Poeti dhe Pranvera…(Lirikë)

Dhe dimri derën mbylli,
u tret edhe ky Mars,
Pranvera-kjo Pranvera,
si virgjëreshë u mbars.

Dhe dallandyshet erdhën,
në qiell varg e varg,
Pranvera-kjo Pranvera,
tani nuk është larg.

Dhe lulet nëpër sythe,
dhe bari i sapo mbiré,
përhapin anë e mbanë,
një erëz kaq të miré.

Pranvera i këputi,
të dimrit plot zinxhirë,
gjithçka po gjallërohet,
poeti dergjet shtrirë!..

Pranvera-kjo Pranvera,
me gjuhë drite flet:
“Ti ngrihu dhe këndo,
për mua-o Poet!..”

Ti ngrihu dhe këndo,
si zogjtë në agim,
pa këngën tënde-jo,
nuk vlen ky lulëzim!..

Pranvera-kjo Pranvera,
me gjuhë drite flet:
” Ti shtratin e mallkuar,
braktise-o Poet!..”

Largoje ti mërzinë,
nga sytë e venitur,
kaq shumë këtë stinë,
i dashur e ke pritur!.

Largoje ti mërzinë,
dhe çeli sytë e zinj,
ti ngrihu edhe tretu,
tek unë nëpër gjinj!

Ti ngrihu edhe tretu,
e mos më lër të vetëm,
në gji të njeri-tjetrit,
gjithë jetën neve mbetëm!..

Pranvera-kjo Pranvera,
me gjuhë drite flet:
“Unë s’mund të jem Pranverë,
pa Tyja-o Poet!…”

Pranvera-kjo Pranvera,
hap gjirin plot magji:
” Ti s’mund të jesh Poet,
pa mua kurrsesi!..”

Në këmbë u ngrit Poeti,
të keqes ju mbyll dera,
dashnorë të përjetshëm,
Poeti dhe Pranvera!

A.DUKA