Papizmi, Shqipëria dhe Rendi i Ri Botëror

Ardhja e Papës, kreut të Kishës Katolike me qendër në Vatikan, në Shqipëri, u paraqit nga elita jonë, massmedia dhe komentatorët e majmur, si ardhje historike dhe e lavdishme. Kjo ardhje u justifikua me “shenjtërimin” e Martirëve që u vranë përgjatë LNÇ-së dhe socializmit. Kriteri që u përdor për “shenjtërimin” e tyre ishte “besimi”, d.m.th. se ata u vranë, vetëm për besimin e tyre! Kontradikta kryesore me këtë qasje është se elitat fetare në përgjithësi dhe besimtarët në veçanti, besimin e lidhin me personin dhe jo me publikun, d.m.th. se besimi është çështje personale dhe jo publike. Kështu, në njërën anë besimtarët ose fetarët na thonë se besimi është çështje personale, dhe vetëm personale, në anën tjetër, çështja personale na bëhet publike, kombëtare dhe historike, dhe për më tepër, publiku çurkëtiset për besimin e tyre. Kontradikta tjetër është se ndërsa Martirët u vranë “vetëm” për besimin e tyre, një pretendim shumë i dyshimtë, sepse çdo besim lidhet ngushtë me elitën përkatëse dhe çdo elitë fetare me origjinën e fesë, dhe çdo fe, me pushtetin që e mbron, partizanët Komunistë u vranë për Atdheun. Kështu të parët, në emër të besimit, lartësohen, ndërsa të dytët, në emër të Atdheut, dënohen!

Kontradikta tjetër është se në kohën kur fashizmi italian lulëzonte dhe organizohësh për ekspansion ekstrateritorial, Vatikani, bëri një sy qorr dhe një vesh shurdh, d.m.th. mbajti një qendrim politik të distancave të barabarta. Ai, jo vetëm që e dinte se fashistët italian do të sulmonin vendet fqinje, por, në shumë raste, bashkëpunoi me fashizmin, meqënse fashistët e përdorin fenë për qëllimet e tyre ekspansioniste. Kështu, përgjatë periudhës kur në Shqipëri mbretëronte Zogu, lulëzuan edhe priftërinjtë dhe besimtarët katolik. Sigurisht, katolicimi i ka rrënjët në histori: ai filloi të përhapet me Perandorinë Romake. Etika kristiane u imponua nga Perandorët e kohës: në vitin 313 pas Krishtit, në kohën e Konstandinit dhe në vazhdim ajo bëhet feja e detyruar për të gjithë banorët e Perandorisë me ndjekje penale (në vitin 384, me votimin e Theodhosit). Ishte, rrjedhimisht, pushteti politik, ose dhuna e organizuar nga Roma, që imponoi etikën kristiane gjithëandej, një etikë që e kishte zanafillën te Perandoria Bizantine (duke filluar me Pavlon deri te tre apostujt grekë më vonë: Vasili, Grigori dhe Joani). Shkurt, institucionalizmi i fesë, ose i etikës kristiane, u bë i mundur përmes pushtetit politik të Perandorëve. Njëlloj u imponua edhe feja muslimane në rajonet që pushtoi Perandoria Osmane në mijë-vjeçarin e dytë. Principi i përgjithshëm që u ndoq ishte “kulaçi dhe kërbaçi”. Me ‘kulaç’ nënkuptohet joshja e vendorëve me ndonjë ofiq me qëllim që Perandoria të bënte të mundur propagandimin e doktrinës së saj; dhe me ‘kërbaç’, detyrimin e të gjithë atyre që nuk pranonin të nënshtroheshin me ‘kulaç’.

Por, sot, ndryshe nga Perandoria Romake, e cila imponohësh me luftë dhe ushtri, Shqipëria post-socialiste, si gjithë vendet e tjerë, përballet me Perandorinë Anglo-Amerikane dhe nënpradigmën Perëndimore në përgjithësi, e cila u zhvillua dy shekujt e fundit. Karakteristika kryesore e kësaj nënparadigme (quhet nënparadigmë, sepse përballë saj ka patur, dhe ka në disa vende, një nënparadigmë tjetër: socializmin, karakteristikat e të cilit ndryshojnë sa në një vend në tjetrin) është tregu i marketingut dhe “demokracia” përfaqësuese. Me rënien e socializmit në Shqipëri u imponua modeli zhvillimor perëndimor. Nga elita e kohës u propagandua social-demokracia. Por, social-demokracia kishte dështuar që në mesin e vitit 1970 dhe Perëndimi kishte zhvilluar një kuadër të ri institucional: globalizmin neoliberal dhe blloqet ekonomik (BE, NAFTA, WTO etj.).

