Nuk don Pashai kallaballëk

Angullitjet dëshpëruese të Sali Berishës dhe lagështia erëkeqe në poturet e Imamit duken se po e thellojnë perceptimin se dënimi i tyre është shkaku i shtyrjes së statusit. Kam frikë se perceptimi në këtë rast është i ndikuar nga dëshira e shumicës së shqiptarëve dhe nuk ka të bëjë me një kërkesë të posaçme të BE

Megjithëse jam pro qenies së Shqipërisë anëtare e BE, shtyrjen e pranimit nuk e konsideroj kurrfarë problemi shqetësues. Bashkimi Evropian duket ende një fiksion, pavarësisht çfarë thuhet e propagandohet. Ka vende dhe popuj që janë pjesë e tij dhe disa herë maten të dalin jashtë tij. Ka të tjerë që as janë anëtarë dhe as e kanë ndërmend të bëhen, ashtu siç ka disa vende, ku bën pjesë edhe Shqipëria, që mezi presin t’u hapen dyert .

Pranimi në BE, në vetvete, nuk të bën as evropian, as të kulturuar dhe as modern. Është njësoj si të besosh se grumbujt e katundeve që Sali Berisha i shpallte “bashki” sa herë kishte nevojë për vota, janë bërë qytete dhe banorët qytetarë, thjesht dhe vetëm pse ai vendoste në atë mënyrë. Pranimi, thjesht të ndihmon në rrugën e zhvillimit. Është në dorën tonë, të aftësive tona, t’i arrijmë ato që na nevojiten.

Nuk ka dyshim se ne, vetë, jemi përgjegjësit kryesorë për arritjet dhe dështimet tona. Por, po ashtu, është e vërtetë e pamohueshme se jo pak figura politike dhe institucione të Perëndimit, madje edhe të disa prej vendeve që tani ngurojnë të na hapin dyert, kanë pjesën e tyre në ritmet e ecjes sonë përpara dhe në ngadalësimin e hapave drejt tyre. Janë qëndrimet, deklaratat dhe sjelljet e tyre në momente përcaktuese të zhvillimeve politike të Shqipërisë që kanë trimëruar qeveritë dhe politikanët tanë në shkeljen flagrante, jo vetëm të parimeve që BE propagandon, por edhe të normave demokratike dhe juridike, përgjithësisht të pranuara dhe zbatuara në botë. Të kërkosh, me të drejtë, forcimin e luftës kundër korrupsionit dhe dënimin e shkelësve të ligjit dhe, nga ana tjetër, të “këshillosh” mosarrestimin e autorëve të grushteve të shtetit apo dhunimit masiv të zgjedhjeve, “për hir të stabilitetit”, kjo don të thotë hipokrizi dhe moskonsekuencë në sjelljen politike, sidomos kur vihesh në rolin e tutorit.

E vërteta është se ne kemi shumë të meta, por është po kaq e vërtetë se, duke përjashtuar nivelin ekonomik dhe korrupsionin, mjaft prej plagëve, që na përmenden kur trokasim në dyert e BE, i kemi huazuar prej tyre. Nga shtypi perëndimor kam mësuar se në vendet e BE ekzistojnë dhe ushtrojnë veprimtarinë e tyre rreth dyzet mijë banda gangsterësh, se me qindra mijëra prostituta ushtrojnë aktivitetin e tyre të licencuar ose jo, të kontrolluar ose jo dhe se në këto vende qarkullojnë dhe përdoren qindra ton lëndë narkotike çdo vit. Madje, shtypi ka shkruar se është gjetur drogë edhe në zyrat e BE në Bruksel.

Prandaj, vendet e BE duhet të jenë më të arsyeshme kur vjen puna për pranimet e reja. Shtetet e Bashkuara të Amerikës qenë krijuar pa i vënë kushte e detyra njëra-tjetrës, madje në kushtet që në një pjesë të tyre skllavëria ishte e përligjur. Është një kohë tjetër ajo kur, për ta ndaluar skllavërinë, u desh të bënin luftë civile për të siguruar bashkimin afatgjatë.

