Përralla me mbrED

Nga Edona Llukaçaj

Na ishte njëherë një vend i vogël dhe i bukur të cilin një natë nëntori e goditi një tërmet i madh e i keq. Tërmeti i pameshirshëm vrau dhjetëra, la pa strehë mijëra e i vrau gjumin një populli të tërë…

Por fatkeqësisht përralla nuk është kjo. Ky është realiteti i dhjetë ditëshit të fundit në Shqipërinë e varfër.

Përralla janë ato që dëgjuam e po dëgjojmë këto ditë kaotike, ndërsa në sfond heshtja e realitetit të kobshëm ulëret për mungesë të theksuar përgjegjshmërie.

Fillimisht u ndriçuam kur na u tha se tërmeti ishte një dënim hyjnor se “bënim gam gam”. Si duket jo të vetëdijshëm se kanë gjashtë vite që qeverisin me batuta e iu bëhet opozitë me “platforma pikash’ elita e llafollogjisë arriti në konkluzionin se 51 viktimat e pafajshme ishin hakmarrja e Zotit që paskemi inatosur rëndshëm.

Teksa teza e mesjetës së errët u përdor për të ‘hedhur dritë’ mbi një fatkeqësi natyrore të paralajmëruar e disi të paraprirë, po që sërish na gjeti të papërgatitur, nuk u tha se pse i drejti Zot nuk goditi vetë gam-gamistët.

Kur votuesve iu kërkua e drejta dhe privilegji për të qeverisur me “tepsi e tava”, llogjikisht ata pritën edhe marrjen e përgjegjësisë që posti prestigjoz besuar për të udhëhequr jep.

Por shqiptarëve shpejt iu bë e qartë se barrën e post-tërmetit nuk e përballonte dot qeveria me punë shumë. Duhet ta mbante ai që na bëri gjëmën, dmth Zoti. Prandaj për mbledhjen dhe menaxhimin e fondeve që zemërgjerët vazhdojnë të dhurojnë, suporti i klerikut mediatik, i cili mundohet të lehtësojë varfërinë ekstreme mbi supet e shqiptarëve me donacione besimtarësh, u pa i domosdoshëm nga pushteti.

Por edhe kleriku i famshëm zhgënjeu.

Si djali i vogël i përrallës së moçme që nuk e dinte se nuk duhej të thoshte se mbreti është lakuriq, kleriku guxoi të pohonte të pathënat e ditura nga të gjithë. Duke këmbëngulur për transparencë, ai shprehu pasigurinë që karakterizonte të solidarizuarit dhe që është se fondet dhe ndihmat e mbledhura mund të mos shkonin në duart e të prekurve nga tërmeti, ose do të shkonin të tkurrura e të pakta. (Si mund të ishte ndryshe kur të gjithë e mbajnë mend se si pak dekada më parë ndihmat humanitare iu patën shitur nevojtarëve.)

Përgjegjësinë që nuk ia veshëm Zotit ia veshëm gazetarëve mëkatarë që guxuan të përcillnin lajme jashtë kuadrit të kanalit hiberentik, përfshi edhe atë të policit që përvetësonte makaronat e ndihmave.

Faji individual i të paudhit u theksua zëshëm edhe këtë herë, teksa sërish heshtja mbuloi përgjegjësinë objektive të lidershipit problematik. Qoftë edhe një ndjesë nga ata që, si në përrallë, zgjodhën ujkun për t’i besuar qingjat mungoi, ndonëse ruajtësi i babëzitur i ligjit vodhi edhe shpresën dhe gatishmërinë e mijërave.

Të etiketuarit ‘kazanorë’ që shfaqën në media realitetin si e sa mundën gjthashtu u akuzuan për përhapje paniku e lajme të rreme, të tipit se grupeve shqiptare që u aktivizuan heroikisht në operacionet e kërkim shpëtimit i mungonin mjetet bazë për ndërhyrje të shpejtë e të specializuar.

A thua se ata ishin pajisur me gjithçka duhej! Në fakt, gazetarët e shpallur non-grata se bëjnë detyrën kishin qenë aq ‘të mbarë’ sa të bënin lajm edhe netët e pagjumë dhe përqafimet e ngrohta të politikës së preokupuar, por as këto nuk e merituan një falenderim të thatë nga foltorja e Kuvendit, ashtu si shqiptarët e Kosovës.

Por të vërtetat e një situate minimalisht jo të mirëmenaxhuar nuk mbulohen as me akuza e as me përralla me mbret. Si të çarat në muret e kryeministrisë që lanë në harresë kërpudhën artistike në lulishten pranë saj. Si fasadat e bojatisura që nuk mbulojnë dot kolonat dhe trarët e dëmtuar nga tërmeti…

*****

Botuar në Dita. Ndalohet ribotimi i plotë ose i pjesshëm pa lejen me shkrim të redaksisë