dikur, pa harruar të ngrejë zërin me terma folklorikë edhe ndaj komenteve të rradhës, për kozmetikën që po i bën mureve rrethues të zyrës së tij.

Shkurt, kemi një president që ka vendosur “të mos lëshojë pe”. E ka marrë këtë vendim shumë herët. Qysh në kohën kur shumica aktuale endej akoma kafeneve të Tiranës, e kur vendin e qeveriste kabineti në ikje i Berishës. Asokohe ai parandjente (Zoti e di me çfarë sfere të kristaltë) “revanshin që po afrohet” dhe nuk përtonte t’ja komunikonte këtë jo familjarëve, jo stafit të ngushtë, por të gjithë krerëve të institucioneve, të thirrur në format të plotë në Presidencë dhe nën prozhektorët e mediave.

Për Presidentin Nishani nuk ka asnjë rëndësi që shumica e sotme nuk po arrin të vendosë dot asnjërin prej ambasadorëve në kryeqytetet kryesore. Që nga Uashingtoni e deri në Romë, që nga Londra e deri në NATO, qeveria duhet të  punojë më krerë misionesh që në një mënyrë a një tjetër, e kanë shfaqur kredon e tyre politike. Kjo sepse Nishani nuk e pranon konceptin e thjeshtë, që krerët e misioneve diplomatike duhet të jenë të paanshëm (kush nuk e kujton si i justifikoi këshilltarët që bënin fushatë për zgjedhjet në PD!).

Është thënë shpesh këto muaj se kreu i shtetit, më shumë sesa garant i ekuilibrave institucionale dhe i unitetit të kombit, është kthyer në një rojtar të interesave të ish-maxhorancës. Bujar Nishani po investohet që kjo tezë të fitojë gjithnjë e më shumë terren. Duket se po fillon t’i pëlqejë pozita e “të rrethuarit”, në shtetin e 23 qershorit. Ndoshta e tërheqin në mënyrë të padukshme dhe instiktivisht precedentët e Bamir Topit dhe Alfred Moisiut, të cilët kanë patur gjithashtu marrëdhënie të vështira me qeveritë e momentit. Vetëm se uji nuk rrjedh kurrë dy herë nën të njëjtat ura. Ka pak gjasa që dikush ta etiketojë Bujar Nishanin “puçist” apo “horr bulevardi”. Shpresohet që ato kohë të jenë arshivuar, së bashku me personazhin që i prodhoi. Njoftojeni pak edhe Presidentin… / Revista JAVA