Kështu ne u orientuam për t’u integruar në BE dhe Eurozonë dhe Globalizmin Neoliberal (WTO/OBT). Përgjatë të njëjtës periudhë Vatikani është integruar gjithashtu në globalizmin neoliberal, kryesisht me qeverisjen korporative, d.m.th. duke shfrytëzuar rrjetin bankar botëror (kryesisht për transaksione), korporatat ndërkombëtare (kryesisht duke u blerë aksione), dhe qeveritë botërore (kryesisht duke u blerë bondet) me qëllim që të rrisë edhe më shumë kapitalin e tij, përtej fitimeve bazë që siguron përmes taksave të padukshme mbi tokën europiane. Sepse sipas doktrinës fetare, Vatikani është trashëgimtari kryesor i tokës në Planetin Tokë dhe ai ka të drejtë hyjnore të imponojë taksa. Si pasojë, sot Vatikani është integruar plotësisht në globalizmin neoliberal dhe korr fitime marramendëse.[1] Për të njëjtën arsye, ai, edhe sot, mbështet, direkt ose indirekt luftrat që shkakton elita mbikombëtare dy dekadat e fundit. Ndryshe nga fetë e tjera Vatikani sot zotëron pozicion globalist dhe prominent dhe ka shumë mundësi, që përmes politikave të “kulaçit dhe kërbaçit”, në bashkëpunim me elita kombëtare, të detyrojë fetarë të ndryshëm të ndryshojnë besim.

Shkurt, në kohën kur sundonte Perandoria Romake, popujt, si fillim pushtoheshin me ushtarë dhe më vonë shkonin edhe priftërinjtë për të institucionalizuar veten (në shkolla etj.). Sot, në globalizmin neoliberal, popujt, kryesisht popujt ish-socialiste, si fillim pushtohen me korporata dhe banka ndërkombetare dhe më vonë institucionalizohen edhe dogmatikët e feve. S’është e rastit që Papa e quajti ardhjen e tij ‘rilindje’ të krishtërimit. Sepse krishtërimi me të vërtetë rilind kur pushteti i një populli uzurpohet totalisht nga elitat politike dhe ekonomike. Dhe ‘rilind’ në kuptimin që errësira mondore dhe shfrytëzimi fizik —neofeudal— do të mbizotërojë përsa kohë që pushteti i popullit do të jetë në duart e elitave ekonomiko-politiko-fetare. Dhe Vatikani, ndryshe nga dogmatikët e feve të tjera, luan rol vendimtar në globalizmin neoliberal meqënse është integruar totalisht në të dhe ndan interesat e tij me elitat e tjera (politike dhe ekonomike). Mund të konkludohet, rrjedhimisht, se ardhja e tij, thjesht përforcon rolin dhe qëllimet afat-gjata të kishës katolike në Shqipëri përballë rivalëve të tjerë. Por roli i elitës sonë dhe massmedias, në këtë pritje, është krejtësisht ahistorik dhe reaksionar: sepse ajo lartëson besmin shqisor ose imagjinar ndërsa përul besimin mendor ose shkencor të popullit tonë. Sepse në fund të fundit, janë Nënat dhe vajzat tona që shfrytëzohen maksimalisht në ndërmarrjet kapitaliste (fitimprurëse) italiane në Shqipëri dhe jo e kundërta ndërkohë që “shenjtërimi” i besimtarëve mund të zhvillohësh edhe në rrethin e ngushtë fetar. Por, elita jonë, ndërsa ngatërron rëndësinë e LNÇ-së me kontradiktat e sintezës Marksiste-Leniniste dhe principeve socialiste që u adoptuan pas çlirimit mbulon diellin me shoshë: sepse shqetësimi i saj i vërtetë është të marrë ndonjë borxh dhe donacione nga elitat perëndimore, siç ka marrë kaq vite, meqënse zhvillimi ynë ekonomik varet nga ato sesa nga organizimi ynë me bazë zhvillimin shkencor të burimeve tona ekonomike dhe prodhimit, mbulimin e nevojave bazë të popullit dhe ndihmës së ndërsjellë sesa si sot: konkurrencës, përfitimit dhe shfrytëzimit…      ind kur pushteti i nje populli uzurpohet totalisht nga elitat politike dhe ekonomike. Dhe ‘rilind’ ne kuptimin qe erresira mendore dhe shfrytezimi fizik –neofeudal– do te mbizoteroje persa kohe qe pushteti i popullit eshte ne duart e elitave ekonomiko-politiko-fetare. Dhe Vatikani, ndryshe nga dogmatiket e feve te tjera, luan rol vendimtar ne globalizmin neoliberal meqense eshte integruar totalisht ne Qeverine Boterore Korporative.

[1] Shih për më shumë, Institute for the Works of Religion, Wikipedia.