Një yll i zakonshëm si Ndriçim Xhepa

Nuk besoj që ndonjë vajzë e viteve -80 mos të ketë dëshiruar fshehurazi të paktën një herë Ndriçim Xhepën. Ai ishte tipik mashkulli rebel, ironik, i talentuar dhe me atë vështrimin shpotitës prej syve jeshil. Për të ka legjenda të ndryshme urbane. Por perceptimi i padiskutueshëm është fakti që ai është një aktor i shkëlqyer dhe zor se skena jonë do të njoh të atij kalibri. Takimin me Çim Xhepën e rregullova me mik. Gim Bajko, ishte dorëzani i këtij takimi. Ditën e parë kur e telefonova në një numër celular që dy numra nuk ishin njësoj, mezi u kapëm në telefon sepse unë që mendoja se e kam me -20 mund ta telefonoja, dhe ai nga ana tjetër  nuk pranonte që një e e panjohur t’i vidhte sadopak nga xhentilesa ose krenaria mashkullore ! Më fund u gjetëm duke folur ne celular dhe Çimi nuk ishte i rëndë e mendjemadh siç e prisja.

“Po s’ka problem ,-më tha, mos e mbyll celularin se janë këto kompanitë që kanë paketa falas që mund të flasësh pa ndërprerje deri në vitin 2015. Shiko do të takohemi javës që vjen. Më tha Gimi (Bajko) diçka. Po shiko të lutem, mos më trajto si yllin, perëndi, a ku di unë se ju gazetarët të bëni qesharak me lëvdata. Dëgjova dikë dje që thoshte ka luajtur 300 role. Duhen dy jetë moj  të luash aq role. Nuk dua të përmend emra se çdokush përpiqet për mirë, po këto furçat na kanë ardhur në majë të hundës. Më qafsh, nëse do më bësh edhe ti kështu më mirë jo. Nëse je realiste dhe me këmbë në tokë, do të pranoj.

Ky ishte kushti i Çim Xhepës:- Unë duhet të jem me këmbë në tokë, të mos përdor hiperbolën, dhe në të gjitha rastet të mos humb toruan e të përdor mbiemra, si i paarritshmi, i madhi, i madhërishmi. Biseda me aktorin e preferuar më bëri të mendoj do copë herë. Se mos ndoshta edhe unë jam pak melankolike dhe i pudros me sheqer personazhevet e lunch.  Shkova tek ai nën këtë efekt!

Kur ai u afrua, me një kapele në kokë, një bluzë ngjyrë blu neon. E prita më ftohtë se normalisht. Gjilpëra e asaj telefonate ishte ende një pickim në kujtesën time, e cila po më kthente në një copë dru para atij. Aq sa u trullosa dhe i thashë beftas:-me njihnit?

Oh , po si jo. Unë i ndjek shumë lajmet.

Ah vërtet? E si ju dukem unë? Vazhdova unë në përpjekje për tu dukur sa më normale.

“Ti je mirë, normal. Të paktën nuk ke atë sindromën e disa spikereve që ndërkohë që japin lajmet të lënë të kuptosh:- Shiko mos më shikoni kështu si spikere e thjeshtë. Unë mund të isha dhe Sharon Stonë. Por fati e desh të jem këtu.

Ai ka humor therës, dhe është i dashur e i thjeshtë në minutat e parë të takimit. Kam shumë pyetje për ti bërë, por nuk e di pse e para kishte të bënte më martesën e tij të vonë në moshën 48 vjeçare?

Çfarë ndodhi që vendose aq vonë?

Pse, ishte vonë? Martesa nuk është me orar. Ajo vjen kur ti e dëshiron.

Po mirë ma kujto momentin kur kuptove se ai qe  momenti, ajo,  ishte gruaja e jetës. Cfarë kish ajo më shumë nga femrat e tjera (të shumta) të jetës tënde.

Tani unë nuk i kujtoj të gjitha detajet. Ishim parë shpesh, e njihja prej kohësh. Ajo, vajzë qytetare, e rritur në bllok.

Ah paske patur kompleksin e bllokut?

“-Jo jo aspak. Nuk e thashë me atë kuptim. Me siguri kam qënë edhe unë më i pjekur për të vlerësuar një grua. Unë mund të isha martuar edhe 55 vjeç, edhe 60. Ku kam pyetur unë për rregullat e shoqërisë. Kam ndjekur të miat.

Është e vërtetë, gjithashtu legjenda se Margarita ka ndërhyrë në jetën tëndë vazhdimisht. E kam fjalë tek lidhjet e tua të dashurisë.

Është totalisht e pavërtetë. Kurrë Margarita nuk ka ndërhyrë në jetën time.

Por jeni të lidhur shumë?

Po sigurisht. Si mund të jetë ndryshe një familje.

Si është Margarita tani?