Mendimi im është se dy janë shkaqet e shtyrjes së pranimit të Shqipërisë në BE.

Së pari, Shqipëria, as për arsye të përgjithshme politike dhe as për arsye gjeostrategjike, nuk përbën përparësi për Perëndimin. Është e turpshme që disa politikanë perëndimorë, nga njëra anë iu luten disa vendeve të Evropës Lindore të pranojnë hyrjen në BE dhe nuk lënë mjet e marifet pa përdorur për të krijuar trysni që të detyrojnë qeveritë e atyre vendeve të firmosin marrëveshjet e pranimit, dhe, nga ana tjetër, një vendi të vogël si Shqipëria, ku ashtu si pozita e opozita edhe shumica dërmuese e popullit duan anëtarësimin, i thonë të presë edhe pak kohë.

Së dyti, vendet kryesore të BE janë vende me nivel të lartë ekonomik dhe kriza e viteve të fundit ka bërë që disa vende anëtare t’i bezdisin me kërkesat financiare të përvitshme. Shqipëria është një vend i vogël dhe i varfër. Të varfërit, zakonisht, i kanë pas preferuar më shumë për shërbëtorë ose për t’i dërguar ushtarë. Kërkesat dhe ankesat e të varfërve janë bezdisëse dhe, siç thuhet prej shekujsh në Shqipëri, “Nuk don Pasha kallaballëk”.

Duke e mbështetur arsyetimin mbi përvojën e njohur, nuk besoj se BE e shtyu dhënien e statusit për gjashtë muaj, ngaqë e çmon këtë kohë të mjaftueshme që Shqipëria t’i jap provën kroate në luftën kundër korrupsionit. Ata që e mbrojnë këtë pikëpamje duket se mbështeten në dy premisa. E para, në bindjen (e pakundërshtueshme) se koka e korrupsionit dhe e krimit të organizuar në Shqipëri është Sali Berisha dhe, e dyta, në kokëçarjet që BE i ka shkaktuar ky individ, të shprehura në jo pak raste nga disa ambasadorë, por sidomos të vendeve nismëtare të shtyrjes së statusit, si ai i Holandës, i Danimarkës, i Gjermanisë e të tjerë (pa përmendur dy ambasadorët e fundit amerikanë), dhe të artikuluara së fundmi drejtpërsëdrejti nga një a dy personalitete politike të BE.

Nga ana tjetër, angullitjet dëshpëruese të Sali Berishës dhe lagështia erëkeqe në poturet e Imamit duken se po e thellojnë perceptimin se ky është shkaku i shtyrjes së statusit. Kam frikë se perceptimi në këtë rast është i ndikuar nga dëshira e shumicës së shqiptarëve dhe nuk ka të bëjë me një kërkesë të posaçme të BE.

Për të ditur arsyet e shtyrjes së Pranimit të Shqipërisë në BE nuk është e nevojshme të dëgjosh kryetarin formal të PD-së, i cili ka vendosur të bëjë karagjozin për shumë gjëra, pasi beson se kemi pak karagjozë në skenat artistike dhe në atë politike. Pohimi i tij se “BE dhe SHBA nuk e duan Ramën” është i denjë për ndonjë kryeplak fshati që e kalon kohën nëpër pijetore. Ai dhe partia e tij kanë qenë në pushtet gjatë tetë viteve të fundit dhe, megjithatë, ata “nuk na deshën”. Nëse ai beson se ndonjë politikan perëndimor ka rënë në dashuri me të, është i lirë t’ia kthejë me të njëjtën monedhë.

Popullit shqiptar i nevoiten politikanë që përpiqen të bëjnë më të mirën e mundshme për vendin dhe jo politikanë që kërkojnë të bëhen dashnore të të huajve.