“Opinione” dhe “opinionistë”

Kemi 22 vjet që po shijojmë mendjen e lirë. Ashtu dalëngadalë, por u rrit dhe eci shkallë-shkallë e gradë pas grade, kjo gazetaria e veçantë, tepër e veçantë e opinioneve dhe sidomos e analizave të të gjitha problemeve të jetës, pas sistemit njëpartiak. Ekranet tona “bubullojnë prej debateve produktive”, rrahjes së mëndjeve, për problematika që e shqetësojnë opinionin publik, sidomos në këto situatat parazgjedhore. Gazetarë të spikatur kanë gjetur edhe emra të cilësuar për të tërhequr shikuesit.

Njëri prej tyre, përshembull “si më i shikuari”, sipas vetë Zhejit, është emisioni i tij, ”360 Gradë”. Nuk ka asnjë dyshim se gazetari Zheji, ka qënë qëllimmirë kur “i ra në mendje”, të programonte një emision të tillë. Domosdo, në mënyrë që shikuesit dhe dëgjuesit të përjetonin moment emocionesh, natyrisht edhe reagimesh, në analizat bazuar në realitetet, në debatet rreth çështjeve sipas vizioneve të kundërta, ku në epiqendër të tyre do të ishin hallet, problemetqe perjeton shoqeria, mangësitë, arsyet, përgjegjësitë, shkaktarët, e gjer në arritjen te përfundimet, pse qeverisjet e gjersotme nuk po kanë mundur ta bënin këtë vënd dhe këtë popull, për të qenë, në mos më mirë, së paku jo kaq keq? Sepse unë kam bindjen, që aty ku situatat janë jo më të këqia, por gjer dramatike, ka

pak vend, madje do të thoshja hiç fare, për argëtime, të qeshura e shakara të pavënd, shmangie nga thelbi temës dhe rreshqitjet në fraza mediokre, në fyerje të individëve e gjer të familjeve të tyre, që është e përbën njëherësh edhe fyerje per shikuesit prej banaliteteve teperdorura jorralle.

Kam bindjen se ky ka qënë objektivi i “360 Gradë”-ve. Mirëpo, më duhet ta them që në krye të herës, se nga ato që unë kam parë e ç`më kanë zënë veshët, emisioni i gazetarit Zheji, ka shkarë, ka dalë, sikurse e ka thënë populli për raste të këtilla, ka dalë nga dadhakët, ka dalë nga …gardhot. Pse arrihet edhe në këtë konkluzion? Së pari, sepse emisioni shumë herë është kthyer në një biçim takimi mes ca pjesëmarrësve, të cilët mbajnë në formë, si emërtesë pjesmarrjeje autoritet gazetari, opinionisti, por nga shprehjet, që në fakt kanë qënë edhe përmbajtja, janë paraqitur si ca gra llafazane që nuk i lënë radhë njëra-tjetrës. Ndërsa organizatori, për fat të keq, është paraqitur si një brigadier i brigadës së pastruesave të cilët bërtasin më zë të lartë ne mes te nates, hiç se janë para dritareve të atyre që nuk ja u kanë oreksin t’u gërmojnë veshët, llafet e këtyre grindamanëve, pa pikë bereqeti.

Cili ndëgjues apo shikues nuk ndjehet i revoltuar tek sa dëgjon në atë emision me pretendime serioziteti, broçkullat pa doganë të Çanit? Cili i shkolluar nuk ndjen më e pakta lodhje dhe më e shumta mërzitje tek sa shef eksibicionet steriotipe të Artan Hoxhës? Por, pse të mos e themi, cili nuk velet tek sa shef vetngrefosjet, para ekranit të moderatorëve të këtyre emisioneve, të cilët bëjnë se e fshehin dorën, …kur hedhin gurin e nxitjes, ndaj atij qe e dine te gjithe tashme se nuk e kanë per zemer? Nuk kam bindjen se ka edhe njerëz që t`ju pëlqejnë shprehje, veprime që velerisin, që janë larg, shumë, shumë larg shqetësimeve të njerëzve. Qe prekin sedra te njerezve.