Është mirë. Pati një problem shëndetësor para disa kohësh dhe për ti qëndruar pranë vendosa të refuzoja disa role që mu ofruan. Por tani është shumë mirë. Dua që ajo ti jetoj vitet e pleqërisë pa dhimbje dhe me sa më shumë qetësi.

Jemi ulur në një kafë pranë kinema millenium. Dhe më pëlqen të di se çfarë ndjesie i jep kinemaja këtij burri.

“E para mos prit nga unë, të të them se jam krenar për aq e aq role. Cfarë është kjo fjala krenar, se dëgjoj që e përdorin shpesh. Hiqeni more, se ju prish cilësinë e jetës dhe ju bën të dukeni të pavërtetë. Edhe nëse e kë bërë mirë një punë, edhe sikur të kesh patur suksesin e botës, nuk ke pse të jesh krenar. Fundja punën që të takon ke bërë, asgjë më shumë!.

Qenke shumë racional?

Përpiqem të jem i zakonshëm Mira.

Është çasti i parë kur ai më drejtohet në emër. Teksa flet dhe rrufit makiaton e tij me qumësht të ftohtë, hera-herës gjej atë djalin e ri. Sot është 58 vjeç, vetëm 2 vitë më i vogël nga babai im dhe unë nuk arrij ta shoh si një baba. Më duket e pamundur që ky njeri të bëhet “plak”. Edhe pse vitet ka lënë gjurmët natyrale. Por diçka që nuk ka ndryshuar tek ai është, Vështrimi. Ai mbetet i njëjti dhe i pathyeshëm nga koha që ka ecur me hapa suksesi.

Unë jam e bindur që ju e dini mirë çfarë është shija e të qënit më i kërkuari, më i pëlqyeri. Nuk ka mundësi të thoni që ju jeni i zakonshëm.

Pa dyshim që e di. Unë po të thoja që suksesin, faktin që kam qënë dhe mbetem i kërkuar për filma e jetoj si diçka normale.

Të vjen keq që po plakesh?

Po edhe do plakemi. Më ndodh që kur takoj disa njerëz ata kërkojnë Çimin e filmave. Po vetëm një budalla mbetet i njëjti. Ne të tjerët do bëjmë rrugën tonë.

Cila është jeta jote sot?

Po ja psh, dje shkova dhe hengra drekë me gruan time. Çdo ditë në orën 5 marr Martinin nga shkolla, (i biri 8 vjeçar). Në mëngjes e çon ajo, pasditë e marr unë. Darkave jam me miqtë e mi. Mbrëmë lashë pa shijuar një mbrëmje me ëisky të bukur sepse më ngeci pulti i televizorit tek një film i Denzel Ëashington. E pëlqej shumë atë bojëkafin. Ka një lojë të jashtëzakonshme. Nuk i kisha parë “Dy pistoletet” dhe dje mbeta në shtëpi. Ja kjo është jeta Mira. Prandaj të them unë që është mirë me qënë i zakonshëm, sepse çdo sukses zgjat jo më shumë se 5 minuta, dita është më gjatë sesa suksesi. Jeta më e vështirë!

-Kur keni patur një moment të vështirë ju?

“Para 10 vjetësh, u sëmura rëndë. Dhe aty kuptova se kish njerëz të mirë. Jam dërguar me helicopter urgjent në Itali, falë Kol Nakos i cili lajmëroi Fatos Nanon dhe ky i fundit dha urdhrin të më dërgonin menjëherë. Jam mirënjohës”.

Me Çimin nuk folëm shumë për politikë. Unë nuk e dija që në vitin -96 ai kish qënë deputet në PD. Sot e kësaj ditë tregon se ajo sallë nuk i dha kurrë emocion, respekt apo mallëngjim. Është një nga momentet ndoshta të pasuksesshme për të. I gjetur në vorbullën e rrëmujës së kohës. Tani i pëlqen të flas për Tiranën, e cila është për të shpesh një konglomerat keqkuptimesh. Një nga bezditë janë llaftaria e telave që mbulojnë Tiranën duke dëshmuar kaosin tonë shtetar.

Ka qënë në Moskë para disa ditësh, dhe më tregon me gjeste sesi bari, bulevardi, gjithçka dukej sikur ishte kaluar në një brisk rroje. Ndërsa në qytetin e tij, ka disa streha ku ai futet me miqtë dhe nga mënyra sesi e përshkruan edhe një drekë më prodhime deti, të duket sikur ti që e dëgjon se ke provuar kurrë.

Une dhe ju që e lexuat këtë shkrim e dini shumë mirë që ai nuk është i zakonshëm. Por sa mirë që ka të këtillë në shoqërinë tonë.  Rrofshin të zakonshmit e pakët në qytet!

*Rubrika Lunch çdo të shtunë në DITA