Presidenti, gjyqësori dhe leva e Arkimedit

Në të gjithë Shqipërinë, i vetmi njeri që ende bën sikur shpreson tek pastërtia e gjyqësorit tonë, është njeriu , i cili, në të vërtetë ka detyrën të ruajë këtë pastërti, pëmes postit të disa fishtë, si president, si kryetar i Këshillit të lartë të Drejtësisë, dhe ish ministër i punëve të brendshme në qeverinë që e bëri shef të shtetit. Bujar Nishani, që edhe kur gjërat janë krejt hapas, bën mbrojtjen e trupit gjykues në këtë vend, e di ndoshta më mirë se gjithë të tjerët se, njerëzit që ai ka vendosur të marrë në mbrojtje, nuk janë as më shumë e as më pak, në shumësinë e tyre, një kartel i përbashkët, që, prej kohe dhe sidomos sot, ka zaptuar shtetin. Asnjë instancë tjetër në këtë vend nuk ka mbështetjen më të fuqishme të presidentit të deleguar në atë pallat presidencial, e po ashtu, asnjë instancë tjetër nuk është kaq shumë larg çdo kontrolli të shtetit, e në të njëjtën kohë edhe larg kontrollit të Nishanit. Gjyqësori tek ne, është si një vajzë buçko në gjysmën e parë të pamjes së saj, e cila gjysmën tjetër e ka të mbuluar nën fshehtësinë e prapshtëisë, dhe, ndërkohë që me syrin e majtë i shkel syrin presidentit, në anën tjetër i ka nxjerrë gjuhën jashtë gjithë hallkave të shtetit.

E megjithatë, sidozot, Nishani ynë, ashtu si e kanë deleguar, dhe ashtu si e kanë urdhëruar, e di se ky kartel, megjithëse i tillë, tejmase i hidhur me ligjet e shtetit, përsëri e ka një përparsi, kohezionin mes tri pjesëve të tij, që, edhe pse mendohet se mund të shkoqet, bëhet gjithnjë e më i fuqishëm. Sa më shumë që flitet për reformë në drejtësi, miratim ligjesh të fuqishme, ndjekje edhe per tufën e gjyqtarëve, përcaktim afatesh dhe ndëshkim, aq më shumë karteli lidhet në të gjithë pjesët e tij, dhe si duket, ashtu si shkoi ky viti i parë i qeveerisjes socialiste, ashtu do të shkojnë edhe tre vitet e ardhshme. Shansi që ka kjo qeveri, me mandatat parlamentare, është e vështirë të përsëritet në të ardhmen, dhe ky shans do të jetë një nga të humburit në legjislacionin tonë.

Në secilën ditë të këtij viti, mediat e ndryshme, sidomos ata që ende e kanë guximin për të qenë pjesë e së të vërtetës, kanë dëshmuar më shumë se sa dhjetra prokurorë dhe hetues së bashku, se çfarë fshihet pas mantelit të shumë gjyqtarëve, që nga ajo e rëndomta, fshehja e pasurisë disa milionëshe dhe deri tek aferat e pa zakonta të lirimit nga dënimet dhe shpalljes së pafajshëm të njerëzve të zhytur deri në fyt në krimin e tyre. E shpesh herë edhe duke i bërë karshillëk edhe drejtësisë ndërkombëtare.Gjingjonizmi i drejtësisë shqiptare është tani fenomeni më i zakonshëm, ai është preçedenti i përditshëm, me të cilin hasemi sa herë që duam dhe kur të duam. Ngritja e një sistemi të tillë, nga kurset e Plepave dhe deri tek shpërblimet në detyrë , si shenjë e shërbimit ndaj pushtetit që shkoi dhe dëshmi e besnikërisë, tashmë janë gjëja më normale.Gjyqtarë të përlyer deri në fund në lojën e politikës, “të pavarur” deri në një shkallë ku nuk dihet më se çfarë është, “pavarësi” apo zhytje në llum, sashenkizimi i vendimeve, loja me proçedurat, sidomos nga prokuroria, droja se mos pushteti i djeshëm vjen rishtas në pushtet dhe sëbashku me të vjen edhe hakmarrja..të gjitha së bashku kanë krijuar tek ne një oligargi gjyqësore, e cila, duhet pranuar është mbi shtetin, përqesh pushtetin dhe ndëshkon njerëzit.

Presidenti i vendit, që për më tepër, para se të ishte ministër i punëve të brendshme, ishte edhe ministër i drejtësisë, i di mirë “hallet” e këtij gjyqësori, dhe sado të mundohet ministri i drejtësisë të kalojë ndonjë nga vendimet e tij, qoftë edehe si një shenjë se po lëviz diçka, ndodh e kundërta. Presidenti dhe Këshilli i tij i Drejtësisë, në vend që të merret me atë që ka ndodhur, të paktën të gjejë një zgjidhje të pranueshme deri diku, bën krejt të kundërtën: spraps harbutërisht çdo propozim, shkel çdo vendim, krijon shtetin e tij oligarkik brenda shtetit ligjor, dhe, ndërsa e bën të gjithë këtë, e di se pasvija e tij, nëse ishte në fillim politike, tani po kthehet në karteliste.