Së dyti, problemet që shqetësojnë njerëzit nuk kanë ardhur dhe nuk ka kush bindjen se rëndohen përditë nga paraqitja në formë dhe në përmbajtje i dy individeve të politikbërjes së këtij vëndi. As të Berishës si individ e as të Ramës si person. Ato kanë ardhur dhe po

rëndohen prej një mentaliteti hedhur rrënjë sot e njëzet e dy vite, i cili tërë të keqen, tërë të ligën mbi ne e shikon sikurse edhe opinionistët e këtyre programeve, tek njëri individ apo tek tjetri dhe jo tek i gjithë botkuptimi për demokracinë, përshtatja e përgjithshme e

opinionit të shëndoshë me situatën e sëmurë, me mos reagimin ndaj te keqes, me pershtatshmerine me te, me mungesën e aftësive qeverisëse te atyre qe kane marre persiper ato detyra, nga mungesa e theksuar e institucioneve, ku as edhe nje shkrese e dale prej tyre nuk mund te merret si serioze, si e besushme gje qe ka fole qartazi për mungesën e shtetit. Por njeheresh edhe per vetëveprimin e vetëreagimin qytetar, ku gazetarët, ndër më të parët, e kanë mision të tyre të paraprijnë ne paraqitjen e tyre dhe krijimin e frymes mbyetse ndaj fenomeneve te tilla.

Se nuk ka gazetar në këtë vënd, që për njëzet e dy vite të mos ketë kuptuar se këtu nuk funksionon shteti. E si atëhere, debatohet (në fakt pralliset) kur njëri i bie gozhdës dhe tjetri patkoit, duke mburrur apo duke sharë gjithmonë “mustaqet e Çelos” si pale pro dhe kunder, jo ndaj te keqiave, fenomeneve, por indivivideve kundershtare. Pra krejt larg halleve e problemeve. Nuk ka asnje rast gjatë tere temave te ketyre emsioneve ku te jene shfaqur para shikuesave e ndigjesave, gazetare analiste me nje integritet serioz dhe dije te mjaftushme, me qendrime te forta ndaj fenomeneve negative, te kujtdo drejtuesi, ne menyre te veçante ndaj qeverisesit dhe te tjereve ndënë të, mandej ndaj partiakeve te te gjitha rangjeve, ku masat e thejeshta, shikuesit te kene gjetur shqetesimet, zerin e tyre te protestes dhe idete per tu gjetur rruga drejt permiresimit te tyre.

Por te gjitha heret shikuesit jane bindur se X-i apo Y-i jane te krahut te Salihut dhe ate te tjeret te qeverisë, te Salihut. Pra ne çdo rast jane shfaqur militante te njeres a tjetrës pale por asnjehere si militante te masave, si vizionare te nje Shqiperie krejt ndryshe.

Që të kthehemi tek Zheji (por që vlen edhe për të tjerët si ai) duke qene te tille perse ju dashkan Zhejit tere ato perseritje kokorethit me 360 grade kur mjafton vetem nje grade per ta pare te gjithe se ku kullot njeri e ku tjetri? Me kot lodhet Zheji duke e pere te gjithe rrethin kur mjafton veten nje korde, per t’u bindur i madh e i vogel se keta jane thjesht militante, biles te semure dhe jo analiste.

Shihet tendenca e gazetareve, gatishmeria e tyre qe u buron prej militantizmit te semure, prej servilizmit pa fre për t`i latuar, “mprehur” ato shprehje dhe prohisur ne gjilpëra, shpata, more edhe mauzerë, në mënyrë që të ndërsehet edhe më shumë opinioni i militantëve dhe ai popullor, doemos kunder njeri tjetrit kur misioni i gazetarit patriot, po deshët edhe revolucionar, është që sa më shumë të gjenerojë analiza serioze, vizione per me te miren, ide dhe jo helm e barut.

Njerëzit, kam bindjen se me kaq probleme të vështira e të ndjeshme, kanë nevojë jo t’u rrisin me emsione te tilla artificialisht “gradacionin”, por sa më shumë t’u qetësohet, t’u zbutet, në mënyrë që dhe hallet të mund t’u pakesohen ne se veshtire t’u harrohen, sëpaku në ato orë darke të këtyre emisioneve.

Mirëpo, po ndodh e kundërta. Këta lloj gazetarësh janë rritës të tensionit shoqëror. Dukshem në këto ditë fushate, janë kthyer në “vrasës” të nervave të njerezve, dobësuara jashtë mase, prej halleve, papunësisë e skamjes. Kurse, tavolina e “debateve televizive”, hasharitet nga ca “obllomovistë” qe ato qe thone synojne tua marrin per ide, analiza!. Në se njerëzit nuk do ta njihnin sharlatanizmin e shfrenuar dhe servilizmin e pa mbuluar, mundet që fjalët e ndonjerit aty, insinuatat e shpalara, edhe degdisjen e te keqes aty ku realisht nuk eshte, mundet të ndikonin për keq vërtetë. Por gjithesesi ato qe u degjojne veshet njerezve …per mire nuk ndikojne fare.

Teksa po shkruaja këto rradhë te fundit, m’u kujtua një thënie e Ezopit, kur dhelprës i vajti Gallofi, për t`i hequr kepushët: Leri!-i tha dhelpra -se këto janë të ngopura. Nuk shqetesojne njeri pasi qe … tretin atë që kanë pirë….