Një vit i mbrapshtë

Një vit më parë, Lulzim Bashën e g..dhinë kryetar të Partisë Demokratike. Në harkun e një muaji, që pas humbjes plebishitare të zgjedhjeve parlamentare, nuni i tij dhe vjehrri politik, Berisha, organizoi gjithçka që mundi, thirri në ndihmë të gjitha djallëzitë dhe mostrat e politikës, për të dhëndëruar Lulushi, në një shtëpi që kishte qenë krejt e huaj për të dhe në të cilën, përmes derës politike së Argitës, do të hynte për të bërë skandalin e njohur të Rrugës së Kombit.

Pa asnjë dyshim ky ishte viti më i prapstë i Partisë Demokratike që nga krijimi i saj. Jo se ishte viti i parë pas humbjes, pasi PD-ja, me përjashtim të zgjedhjeve të 22 marsit 1992, i ka humbur të gjitha zgjedhjet dhe ka pusht..etuar ose përmes ndarjes klasike të së majtës, 2005, ose përmes vjedhjes klasike të së djathtës në Shqipëri, 2009.

Ishte vit i prapstë për disa arsye madhore. Kryetari i ri i partisë, ashtu si i kishte ndodhur edhe të vjetrit, kishte “fatin” e njëjtë, që “befasisht”, rivalët e tyre të çasteve të para, Hajdari për Berishën dhe Olldashi për Bashën, të iknin nga jeta, njëri përmes disa aksiomave të njohura dhe tjetri përmes një aksidenti trebickian. Megjithëse u shfaq i përlotur si shefi i tij, Basha nuk arriti të bëjë asgjë më tepër, veçse me “hidhërimin” e paskëtaj, të kërkojë një alibi për gëzimin ose trazimin e tij të ikjes së një rivali. Kishte qenë më i pafat se Berisha, i cili arkivolin e Hajdarit e përdori si një dash për të shembur portën kryeministrore, por i njëjtë si ai, nuk kishte bërë asgjë për të ditur një pjesë të së vërtetës. Një fillesë e tillë, që ishte njëkohësisht edhe përmbytje e një mendimi ndryshe, nuk do të ishte ogur i mirë për shefin e ri, i cili mësoi menjëherë të vërtetën, se nëse do të ecë drejt e pa eksese, duhet të ketë të njëjtën rrugë si i ishte përcaktuar.

Ishte vit i prapstë, pasi edhe një vit më pas, edhe partia e tij edhe ai vetë, në asnjë rast e për asgjë, nuk ka dalë me një ide të vetën, një vizion, një perspektivë, jo thjeshtë për vendin, por edhe për strukturat brenda saj. Idetë “madhore” të tij u përmblodhën në një aleancë kundër drogës, e cila aq sa ishte qesharake, ishte edhe e trishtueshme, kur për më tepër, njëri ndër baronët e marihuanës, shefi i Lazaratit, u përdallua si një luftëtar i shquar kundër drogës. Në të vërtetë, ai ishte fytyra e vërtetë e asaj që ishte krijuar, rikthimi në themel i gjithçkaje që kishte ndodhur dhe kjo ashtu si ishte naive, ishte edhe komike. Ide tjetër, shefi i ri i partisë, as nuk kishte dhe as nuk ka, pa folur këtu për “tramin” e ideve të Shqipërisë në protestë.

