Përse nuk zë mend Lulzim Basha

Nga Bedri Islami

Është humbja e katërt rradhazi në të cilën gjendet lideri de jure i pëdëistëve, Lulzim Basha. Edhe një po të ishte, do të ndjehej se diçka ka ndodhur, por përtej saj, të tjerat janë të tepërta.

Megjithatë, jo rastësisht, Basha, mbetet përsëri në ujrat e ndenjura të një politike që mund të jetë gjithçka, por në vete nuk ka as mençuri, as vizion e as ide.

Më shumë se sa një perspektivë, ajo shfaqet si një reminishencë e një politike 20 vjeçare, vetëm se e artikuluar nën një zë të ri, që herë pas here çirret, por që nuk mbetet asgjë në memorjen njerëzore.

Për të gjitha humbjet ai e ka gjetur fajin e fajtorët jashtë vetes. Edhe në vitin 2013, megjithëse ishte duke u përgatitur për drejtues, e ka gjetur tek dhuna dhe krimi, edhe në zgjedhjet e pjesshme në Korçë, përsëri tek dhuna e krimi; në zgjedhjet e përgjithshme vendore tek krimi e dhuna, tani në Dibër tek dhuna, krimi, duke shtuar edhe drogën.

Në vitin 2017 ai do e gjejë përsëri këtu, vetëm se mund të shtojë edhe ndonjë togfjalësh tjetër, e në të vërtetë, thelbi do të mbetet i njëjtë.

Të bën përshtypje logjika e tij e shitjes dhe e blerjes: është një logjikë që e di krejt mirë, por përsëri një gjë të duket e habitshme. Është thënë e stërthënë se dibranët u shitën për një thes miell. Nëse është kështu, atëherë do të thotë se i gjithë përqëndrimi i Bashës në Dibër, i stafit e taborrit të tij, të gjitha fjalët e mitingjet, i gjithë preokupimi, nuk ia vlejnë as sa një thas miell e as sa një 2 mijë lekësh të shkretë.

Të jetë vërtet kjo e gjithë forca e liderit të opozitës?

Të mos ketë asnjë vlerë tjetër fjala e tij, trazimi i tij, bubullimi i tij, zvarritja e tij, boshësia e tij?

Nuk ka kund tjetër një lider opozite që humbjen e sheh jashtë vetes në këto përmasa. Sepse pas katër herësh radhazi dhe pa asnjë dritë në fundin e tunelit, të paktën duhet të ulet e të mendojë: Ku gabova?

Sepse Basha nuk ishte vetëm aty; ishte një taborr i tërë ish policësh, ish gardistësh, ish shefash deri tek shefi i dikurshëm i shtabit të përgjithshëm të ushtrisë sonë, ishin gjithëfarë kuliqësh e mulësh, të fortë të deklaruar dhe të fortë të fshehtë dhe asnjëri nuk arriti të ruajë votën, të paktën në vendlindjen e kandidatit të opozitës?

Përse nuk zë mend Basha nga humbjet e tij?

Nuk zë mend sepse ai partinë që drejton nuk e ka ngritur, e ka gjetur të ngritur. Pra, ai nuk është pjesë e atyre që punuan për të bërë një parti, e cila, edhe pse ishte tejet kundërthënëse ndaj idesë së lirisë, përsëri ishte një detashment, i cili kishte strukturat e tij.

Basha e gjeti të gatshme gjithçka; që nga strukturat më të larta e deri tek njësia më e vogël: E gjeti të ngritur, megjithëse në formën e falangave.

Duke marrë shkopin e liderit ai mendon ende se mund të lëvizë gjithçka përmes tundjes së shkopit. Mirëpo gjërat nuk lëvizin me shkop magjik dhe, për më tepër nuk lëvizin nga një njeri që ende nuk di asgjë për të vërtetën e një strukture, që, pasi ka dalë nga shishja, është e vështirë të futet brenda. Aq më pak nga një njeri që ishte askushi, u bë dikush, për të qenë, si mendon ai, gjithkush.

Ai harron se duke e pasur pas vetes hijen e Berishës, nuk ka në të vërtetë atë që kishte pararendësi i tij, grushtin për të bërë njerëzit zap dhe për t’i joshur përmes kulaçit dhe për t’i tmerruar përmes kërbaçit.

Nuk zë mend, pasi e di se në këtë liderllëk ai nuk shkoi përmes mendjes dhe meritës, por përmes nevojës që kishte dikush tjetër për të pasur aty hijen e tij. Duke shkuar kështu ai mendon se hija e zgjatur mbi figurën e tij është e mjaftueshme për të bërë zap të tjerët. Por ai nuk ka as dosjet që ka Berisha, as gardën që ka Berisha dhe as nuk u fut të tjerëve atë drojë që u ka futur Berisha. Sepse ai vërtet është pjellë e një tigri, por nuk ka mundur të tigërzohet. Ka mbetur variant.

Duke shkuar përmes dëshirës së dikujt tjetër në liderllëk, ai ende vazhdon të mendojë se kjo dëshirë është e pafundme dhe “shkaqet” e umbjeve, të hedhura tek të tjerët, janë të mjaftueshme për të qëndruar aty ku është, edhe pse përgatit humbjen e së nesërmes.

Nuk zë mend, pasi thirrja në krimin dhe kërcënimi për të ardhmen, më shumë se t’i drejtohet pozitës qeverisëse, i drejtohet atyre që ka brenda vetes. Ai është përballë dy opozitave të brendshme: përballë asaj që mund të quhet disi e moderuar, Patozi, Bregu, Ruli, Selami e të tjerë pas tyre, që duken disi më të butë; dhe asaj që përfaqësohet nga Topalli dhe ish të përndjekurit politikë, që janë edhe rrymë e ashpër ndaj tij dhe ndaj zhvillimeve politike të dejtuara nga ai.

Ndërsa të parët, ata që duken të moderuar, pro euroatlantikë, ai do të përpiqet t’i shmangë me hshtjen dhe me asfiksimin e mëpasëm; të dytët, të hekurtit e dorës së vjetër, e ka të vështirë t’i heqë tani për tani nga lista e zërave të dëgjueshëm.

Basha po merret me drogën dhe krimin për të hequr mendjen nga dy rrymat brenda partisë së ij, nga të cilat, njëra, ajo e auqjtur e moderuar, kërkon spostimin e tij; dhe e dyta, kërkon kokën e tij në tepsinë e politikës.

Nëse duken të heshtur tani për tani, ulërimën e tyre do e dëgjoni në fundin e qershorit të vitit të ardhshëm.