Presidenti mund e ndoshta e di se një orë e florinjtë në dorën e një gjykatësi nuk është asgjë e veçantë, megjithëse aty është rroga e thuajse dy viteve punë; ai e di se një makinë e pazakontë, tepër e shtrenjtë, nuk është, po ashtu, asgjë e jashtëzakonshme, megjithëse aty është paga e 10 viteve punë e një gjykatësi.Në se ai do të kishte dashur vërtet të bënte një shenjë se , edhe ai vetë e ka kuptuar se ku është e keqja e shtetit, mund të kishte bërë shumë kohë më parë se institucionet e tjera verifikimin e të vërtetës. Mbledhjet e Këshillit të lartë të Drejtësisë, ku gati gjysma e antarëve janë të deleguar, i ngjan më shumë mbledhjveve të krerëve oligarkë, në të cilat, ajo që flitet është e dukshme, por ajo që ndodh në të vërtetë, është e padukshme.

Gjyqësori i ka shpallur luftë të hapur pushtetit. Edhe sikur një mijë e një dosje të ish ministrave të korruptuar të çojë në prokurori Edi Rama, dhe kjo e fundit të dërgojë gje tyre në gjykatë, të gjitha do të dalin të lara. Provat se ka fshehur dy milionë euro nuk është asgjë për asnjë gjykatës, mjafton që kolegu i tij të “dëshmojë”, edhe pse mes provave qartas të fallsifikuara, se këto para, kaq të mëdha, janë të gruas, të biznesit të kunatit, janë dhurata ( dhe nuk ka gjykatës që nuk merr këso ” dhuratash), e në fund të fundit, mund të vijë një ditë që një gjykatës të dëshmojë se këto para, një milion euro i ka gjetur në rrugë, dhe për kolegun e tij, kjo është e mjaftueshme. Ditë më prë, gjykata e Frakfurit, dënoi me shumë vte burg një ish modele të njohur, e cila, edhe pse nuk e dinte ligjin, meqenëse nuk ishte gjermane, kishte pranuar dhuarata nga i dashuri i pasur, kishte qenë në pushime të shtrenjta dhe këto nuk i kishte deklaruar. Gjykatësit tanë, nën bekimin e presidentit, mund të bëjnë çfarë të duan..ata duhet vetëm të mos cënojnë njerëzit që i sollën në këtë strukturë, të mos i gjykojnë ata, të bëjnë çfarë të duan që vendi të mbesë në një shkreti gjyqësore, ku nuk fiton e drejta dhe nuk ndëshkohet krimi, por shpërblehet.

Presidenti, kohët e fundit, si edhe më parë, ka deklaruar se nuk duhet gjykuar ë tërësi sistemi gjyqësor dhe nuk duhet bërë thjeshtë përmes deklaratave. hajde , mbushja mendjen atij që nuk e do të mbushur.

Megjithatë, si për çdo gjë, edhe kjo ka një preçedent. Levën e Arkimedit. Greku i lashtë kërkonte një pikë, ku të mbështeste levën e tij, dhe përmes saj do të rrotullonte gjithë botën.

Edhe ne, si njerëz të zakonshëm, i kërkojmë të njëjtën gjë presidentit të deleguar: Na jepni një pikë të tillë. Pra, më shkoqur, ju që mbroni strukturën gjyqësore, ku vetë jeni shefi i tyre, na jepni, në secilën gjykatë, të paktën nga një emër të gjyqëtarëve që janë model për të gjithë, dhe mbi staturën e tyre, të lëvizim gjithë globin e oligarkëve të gjyqësorit.

Kam drojën se nuk do e bëni. Jo se nuk doni, por sepse e keni vështirë të gjeni një pikë të tillë referimi. Provojeni dhe do të shikoni. Do të shikoni se si do të ngrihet një stuhi e vërtetë mbi ju, ashtu si nuk e keni parë kurrë.Dhe ndoshta kjo stuhi do të zgjojë edhe qeverinë, e cila, në se nuk mundet “parlamentarëshe” të zgjidhë problemet e drejtësisë, t’i drejtohet njerëzve që i kanë besuar, përmes referendumit të gjërë…Ndryshe bataku i sotëm do të na duket lule kur të vijë dallga tjetër oqeanike.

Provojeni zoti President. Por e di se kërkesa ime është e kotë edhe për një arsye tjetër.Nuk mund ta bëni sepse ju nuk i njihni të ndershmit, sepse ata nuk janë në takëmin tuaj.

Sidoqoftë, provojeni. Nëse do e gjeni “pikën e ndërshmërisë”, atëherë edhe të tjerët do të heshtin.Ose do të heshtni ju. Rrugë të mesme nuk ka.