Ishte vit i prapstë, pasi asnjëherë, edhe në vitin 1997, kur kuotat e PD-së ishin në honin e tyre, ajo nuk kishte kaq pak mbështetës të hapur. Viti 1997 kishte pasur në vete humnerizimin e partisë, por kishte ruajtur militantët, ose më saktë, mitingashët e saj. Ata, duke pritur me zemër të dridhur se mos socialistët do të nxirrnin jashtë lojës politike Berishën, pasi pritej një vendim për ndalimin me ligj të aktivitetit politik të tij dhe ky do të ishte njëri ndër vendimet më të drejta, u mblodhën rreth tij, edhe pse një pjesë nuk besonin se do të kishe një shans të dytë rikthimi në pushtet. Mitingashët e asaj kohe, ashtu të përhumbur si ishin, përsëri kishin një idhull të tyre dhe për hir të tij rrëmbyen edhe tanket, pushtuan selinë e kryeministrisë, godinën e RTSH, bënë thirrje për përmbysje. Mitingashët e sotëm ende nuk e kanë gjetur idhullin e tyre. Asgjë nuk të frymëzon tek Basha, as qeshja e shtirur, as përmasat e fytyrës që po ndryshojnë, as zëri i fryrë për të qenë kopje e shefit, as çjerrjet e zhurmshme, pas së cilave fshihen disa nga aferat e tij të bujshme. Njeriu që ka mbi kurrizin e tij katër vrasje, megjithatë nuk arriti të japë tek mitingashët modelin e një burri, i cili edhe pse i zgjedhur sipas dëshirës së një tjetri, përsëri do të kishte diçka nga vetja. Në të gjitha rastet që Basha synoi të bëjë diçka demonstrative, ai dështoi si në një spektakël gjigant, të gjitha u kthyen në të kundërtën e asaj që kishte synuar dhe në fund, si duket e kuptoi, ose ia thanë ta kuptonte se kjo nuk ishte rruga e tij, pasi nuk mund të frymëzonte askënd.

Ishte një vit i prapstë, pasi asnjëherë ky vend nuk ka pasur një opozitë të tillë, pa ide, pa nerv, pa vizion, pa busull, e cila, duke mos qenë e aftë të bëjë opozitën, bën zhurmuesin, çjerrësin, gërgasin, budallain dhe shfaqet përmes portretit të një plaku, i cili, në mos ka rrjedhur, është drejt rrjedhjes. Në Kuvend është një opozitë, e cila ka mbi vete gjynahe të shumta, në të cilat aktet e korrupsionit janë më pak të dëmshmet. Basha nuk e ngriti dot këtë opozitë mbi nivelin e detit politik, por e zhyti edhe më tej. Dhe nuk kishte se si ta ngrinte… kur opozitarët në sallë shihnin jashtë sallës një njeri të komanduar, i cili edhe më shumë se sa ata mbante mbi shpinë gjynahe të mëdha.

Ishte vit i prapstë pasi opozita u shfaq në dy tablo, krejt groteske. Pamja e parë ishte ajo e Berishës, i cili e shndërroi parlamentin në një sallë gojështhururish, ku përmes lumit të sharjeve, mund të dëgjoje se si ishte katandisur mendimi i dikurshëm i njerëzve të mençur që morën përsipër të bënin Shqipërinë si gjithë Europa në një gjiriz politik. Ishte pamja e njeriut që i kishte ardhur dita për t’u lidhur dy herë; edhe si njeriu i krimeve, edhe si njeriu i dalë mendsh. Pamja e dytë e këtij viti lulian do të jetë edhe më groteske: Ajo do të shfaqet përmes halabakëve politikë si Ristani, Muli, Strazimiri, të cilit çdo muaj i ha kurrizi dhe harron se ka një fjalë të urtë, “më i keq gërgasi, se sa dorasi”, në Eduard Halimin, merita e vetme e të cilit na doli se paska qenë shok universiteti me Argitën. A mundet një parti të ketë një imazh ndryshe kur ajo përshfaqet përmes Berishës, Ristanit, Mulit, Strazimirit, Halimit, e në të njëjtën kohë heshtin Eduard Selami, doktor Kosova, deputeti Mima, i shumëdituri Visar Zhiti? Kjo ishte risia e asaj që solli Basha në parlament, gjithnjë me idenë se përmes skifterëve, ai mund të bëhet shqiponjë. Mirëpo, çka del nga sorra, mbetet sorrë.

Ky ishte një vit i prapstë për një parti që duhej të ishte ndryshe. Dhe nuk do të mund të jetë ndryshe, përderisa dhëndëron një njeri i cili nuk dihet se nga erdhi, por dihet fare mirë kush e solli dhe për çfarë e solli. E solli bija e kryeministrit dhe e solli të dhëndërojë. Dhe do të vijë një ditë kur vetë ai do të thotë: “Të dhëndëroja edhe një herë, do të dhëndëroja ndryshe.” Por do të jetë e vonshme.