Letër e nënshkruar
Trifon Dafa
Nje dite ne autobus me qelloj te rrija me nje hallexhi si puna ime. Thone, halli-hallit nuk i ngjan por, ky i imi me ate te udhëtarit ishte i njejte, kishin nje nene e baba. Dhe ke thoni ju? Presidentin e Republikes, Bujar Mehmetin, apo si njihet sot, Bujar Nishani.
– Ne Gjirokaster mor mik besoj e more vesh: Pallati i Kultures (Qendra Kulturore), na doli prone e Faikut, pra e Nishaneve. Ne nje grup hallexhinjsh, me ligj e me dokumenta na flaken perjashte, edhe nga shtepia prane.
Gjyqtaret zgerthihen me ne si hijena, – perfundoi miku im dhe na leshuan nga syte -kembet. Unë qesha. Ai me pa me inat
Mos u merzit – i thashe, kemi nje hall, ti me Faikun e Bujarin, une me Aliun e te shoqen.
Ishim 9 familje te pallatit nr. 60, prane gjykates Durres. Nje dite te bukur marrim vesh se pallati kishte pronar Ali Kosoven.
Ai paskish qene ne: K.K.P, se ç’kishte katranosur. I kishte vene synë pallatit tone dhe e kishte kthyer ne pronë. Hapim gjyq, s’kishin asnje dokument, asnje prove, por kishin nje shans te madh, gjyqtaret.
Pese vjet vazhdoj gjyqi! U tallen sa deshen dhe ne 28 prill na thanë: – E di c’keni ju!, boll na perralliset! Shkoni ne bashki, kerkoni strehim, dhe ketu as mos guxoni te afroheni! Ikem o mik me bisht ne shale!
Te gjithe na shohin si kundershtare te presidentit dhe vjehrrit te tij Ali Kosoves.
– Ore mik po paskemi nje hall!
– Nje qe mos e pacim!
Pyesim dhe nje here: A do te beni shtet o shtetetarë?! Po gjykatesit, përhere do freskojne per Buken dhe shoket e tij?!